نیوهورایزنز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نیوهورایزنز
Encounter 01 lg.jpg
Artist's concept of New Horizons when it reaches پلوتو in July 2015.
نوع ماموریت مدارگرد پلوتو
اپراتور ناسا
شناسهٔ کوسپار 2006-001A
شماره ستکات ۲۸۹۲۸
وب‌گاه http://pluto.jhuapl.edu/
مدت ماموریت ماموریت مقدماتی: ۹٫۵ سال
خطای عبارت: عملگر < دور از انتظارخطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�» years, خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�» months and خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�» days elapsed
ویژگی‌های فضاپیما
سازنده Applied Physics Laboratory
مؤسسه تحقیقات جنوب غربی (SwRI)
وزن پرتاب ۴۷۸ کیلوگرم (۱٬۰۵۴ پوند)
توان 228 وات
آغاز ماموریت
تاریخ راه‌اندازی  UTC
موشک اتلس ۵ ۵۵۱
سایت راه‌اندازی پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال SLC-41
پیمان‌کار ILS
پرواز از الگو:Ats (incidental)
Closest approach June 13, 2006
پرواز از مشتری (سیاره) (gravity assist)
Closest approach February 28, 2007
پرواز از پلوتو
Closest approach July 14, 2015 (projected)
New Horizons - Logo2 big.png

نیوهورایزنز(به انگلیسی: New Horizons) که در محافل علمی ایران افق‌های‌نو نیز نامیده می‌شود، فضاپیمای روباتیکِ ناسا است که در حال حاضر به سوی پلوتو حرکت می‌کند. این کاوشگر فضایی نخستین فضاپیمایی است که به سوی پلوتو پرواز می‌کند و به مطالعه دربارهٔ این سیاره کوتوله و سه ماه آن، چارون، نیکس، و هیدرا می‌پردازد.

افق‌های‌نو قرار است ویژگی‌های سیاره‌شناختی پلوتو و ماه‌های آن را بررسی و داده‌برداری نماید. اما سفر طولانی این فضاپیما قرار نیست با رسیدن به پلوتون خاتمه یابد بلکه طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده کاوشگر فضایی افق‌های نو پس از گذر از کنار پلوتو به سراغ کمربند کویپر خواهد رفت تا دست کم با یکی از اجرام این کمربند نیز ملاقات کند. امید می‌رود این کاوشگر در تابستان سال ۲۰۱۵ (تیر ماه ۱۳۹۴ خورشیدی)به پلوتو برسد.[۱]

از زمین تا پلوتو[ویرایش]

به دنبال لغو دو پروژهُ دیگر برای بررسی نادانسته‌ها در بارهُ پلوتو٬ این پروژه که پیشنهاد یک تیم به رهبری آلن استرن از موُسسهُ تحقیقات جنوب غربی تگزاس بود در سال ۲۰۰۱ به تصویب رسید.

پس از تاخیرهای پی‌درپی٬ سرانجام موشک حامل این فضاپیما در دوازدهم ژانویهُ ۲۰۰۶ از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال مستقیماً به بیرون از حوزهُ کنشی زمین پرتاب شد. این نخستین بار بود که یک جرم ساخت بشر سرعت گریز از سیارهُ خود را که ۱۱.۲ کیلومتر در ثانیه است مستقیماً پشت سر می‌گذاشت. افق‌های نو با سرعت ۱۶.۲۶ کیلومتر در ثانیه و برون رفت یکسره از هوا کره زمین این رکورد تازه ‌را در نخستین ساعت آغاز کار از خود بجا گذاشت.

پس از ملاقات کوتاهی با سیارک ۱۳۲۵۲۴(به انگلیسی: 132524 APL) که در سال ۲۰۰۲ کشف شده بود افق‌های نو به سوی سیارهُ مشتری رهسپار شد و در بیست و هشتم فوریه ۲۰۰۷ از فاصلهُ ۲.۳ میلیون کیلومتری مشتری گذشت. یکی از دستاوردهای این دیدار دریافت کمک گرانشی (اضافه سرعت) به مقدار ۴کیلومتر در ثانیه (۱۴٫۰۰۰کیلومتر در ساعت) بود.

این فضاپیما در این دیدار قابلیت‌ها و توانائی‌های پیشرفتهُ خود را با تهیه و فرستادن یافته‌های تازه از جو مشتری و ماه های مشتری، و نیز از مگنتوسفر این سیاره برای اولین بار به نمایش گذاشت.

افق‌های نو سپس راه خود را بسوی سیارهُ کوتولهُ پلوتو در پیش گرفت. برای صرفه جوئی در انرژی وکاهش فرسایش دستگاه‌ها٬ افق های نو سیستم های پردازندهُ خود را از این پس بیشتر در حالت خواب زمستانی(به انگلیسی: Hibernation) قرار داد.

زمانی که افق‌های نو به نزدیکی‌های پلوتو برسد٬ سیگنال‌های رادیوئی که این فضاپیما به زمین می‌فرستد و همچنین پیام‌های فرستاده شده از زمین برای افق‌های نو نزدیک به سه ساعت نیم در راه خواهند بود تا به مقصد برسند.

در شانزدهم ژانویه ۲۰۱۵ ناسا اعلام کرد که فضا پیمای افق‌های نو به مرحلهُ گذشتن از کنار پلوتو نزدیک می‌شود. انتظار می‌رود در چهاردهم جولای افق‌های نو برای بار اول از کنار پلوتو بگذرد. دوری دقیق پلوتو از زمین در آن روز هنوز دانسته نیست.

فاصله با زمین[ویرایش]

هنگامی که پلوتو و زمین در سوی مخالف یک دیگر بر گرد خورشید قرار گیرند این فاصله نزدیک به ۷.۵ بیلیون (۷۵۰۰ میلیون) کیلومتر است و این بیشترین فاصله‌ای است که این دو می‌توانند از هم داشته باشند. کمترین فاصله هنگامی است که هر دو در یک سوی خورشید قرار گیرند . این فاصله نزدیک به ۴.۲۸ بیلیون (۴۲۸۰ میلیون) کیلومتر است. فاصلهُ پلوتو تا خورشید دگرگون است ؛ گاهی از سیارهُ نپتون به خورشید نزدیک تر و گاهی هم دور تر است.

حسگرها و ابزار[ویرایش]

نیوهورایزنز ساخت موسسه تحقیقات جنوب غربی در تگزاس است.

به دلیل فاصله بسیار زیاد پلوتون از خورشید و عدم توانایی صفحات خورشیدی در تولید الکتریسیته لازم برای کاوشگر افق‌های نو، این فضاپیما از واحد آر.تی.جی (RTG) یا ژنراتورهای ترموالکتریکی رادیوایزتوپ به منظور تولید نیروی برق استفاده می کند.در این وسیله گرمای ناشی از شکست طبیعی عناصر سنگین رادیواکتیو به مواد سبکتر بر طبق خاصیت ترموالکتریکی به جریان برق تبدیل می‌شود.

بیش از چهل سال است که آر.تی.جی در مأموریتهای فضایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تا به حال در ۲۵ مأموریت فضایی شامل شش پرواز آپولو به مقصد ماه، دو مأموریت فضاپیماهای پایونیر، دو مریخ‌نشین وایکینگ، دو مأموریت فضاپیماهای ویجر به خارج از منظومه شمسی، فضاپیمای گالیله که به سمت مشتری رفت، کاوشگر اولیسِ که مأمور بود تا قطبهای خورشید را مشاهده و بررسی نماید و در نهایت مأموریت کاسینی-هویگنس برای مشاهده مجموعه زحل و اقمارش از این دستگاه به منظور تولید جریان برق مورد نیاز استفاده شده است.

ماژول RTG کاوشگر افقهای نو که از ۶۸ میله سرامیکی دی‌اکسید پلوتونیوم۲۳۸ به وزن تقریبی ۱۱ کیلوگرم ساخته شده است، می‌تواند بالغ بر ۲۱۳ وات انرژی الکتریکی تولید کند.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]