مدارگرد شناسایی مریخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تنوره دیو بر سطح مریخ موجب به وجود آمدن قسمت‌های تیره شده است، تنوره دیو نوعی گردباد است و به یک ستون هوای متلاطم ضعیف گویند که حرکت دورانی دارد و بر خلاف توفان پیچنده به هیچ ابری متصل نیستند.
این نگاره از مدارگرد شناسایی مریخ گرفته شده است.

مدارگرد شناسایی مریخ (به انگلیسی: MRO – Mars Reconnaissance Orbiter)یک فضاپیمای چندمنظوره ناسا می‌باشد که برای شناسایی و اکتشاف مریخ از روی مدار، طراحی شده‌است. هنگامی‌که این مدارگرد به مدار مریخ رسید، به پنج فضاپیمای دیگر در مدار و یا روی سطح آن سیاره پیوست: نقشه‌بردار سراسر مریخ، مارس اکسپرس، ادیسه مریخ و دو مریخ‌نورد؛ و سپس به بیشترین رکورد عملکرد یک فضاپیما در اطراف مریخ رسید. این فضاپیمای ۷۲۰ میلیون دلاری توسط لاکهید مارتین و زیر نظر آزمایشگاه پیشرانه جت ساخته شده‌است. پرتاب آن در ۲۱ مرداد ۱۳۸۴، در ۱۹ اسفند ۱۳۸۶ به مدار مریخ دست یافت، و در آبان ۱۳۸۵ پس از ۵ ماه ترمز هوایی، به مدار نهایی علمی خود رسید و فاز اولیه علمی را شروع کرد. مدارگرد شناسایی مریخ شامل یک دسته از افزارهای علمی از قبیل دوربین‌ها، طیف‌سنج‌ها و رادار هستند که برای کاوش زمین‌چهره‌ها، چینه‌شناسی، کانی‌ها، و یخ مریخ می‌باشند. که این‌ها راه را برای فضاپیماهای آینده با نشان‌دادن چگونگی وضع هوای روزانه و سطوح، عوامل بالقوه سطوح فرود، و میزبانی ارتباطات جدید از راه دور باز می‌کنند. سامانه ارتباط از راه دور مدارگرد شناسایی مریخ از همه ماموریت‌های میان‌سیاره‌ای پیشین اطلاعات بیشتری را به زمین فرستاده‌است و این مدارگرد بیشترین توانایی ایستگاه بازپخش ماهواره‌ای را برای ماموریت‌های آینده خواهد داشت. [۱]
مدیریت این پروژه را آزمایشگاه پیشرانه جت از مؤسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادینا، کالیفرنیا برای هیئت مدیره ماموریت علمی ناسا در واشنگتن دی‌سی، بر عهده دارد.

دوربین «های‌رایز[ویرایش]

دوربین «های‌رایز» (به انگلیسی: HiRISE) مخفف (High Resolution Imaging Science Experiment) و به معنی «آزمایش علمی تصویربرداری با وضوح بالا» می‌باشد. قطر آینه تلسکوپ آن، نیم متر است که بزرگ‌ترین دوربین تلسکوپی است که به خارج از مدار زمین فرستاده شده. و توان تفکیک‌پذیری یک جسم ۳۰ سانتیمتری را از ارتفاع ۳۰۰ کیلومتر دارد. های-رایز، تصاویر را در ۳ رنگ گرد هم می‌آورد. ۴۰۰ تا ۶۰۰ نانومتر (آبی - سبز)، ۵۵۰ تا ۸۵۰ نانومتر (قرمز) و ۸۰۰ تا ۱۰۰ نانومتر (فروسرخ)[۲]

ساختار دوربین «های-رایز»


کیفیت تصاویر قرمز ۲۰۲۶۴ پیکسل در میان پهنای ۶ کیلومتر، و آبی-سبز و مادون قرمز ۴۰۴۸ پیکسل در پهنای ۱٫ ۲ کیلومتر است. کامپیوتر همراه های-رایز این خطوط را در زمان مقرر با سرعت زمینی مدارگرد می‌خواند. و طول تصاویر نامحدود می‌شوند. هرچند که طول تصاویر به خاطر حد ۲۸ گیگابایتی حافظه مدارگرد محدودند و بیشترین اندازه تصاویر ۲۰۰۰۰x۴۰۰۰۰ پیکسل (۸۰۰ مگاپیکسل) برای رنگ قرمز، و ۴۰۰۰x۴۰۰۰۰ پیکسل (۱۶۰ مگاپیکسل) برای آبی-سبز و فروسرخ می‌باشند. هر ۱۶٫ ۴ گیگابایت از تصویر قبل از ارسال به زمین به ۵ گیگابایت کمپرس می‌شوند. تصاویر انتشار یافته در وب‌سایت های-رایز به فرمت JPEG-۲۰۰۰ می‌باشند. [۳][۴] برای آسان کردن نقشه برداری برای تعیین محل فرود، های-رایز می‌تواند تصاویر استریو را از هر عارضه جغرافیایی که تا دقت ۲۵ سانتی‌متر محاسبه شده‌اند را به دست آورد. [۵]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مدارگرد شناسایی مریخ در آزمایشگاه پیشرانه جت

  1. ""Spacecraft Parts: Telecommunications"". NASA's MRO website. Archived from the original on March 17, 2006. Retrieved 2006-05-28. 
  2. "MRO HiRISE Camera Specifications". HiRISE website. Retrieved 2006-01-02. 
  3. "HiRISE: Instrument Development" (PDF). NASA Ames Research Center website. Retrieved 2006-02-07.  (PDF)
  4. "Fact Sheet: HiRISE" (PDF). National Air and Space Museum. Retrieved 2006-02-18.  (PDF)
  5. "HiRISE". HiRISE website. Retrieved 2006-05-28.