استیلای فرهنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

استیلای فرهنگی اختیار کردن یا استفاده از عناصر یک فرهنگ توسط اعضای فرهنگی دیگر است.[۱] استیلای فرهنگی را برخی مجادله برانگیز می‌دانند، خصوصاً وقتی عناصر یک فرهنگ اقلیت از سوی اکثریتِ مسلط استفاده شود. چرا که این را سرکوب نادرست فرهنگ اقلیت یا محروم سازی آن از هویت گروهی و حقوق مالکیت فکری خویش می‌دانند. بنا بر دیدگاه منتقدین این کار، استیلای فرهنگی با فرهنگ‌پذیری یا همگون‌سازی فرهنگی از این نظر که «استیلا» به اختیار کردن این عناصر فرهنگی به شیوه‌ای استعماری صورت می‌گیرد تفاوت دارد: عناصر از فرهنگ اقلیت از سوی اعضای فرهنگ مسلط کپی می‌شوند و این عناصر خارج از پیش زمینه اصلیشان -گاهی حتی متضاد آمال ابراز شده نمایندگان فرهنگ اصلی- به کار گرفته می‌شوند. اغلب، معنی اصلی این عناصر فرهنگی از دست رفته یا تحریف می‌شود، که بدین معناست که این استفاده‌ها ممکن است از سوی اعضای فرهنگ اصلی نامحترمانه یا حتی هتک حرمت به نظر برسد. عناصر فرهنگی که ممکن است در فرهنگ اصلی معنی عمیقی داشته باشند ممکن است از سوی افراد متعلق به فرهنگ مسلط به فشنی «اگزاتیک» تبدیل شوند. وقتی چنین می‌شود، منقدین استیلای فرهنگی می‌گویند که تقلیدگران «که سرکوبی را قادر به تجربه کردن سرکوب نیست می‌تواند، موقتاً دیگری اگزوتیکی را بازی کند، بی این که تبعیض هر روزی را تجربه کند که دیگر فرهنگ‌ها با آن مواجهند.» در مقابل، استیلای فرهنگی یا قرض کردن ممکن است اجتناب ناپذیر و مشارکتی در فراوانی و آزادی بیان دیده شود. این دیدگاه دزدی آشکار اشیای فرهنگی یا کلیشه سازی اگزاتیک را از قرض گیری یا استیلای خوش‌خیم تمیز می‌دهد. قرض فرهنگی و بارورسازی متقابل از سوی هوادارانش چیزی عموماً مثبت تلقی می‌شود، چیزی که معمولاً از سر تحسین فرهنگ مورد تقلید، بدون هیچ نیتی برای آسیب به آن صورت می‌گیرد. از واژه گزینی «استیلا» هنگام اطلاق به فرهنگ گاهی به این عنوان که که عموماً منبعی پایان ناپذیر تلقی می‌شود انتقاد می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Young, James O. (February 1, 2010). Cultural Appropriation and the Arts. John Wiley & Sons. p. 5. ISBN 978-1-4443-3271-1. Retrieved July 13, 2016.