شارون (قمر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کارون
Charon
Charon.png
اکتشاف
کشف توسط جیمز کریستی
تاریخ کشف ۲۲ ژوئن ۱۹۸۷
طبقه‌بندی
نام‌های دیگر Pluto I
مبدا 2 452 600.5
خروج از مرکز 0.002 2
زاویه انحراف ۰٫۰۰۱°
(نسبت به استوای پلوتو)
۱۱۹٫۵۹۱ ± ۰٫۰۱۴°
(نسبت به مدار پلوتو)
۱۱۲٫۷۸۳ ± ۰٫۰۱۴°
(to the دایرةالبروج)
میانگین شعاع مداری 603.5 ± 1.5 km[۱]
(0.095 Earths)
تناوب مداری 6.387 230 4 ± 0.000 001 1 d
(6 d 9 h 17 m 36.7 ± 0.1 s)
مشخصات فیزیکی
مساحت سطح ۴٫۵۸‎×۱۰۶ km²
حجم ۹۰۲٬۷۰۰٬۰۰۰ km³
(۰٫۰۰۰۸ برابر زمین)[۲]
جرم (۱٫۵۲ ± ۰٫۰۶)‎×۱۰۲۱ kg
(۲٫۵۴‎×۱۰−۴ برابر زمین)
(11.6% of Pluto)
متوسط چگالی ۱٫۶۵ ± ۰٫۰۶ g/cm³
گرانش سطحی ۰٫۲۷۸ m/s۲
سرعت فرار 0.580 km/s
.36 mi/s
چرخش چرخش همزان
آلبدو متغیر بین ۰٫۳۶ و ۰٫۳۹
دما -۲۲۰°C (53 K)
قدر ظاهری ۱۶٫۸[۳]
قدر مطلق ۱[۴]
قطر زاویه‌ای 55 milli-arcsec[۵]

کارون که شارون هم تلفظ می‌شود (به انگلیسی: Charon) (ˈʃærən;یا ˈkɛərən,[۶] ),کشف شده در سال ۱۹۷۸، بزرگترین ماه سیاره کوتوله پلوتو است. البته در سال ۲۰۰۵ دو ماه دیگر پلوتو به نام‌های نیکس و هیدرا نیز کشف شدند.

داستان کشف شارون[ویرایش]

در دهۀ ۱۹۷۰، جِیمز کریستی (James Christy) در رصدخانۀ ناوال در واشینگتن، رصدهایی از سیاره‌ها به منظور تصحیح پارامترهای مداری آنها انجام می‌داد. او برخی تصاویر پلوتون را به دلیل آنکه کشیده به نظر می‌رسیدند حذف می‌کرد. این پدیده، بر اساس تجربۀ نویسنده، زمانی رخ می‌دهد که تلسکوپ به خوبی آسمان را دنبال نمی‌کند، درنتیجه تصاویر کشیده می‌شوند. ولی او متوجه شد که تصویر ستارگان عالی است، یعنی آنکه تلسکوپ درست کار می‌کند؛ همچنین ملاحظه کرد که کشیدگی پلوتون، با گذشت زمان، به دور آن گردش می‌کند. معلوم شد که کریستی در حال رصد حرکت یک قمر به دور پلوتون، که حالا شارون (Charon) نام دارد، بوده است، و کشف آن در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۸ اعلان شد. در سال ۱۹۹۰، تلسکوپ فضایی هابل توانست از دو قرص مجزای پلوتون و شارون تصویربرداری نماید. (شارون قایقرانی بود که مرده‌ها را در عرض رودخانۀ افسانه‌ای استیکس جابجا می‌کرد وبا پلوتو ارتباط نزدیکی داشت؛ لذا نامی ایده‌آل بود. ضمن آنکه حروف اول آن مشابه نام همسر کریستی، شارلِن بود!)

  • پلوتو نام خدای رومی عالم اموات بود که می‌توانست خود را ناپدید کند.[۷]

منابع[ویرایش]

  1. B. Sicardy et al. . Charon’s size and an upper limit on its atmosphere from a stellar occultation. . Nature 439 (2006): 52. 
  2. Volume of a sphere with radius 603.5 km = 902,704,853.6 km³ / 1,083,207,317,374 km³ = 8.4E-04 = 0.00084 Earth
  3. Classic Satellites of the Solar System. . Observatorio ARVAL.  Retrieved on 2007-10-19.
  4. David Jewitt. The 1000 km Scale KBOs. . Institute for Astronomy (UH), 2008 June.  Retrieved on 2008-06-13.
  5. Stellar occultation allows VLT to determine Charon's size and to put upper limit on its atmosphere. . ESO 02/06 - Science Release, 2006-01-04.  Retrieved on 2007-10-19.
  6. In US dictionary transcription, us: shăr′ • ən, kār′ • ən .
  7. کتاب درآمدی بر نجوم و کیهان‌شناسی، صفحه ۱۶۰

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شارون (قمر) موجود است.