آنتونیو ژوزه کونسیسائو اولیویرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تونی
Toni Oliveira.jpg
شناسنامه
نام کامل آنتونیو ژوزه کونسِیسائو اولیوِیرا
زادروز ۱۴ اکتبر ۱۹۴۶(1946-10-14) ‏(۶۸ سال)
زادگاه پرتغال موگوفورس، آنادیا، پرتغال
پست هافبک (بازنشسته)
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی ایران تراکتورسازی (سرمربی)
باشگاه‌های جوانان
۱۹۶۴–۱۹۶۲ پرتغال آنادیا
۱۹۶۵–۱۹۶۴ پرتغال آکادمیکا
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌ها باشگاه‌ها بازی (گل)
۱۹۶۸–۱۹۶۵ پرتغال آکادمیکا ۱۹ (۰)
۱۹۸۱–۱۹۶۸ پرتغال بنفیکا ۳۹۱ (۲۳)
۱۹۷۷ ایالات متحده آمریکالاس وگاس (قرضی) ۱۶ (۰)
تیم ملی
پرتغال زیر ۲۱ پرتغال ۶
۱۹۷۸–۱۹۶۹ پرتغال پرتغال ۳۳ (۱)
دوران مربیگری
۱۹۸۷–۱۹۸۲ پرتغال بنفیکا (دستیار)
۱۹۸۹–۱۹۸۷ پرتغال بنفیکا
۱۹۹۲–۱۹۸۹ پرتغال بنفیکا (دستیار)
۱۹۹۴–۱۹۹۲ پرتغال بنفیکا
۱۹۹۵–۱۹۹۴ فرانسه بوردو
۱۹۹۶–۱۹۹۵ اسپانیا سویا
۱۹۹۷–۱۹۹۶ پرتغال بنفیکا (مدیر فنی)
۱۹۹۹ امارات متحده عربی امارات (دستیار)
۲۰۰۲–۲۰۰۰ پرتغال بنفیکا
۲۰۰۲ چین گوانگژو
۲۰۰۳ مصر الاهلی
۲۰۰۸–۲۰۰۷ عربستان سعودی الاتفاق
۲۰۰۹–۲۰۰۸ امارات متحده عربی الشارجه
۲۰۱۰ ساحل عاج ساحل عاج (آنالیزور)
۲۰۱۱–۲۰۱۰ عربستان سعودی الاتحاد
۲۰۱۳–۲۰۱۲ ایران تراکتورسازی
۲۰۱۴ ایران تراکتورسازی
۲۰۱۵– ایران تراکتورسازی
*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.

آنتونیو ژوزه کونسِیسائو اولیوِیرا (به پرتغالی: António José Conceição Oliveira) (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۴۶، در آنادیا، پرتغال) معروف به تونی (Toni)، بازیکن پیشین فوتبال و سرمربی کنونی تراکتورسازی است.

تلفظ صحیح نام این مربی، اولیوِیرا (Oliveira) است که در رسانه‌های ایران، به اشتباه اولیویه–را (Oliviera) خوانده می‌شود.

زندگی شخصی[ویرایش]

تونی اولیویرا، در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۶ در محله موگوفورس شهر آنادیا در کشور پرتغال دیده به جهان گشود. او متاهل بوده و قادر به صحبت به زبان‌های پرتغالی، اسپانیایی، انگلیسی و فرانسوی است. تونی دارای بالاترین درجه مربی‌گری یوفا است.

دوران حرفه‌ای[ویرایش]

سال‌های نوجوانی[ویرایش]

آنتونیو اولیویرا در سنین نوجوانی کار خود را در دنیای فوتبال با پیوستن به تیم «سالسیانوس ده موگوفورس» شهر زادگاهش آغاز کرد. سپس به تیم «آنادیا» پیوسته و در سن ۱۷ سالگی به عضویت باشگاه آکادمیکا –که تحت هدایت ماریو ویلسون بود– درآمد. در سال ۱۹۶۷، زمانی که تونی عضو آکادمیکا بود، این تیم در جام حذفی پرتغال به دیدار پایانی راه یافت؛ اما در بازی فینال و در اوقات اضافی، بازی را به ویتوریا ستوبال واگذار کردند.

بنفیکا[ویرایش]

وی در ۹ ژوئن ۱۹۶۸، با امضای قراردادی معادل ۶،۵۰۰ یورو، به تیم بنفیکا منتقل شد. او به یکی از نام‌آورترین بازیکنان این باشگاه تبدیل گشت. تونی در مدت ۱۴ سال حضور مداوم در بنفیکا، ۳۹۱ بار در ترکیب این تیم حاضر شد که حاصل آن ۱۴ قهرمانی و ۸ نایب‌قهرمانی در لیگ برتر، جام حذفی و سوپر جام فوتبال پرتغال بود. تونی در سال ۱۹۷۲ –با وجود بازیکنانی همچون اوزه‌بیو– عنوان بازیکن سال فوتبال پرتغال را کسب کرد.

تیم ملی[ویرایش]

وی ۳۳ بازی ملی برای تیم ملی پرتغال انجام داد که اولین آن‌ها در ۱۲ اکتبر ۱۹۶۹ مقابل رومانی بود و آخرین بازی ملی خود را نیز در ۸ مارس ۱۹۷۸ روبروی فرانسه انجام داد. تونی در سال ۱۹۷۲ به عنوان بازیکن تیم ملی پرتغال، در مقابل تیم ملی فوتبال ایران به میدان رفته بود.[۱]

او در فصل ۸۱–۱۹۸۰ آخرین روزهای بازیگری خود را در تیم بنفیکا سپری کرد.

دوران مربی‌گری[ویرایش]

بنفیکا[ویرایش]

تونی اولیویرا پس از بازنشستگی از دنیای بازیگری فوتبال، وارد حرفهٔ مربی‌گری شد و کار خود را به عنوان دستیار در بنفیکا آغاز کرد. او دستیار مربیانی همچون اسون گوران اریکسون، پال سرنای، جان مورتیمور و اب اسکودال در این تیم بوده‌است. تونی در میانه‌های فصل ۸۸–۱۹۸۷، کار خود را در بنفیکا به عنوان سرمربی ادامه داد و این باشگاه را به مقام نایب‌قهرمانی لیگ رساند. در جام باشگاه‌های اروپا نیز موفق شد، همراه با بنفیکا به دیدار پایانی راه یابد؛ اما در بازی فینال، نتیجه را در ضربات پنالتی به تیم پی‌اس‌وی آیندهوون -که هدایت آن را گاس هیدینک برعهده داشت- واگذار کردند. در فینال جام حذفی نیز بازی را به بلننسس باختند. وی در فصل بعدی (۸۹–۱۹۸۸)، ۲۸اُمین قهرمانی بنفیکا را در لیگ برای این تیم به دست آورد. در پایان فصل، اسون گوران اریکسون جایگزین او شد.

تونی در سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ بار دیگر به عنوان دستیار اسون گوران اریکسون و تومیسلاو ایویچ در بنفیکا مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۲ پس از استعفای تومیسلاو ایویچ، دوباره به عنوان سرمربی بنفیکا برگزیده شد. وی در پایان فصل تیمش را به مقام قهرمانی جام حذفی و نایب قهرمانی لیگ برتر پرتغال رساند. در فصل بعد (۹۴–۱۹۹۳) نیز ۳۰اُمین قهرمانی لیگ برتر را برای بنفیکا به ارمغان آورد. این در حالی است که پس از این قهرمانی، بنفیکا تا فصل ۰۵–۲۰۰۴ موفق به تکرار این عنوان نشد.

او مدتی نیز به عنوان دستیار کارلوس کیروش و آرتور ژورژه در کادر فنی تیم ملی پرتغال حضور داشته و این تیم را در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ همراهی کرد.

اروپا[ویرایش]

اولیویرا پس از دو فصل موفقیت‌آمیز، بنفیکا را به مقصد تیم فرانسوی بوردو ترک کرد. او با این باشگاه به مقام قهرمانی جام اینترتوتو دست یافت؛ اما پس از نتایج ضعیف در لیگ، استعفا داد. در این فصل بوردو، رتبهٔ ۷اُم لیگ ۲۰ تیمی فرانسه را کسب کرده بود. همچنین در فصل ۹۶–۱۹۹۵، به همراه تیم سویا در جایگاه ۱۲اُم لا لیگا قرار گرفت. در فصل ۹۷–۱۹۹۶ نیز به عنوان «مدیر فنی» در تیم بنفیکا به کار گرفته شد. در سال ۱۹۹۹، به عنوان دستیار کارلوس کیروش، در تیم ملی فوتبال امارات مشغول به کار شد.

بازگشت به بنفیکا[ویرایش]

تونی در سال ۲۰۰۰ در بازگشت دوبارهٔ خود به بنفیکا، در میانه‌های فصل جایگزین ژوزه مورینیو در این تیم شد؛ اما فصل ناموفقی را سپری کرد. در این فصل، بنفیکا با هدایت او جایگاه ۶اُم لیگ پرتغال را تصاحب کرد. در فصل بعدی نیز پس از ۷ هفته، از کار خود برکنار شد. اولیویرا سپس به تیم گوانگژو در سوپر لیگ چین پیوست. او همچنین کار هدایت الاهلی مصر را در میانه‌های فصل برعهده گرفته و سوپر جام مصر را برای این تیم کسب کرد.

الیویرا در فصل ۰۵–۲۰۰۴ به مدت ۱ ماه در اردوی لوکوموتیو مسکو حضور داشت. او همچنین در رقابت‌های یورو ۲۰۰۴ و جام جهانی ۲۰۰۶ به عنوان کارشناس در برنامه‌های ورزشی مشغول به کار شد. در فصل ۰۶–۲۰۰۵ نیز به مدت ۳ ماه به همراه کارلوس کیروش در کادر فنی منچستریونایتد حاضر بود.

خاورمیانه[ویرایش]

تونی الیویرا در سال ۲۰۰۷ وظیفهٔ مربی‌گری الاتفاق عربستان را به مدت یک فصل برعهده گرفت و با این تیم به جایگاه ۴اُم لیگ دست یافت. در رقابت‌های جام قهرمانان باشگاه‌های خلیج فارس و جام ولی عهد نیز موفق به کسب عنوان نایب‌قهرمانی برای الاتفاق شد. سپس به تیم الشارجه امارات پیوست؛ ولی پس از کسب نتایج ضعیف، برکنار شد. او در جام جهانی ۲۰۱۰، در تیم ملی فوتبال ساحل عاج به عنوان آنالیزور و دستیار اسون گوران اریکسون مشغول به کار شد. پس از آن هدایت تیم الاتحاد عربستان را بر عهده گرفت و در مرحلهٔ گروهی رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا در سال ۲۰۱۱ ، این تیم را در گروه C با کسب رتبهٔ نخست راهی مرحلهٔ بعد کرد. افزون بر این در جام پادشاهی و لیگ حرفه‌ای عربستان نیز مقام دوم را برای الاتحاد به ارمغان آورد.

تراکتورسازی[ویرایش]

تونی در ۲۰ خرداد ۱۳۹۱ با امضای قراردادی یک ساله، وظیفهٔ سرمربی‌گری باشگاه تراکتورسازی تبریز را برعهده گرفت. وی در مورد هواداران این باشگاه گفته‌است: «در ۳۴ سال بازی و مربی‌گری در تیم‌های مختلف چنین استقبالی را از یک تیم ندیده بودم. تماشاگران تبریزی در هر بازی و یا سر تمرین طوری در ورزشگاه حضور می‌یابند که انگار آن روز را برای تیم جشن گرفته‌اند. من در بنفیکا هم چنین هواداران پرشوری ندیده بودم.»[۲][۳]

این مربی با کسب پیروزی ۵ بر ۰ در برابر باشگاه گهر، بهترین برد تاریخ باشگاه تراکتورسازی را در لیگ برتر فوتبال ایران برای این تیم کسب کرد.[۴] افزون بر این با برد ۴ بر ۱ برابر باشگاه سپاهان، سنگین‌ترین باخت سپاهان را در تاریخ لیگ برتر به این باشگاه تحمیل کرد.[۵] با این حال، در لیگ قهرمانان آسیا نتوانست با تراکتورسازی -که برای نخستین بار حضور در این رقابت‌ها را تجربه می‌کرد- از مرحله گروهی صعود کند. در روزهایی که تونی وظیفه هدایت تراکتورسازی را برعهده داشت، شبکه تلویزیونی SIC پرتغال مستندی از زندگی تونی در تبریز و محبوبیت وی در نزد هواداران تراکتورسازی تهیه و پخش کرده بود.[۶]

با وجود کسب رتبه دوم در جدول لیگ برتر و کسب سهمیه آسیا و علی‌رغم مخالفت اکثریت هواداران،[۷] تونی در فاصله ۲ هفته مانده به پایان فصل، در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۲ از سوی مسئولان باشگاه، به دلیل کسب نتایج ضعیف، کنار گذاشته شد؛[۸]هر چند مسائل مالی و افزایش نرخ ارز نیز در اخراج وی بی‌تاثیر نبودند.[۹] وی در هنگام ترک تبریز، در میان بدرقه هواداران تراکتورسازی و با چشمانی اشک‌بار گفت: «من همه شما را دوست دارم و در قلبم جا دارید. هر وقت بخواهید به تراکتور برمی‌گردم؛ ولی بالاخره تصمیمی است که گرفته شده و امیدوارم تیم تراکتور موفق شود. من خاطرات خیلی خوبی با تراکتور و هواداران این تیم دارم. همیشه رابطه‌ام با هواداران خوب بوده است؛ ولی باشگاه مرا خراب کرد.»[۱۰] محمدحسین جعفری، مدیرعامل وقت باشگاه تراکتورسازی نیز، در همان روزی که تونی تبریز را ترک کرد، از سمت خود استعفا داد.[۱۱]

بازگشت به تراکتورسازی[ویرایش]

تونی در اواخر فصل بعد (۹۳–۱۳۹۲) پس از استعفای مجید جلالی دوباره به عنوان سرمربی تراکتورسازی انتخاب شد.[۱۲] او توانست با قهرمانی در جام حذفی، تراکتورسازی را به نخستین عنوان قهرمانی تاریخ خود در سطح اول فوتبال ایران برساند. وی در پایان فصل و پس از پایان مدت قراردادش، از این تیم جدا شد.

سومین دوره جضور در تراکتورسازی[ویرایش]

تونی در نیم فصل دوم ۹۴–۱۳۹۳، در ۲۵ بهمن ۱۳۹۳ و در سالروز نخستین قهرمانی تراکتورسازی در جام حذفی و پس از اخراج رسول خطیبی، برای بار سوم، عهده‌دار هدایت تیم تراکتورسازی شد تا به همراه واسیلی گوجا، تنها مربی‌ای باشد که در سه دوره، سرمربی این باشگاه بوده است.[۱۳]

سبک بازی و تمرینات[ویرایش]

جلال چراغپور، در یادداشتی در روزنامه نود، در مورد سبک بازی و تمرینات تونی اولیویرا در تیم تراکتورسازی، چنین نوشته است:

«سواد و نوع فوتبالی که تونی به تیم‌هایش انتقال می‌دهد، فوتبال درجه دو نیمه اروپایی-نیمه آسیایی است. البته او فرهنگ هواداران تبریزی را هم مورد توجه قرار می‌دهد و آن را در شیوه فوتبال تیمش لحاظ می‌کند. گروه فنی او مجموعه بی‌دردسری برای باشگاه است که مسئله فنی تیم را خودش برعهده می‌گیرد و مدیریت را به باشگاه می‌سپارد. البته معتقدم فکر فوتبالی تونی چندان مدرن نیست و تا حدودی دمده است. مثل کی‌روش در تیم‌ملی. این را از نوع فوتبال مورد علاقه تونی می‌گویم. کوچینگ و نحوه تمرینات او به گونه‌ای است که تیم را در تصاحب توپ و ارسال پاس‌های متوالی ارتقا می‌دهد. موضوعی که مورد علاقه هواداران و خوشایند آنهاست. حال آنکه تیم خطیبی در پاس دادن کم حوصله بود. تیم او دوست داشت در کمترین زمان و با تعداد اندک پاس حمله کند. در واقع فکر او مدرن‌تر بود و انتقال سریع را مدنظر داشت اما تونی با توجه به علایق هواداران تعداد پاس‌ها را بالا می‌برد. من فصل قبل حدود ۱۸ روز در کادر تراکتور حضور داشتم. آنجا که بودم، آقای باغ‌آبادی که در زمان تونی و قلعه نوعی، دستیار بود دفتری به من نشان داد که گزارش همه تمرینات این دو مربی در آن ثبت شده بود. من هم یکی دو بار آن را به چشم کارشناس مرور کردم. باغ‌آبادی که انسان بسیار محترمی است، آن دفتر را با وسواس بسیاری تهیه کرده بود. او می‌گفت، حتی دو جلسه تمرین تونی، مثل هم نبود و درست هم می‌گفت؛ تونی در حدود ۱۵۰ نوع کوچینگ داشت که بسیار قابل توجه است. من خیلی با دقت آن طراحی‌ها را نگاه کردم و دیدم چه تمرینات متنوعی داشته است.»[۱۴]

آمار مربی‌گری[ویرایش]

آخرین به‌روزرسانی: ۲۲ اسفند ۱۳۹۳

کشور تیم از تاریخ تا تاریخ نتایج
بازی برد تساوی باخت درصد برد
پرتغال بنفیکا فوریه ۱۹۸۷ ژوئن ۱۹۸۹ ۸۷ ۵۲ ۲۴ ۱۱ ۵۹٫۷۷
پرتغال بنفیکا ژوئیه ۱۹۹۲ ژوئیه ۱۹۹۴ ۸۶ ۵۷ ۲۰ ۹ ۶۶٫۲۸
فرانسه بوردو ژوئیه ۱۹۹۴ مه ۱۹۹۵ ۳۴ ۱۶ ۷ ۱۱ ۴۷٫۰۶
اسپانیا سویا ژوئن ۱۹۹۵ ژوئیه ۱۹۹۶ ۵۲ ۱۵ ۱۸ ۱۹ ۲۸٫۸۵
پرتغال بنفیکا ژوئیه ۲۰۰۰ مه ۲۰۰۲ ۴۳ ۱۷ ۱۶ ۱۰ ۳۹٫۵۳
چین گوانگژو مه ۲۰۰۲ مه ۲۰۰۳ ۳۱ ۱۱ ۸ ۱۲ ۳۵٫۴۸
مصر الاهلی ژوئیه ۲۰۰۳ سپتامبر ۲۰۰۳ ۸ ۳ ۲ ۳ ۳۷٫۵۰
عربستان سعودی الاتفاق ژوئن ۲۰۰۷ ژوئن ۲۰۰۸ ۲۸ ۱۳ ۷ ۸ ۴۶٫۴۳
امارات متحده عربی الشارجه ژوئن ۲۰۰۸ سپتامبر ۲۰۰۹ ۲۶ ۸ ۳ ۱۵ ۳۰٫۷۷
عربستان سعودی الاتحاد اوت ۲۰۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ ۲۳ ۱۲ ۸ ۳ ۵۲٫۱۷
ایران تراکتورسازی ژوئن ۲۰۱۲ مه ۲۰۱۳ ۴۲ ۲۰ ۱۳ ۹ ۴۷٫۶۲
ایران تراکتورسازی ژانویه ۲۰۱۴ آوریل ۲۰۱۴ ۱۴ ۶ ۲ ۶ ۴۲٫۸۶
ایران تراکتورسازی فوریه ۲۰۱۵ ۶ ۵ ۰ ۱ ۸۳٫۳۳

افتخارات[ویرایش]

به عنوان بازیکن[ویرایش]

تیمی[ویرایش]

باشگاه
جام
عنوان
سال
پرتغال آکادمیکا لیگ برتر پرتغال
نایب‌قهرمان
۱۹۶۷
جام حذفی پرتغال
نایب‌قهرمان
۱۹۶۷
پرتغال بنفیکا لیگ برتر پرتغال
قهرمان (۸)
۱۹۶۹، ۱۹۷۱، ۱۹۷۲، ۱۹۷۳، ۱۹۷۵، ۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۸۱
نایب‌قهرمان (۴)
۱۹۷۰، ۱۹۷۴، ۱۹۷۸، ۱۹۷۹
جام حذفی پرتغال
قهرمان (۵)
۱۹۶۹، ۱۹۷۰، ۱۹۷۲، ۱۹۸۰، ۱۹۸۱
نایب‌قهرمان (۳)
۱۹۷۱، ۱۹۷۴، ۱۹۷۵
سوپر جام پرتغال
قهرمان
۱۹۷۹
نایب‌قهرمان
۱۹۸۱

انفرادی[ویرایش]

به عنوان سرمربی[ویرایش]

باشگاه
جام
عنوان
سال
پرتغال بنفیکا لیگ قهرمانان اروپا
نایب‌قهرمان
۱۹۸۸
لیگ اروپا
۱/۴پایانی
۱۹۹۳
جام در جام اروپا
نیمه‌پایانی
۱۹۹۴
لیگ برتر پرتغال
قهرمان (۲)
۱۹۸۹، ۱۹۹۴
نایب‌قهرمان (۲)
۱۹۸۸، ۱۹۹۳
جام حذفی پرتغال
قهرمان
۱۹۹۳
نایب‌قهرمان
۱۹۸۹
نیمه‌پایانی
۱۹۸۸
سوپر جام پرتغال
نایب‌قهرمان (۲)
۱۹۸۷، ۱۹۹۳
فرانسه بوردو جام اینترتوتو
قهرمان
۱۹۹۵
مصر الاهلی سوپر جام مصر
قهرمان
۲۰۰۳
عربستان سعودی الاتفاق لیگ قهرمانان باشگاه‌های خلیج فارس
نایب‌قهرمان
۲۰۰۷
جام ولیعهد
نایب‌قهرمان
۲۰۰۸
عربستان سعودی الاتحاد لیگ حرفه‌ای عربستان
نایب‌قهرمان
۲۰۱۱
جام پادشاهی
نایب‌قهرمان
۲۰۱۱
ایران تراکتورسازی لیگ برتر
نایب‌قهرمان
۹۲–۱۳۹۱
جام حذفی
قهرمان
۹۳–۱۳۹۲

به عنوان دستیار مربی[ویرایش]

باشگاه
جام
عنوان
سال
پرتغال بنفیکا لیگ قهرمانان اروپا
نایب‌قهرمان
۱۹۹۰
۱/۴پایانی
۱۹۸۴
لیگ اروپا
نایب‌قهرمان (۲)
۱۹۸۳، ۱۹۸۸
جام در جام اروپا
۱/۴پایانی
۱۹۸۶
لیگ برتر پرتغال
قهرمان (۴)
۱۹۸۳، ۱۹۸۴، ۱۹۸۷، ۱۹۹۱
نایب‌قهرمان (۴)
۱۹۸۶، ۱۹۹۰، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳
۳وم
۱۹۸۵
جام حذفی پرتغال
قهرمان (۵)
۱۹۸۳، ۱۹۸۵، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۳
سوپرجام پرتغال
قهرمان (۲)
۱۹۸۵، ۱۹۸۹
نایب‌قهرمان (۵)
۱۹۸۳، ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۱
جام اتحادیه فوتبال لیسبون
قهرمان (۳)
۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۸۸

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «António José Conceição Oliveira»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۲).
  1. «ولیویرا: ۳۹ ماه در جنگ‌های پرتغال سرباز بودم/ قبلاً با پدر مورینیو همبازی بودم، الان با خودش تماس دارم». خبرآنلاین، ۵ مهر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۶ مهر ۱۳۹۱. 
  2. «تونی: در بنفیکا هم چنین هواداران پرشوری ندیده بودم». ایسنا، ۳۰ تیر ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۱. 
  3. «تونی: در سی و چهار سالی که در فوتبال هستم چنین تشویق‌هایی را از هواداران ندیده بودم.». وبگاه رسمی باشگاه تراکتورسازی، ۳۰ تیر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۱. 
  4. «پیروزی ۵- صفر؛ بهترین برد تراکتور در تاریخ لیگ». خبرآنلاین، ۱ مهر ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۳ مهر ۱۳۹۱. 
  5. «دومین شکست سنگین سپاهان در تاریخ لیگ برتر». سایت گل، ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۲. 
  6. «چرا تونی در تبریز محبوب بود؟/ گزارش SIC درباره زندگی سرمربی سابق تراکتور در ایران». اوج‌نیوز، ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  7. «90 درصد هواداران تراکتور مخالف اخراج تونی هستند». نصرنیوز، ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  8. «اولیویرا از تراکتورسازی اخراج شد». خبرگزاری فارس، ۲ مه ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۲ مه ۲۰۱۳. 
  9. «نتایج ضعیف در جام باشگاههای آسیا یا پرداخت‌های میلیاردی به الیویرا علت اصلی برکناری وی بود». خبرگزاری فارس، ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  10. «تونی اولویرا: باشگاه مرا خراب کرد/هروقت بخواهید برمی گردم». پانا، ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۲. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  11. «90 درصد هواداران تراکتور مخالف اخراج تونی هستند». نصرنیوز، ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  12. «تونی اولیویرا در بازی با داماش روی نیمکت تراکتورسازان». وبگاه رسمی باشگاه، ۸ بهمن ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۹ بهمن ۱۳۹۲. 
  13. «عقد قرارداد یک سال و نیمه در سالگرد قهرمانی». خبرگزاری فارس، 26 بهمن 1393. بازبینی‌شده در 30 بهمن 1393. 
  14. جلال چراغپور. «90/ خطیبی چوب رشد کاذب را خورد». روزنامه نود، 28 بهمن 1393. بازبینی‌شده در 19 اسفند 1393.