مرگ کرت کوبین
جسد کرت کوبین رهبر گروه موسیقی نیروانا حدود ساعت ۸:۴۰ بامداد[۱] ۸ آوریل ۱۹۹۴(سه روز پس از مرگش) در گُلخانهٔ بالای گاراژ خانهاش در مجاورت دریاچهٔ واشنگتن[۲]، توسط برقکاری به نام «گَری اسمیت» که برای نصب تجهیزات ایمنی به منزل کوبین رفتهبود یافت شد.[۳] بهخاطر اینکه صورت جسد متلاشی شدهبود پلیس سیاتل پس از انگشتنگاری از آن اعلام کرد که جنازه متعلق به کرت کوبین است.[۴] شواهد موجود حکایت از خودکشی بهوسیلهٔ شاتگان داشت و با وجود آنکه در اسناد رسمی علت مرگ کوبین، خودکشی اعلام شد[۵] اما عدهای معتقد بودند که وی به قتل رسیده و کورتنی لاو در ماجرای مرگ او نقش داشتهاست.[۶]
ابهام در علت مرگ[ویرایش]
در خون کرت کوبین مقدار دویست بیست و پنج میلی گرم هرویین یافت شد که مشخصا از طریق سرنگ و در دو دست او تزریق شده و جای سوزن نیز قابل رویت بود. از نظر بسیاری، باور این مسئله مشکل بود که کرت مقدار زیادی هرویین مصرف کند بعد لوله شاتگان را در دهان خود بگذارد و سپس شلیک کند. به نظر آنها اگر کرت میخواست خودکشی کند میتوانست به هرویین بسنده کند. ایان هالپرین یکی از نویسندگان کتاب عشق و مرگ: قتل کرت کوبین در ۱۰امین سالکرد مرگ کوبین و طی گفتگویی با شبکهٔ سیبیاس فرضیهٔ خودکشی را مردود شمرد و گفت: میزان هروئینی که در بدن کوبین یافت شده برابر ۳ مرتبه تزریق دوز کُشنده از آن مادهاست. نوع خط پنج سطر پایانی وصیتنامه با هیچکدام از دستنوشتههای کوبین مطابقت ندارد و او در هیچجایی از متن آن وصیتنامهٔ کذایی به کلمهٔ «خودکشی» اشارهای نکردهاست.[۷]
تام گرنت کارآگاه خصوصی که مدتی قبل از مرگ کوبین و برای یافتن او، توسط لاو استخدام شدهبود در گفتگویی با شبکهٔ اِماِساِنبیسی گفت که او به کورتنی لاو مشکوک بوده و تصورش بر این بوده که لاو در مورد آن جریان، چیزهایی بیش از آنچه ابراز میکرده میدانستهاست. در ساعت ۲:۱۵ بامداد بارانی ۷ آوریل ۱۹۹۴ گرنت بههمراه لاو و یکی از دوستان کوبین برای تجسس به خانهٔ کوبین رفتند. گرنت تمام مراحل جستجو را روی یک نوار کاست ثبت کرد و آنها پس از آنکه چیزی نیافتند تصمیم به مراجعت گرفتند. در زمان بازگشت لاو از آندو خواست که برگردند و ببینند که آیا شاتگانی که کوبین بهتازگی خریدهبود داخل کمد هست یا نه. آنها مجدداً به خانه بازگشتند و هیچ اثری از اسلحه و یا کوبین نیافتند. این ماجرا یکروز قبل از آن اتفاق افتاد که خبر مرگ کوبین منتشر شود.[۸]
گرنت براین باور بود که میزان هروئینی که در بدن کوبین یافت شد بهاندازهای بوده که عملاً او را از کشیدن ماشهٔ اسلحه ناتوان میکرده و اینکار توسط شخص دیگری انجام شدهاست.[۹]
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
پانویس[ویرایش]
- ↑ Steven Goldsmith, Dan Raley and Jane Hadley. «COBAIN'S SUICIDE NOTE ENDED WITH `I LOVE YOU'» (انگلیسی). وبگاه رسمی روزنامهٔ آنلاین Seattle Post-Intelligencer، ۹ آوریل ۱۹۹۴. بازبینیشده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ Sam Leith. «Kurt Cobain: self-hating icon of the inarticulate generation» (انگلیسی). وبگاه رسمی روزنامهٔ دیلی تلگراف، ۱۰ آوریل ۲۰۰۴. بازبینیشده در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ James Montgomery. «Kurt Cobain: The Death Of The Scruffy Noble» (انگلیسی). وبگاه رسمی ویاِچوان، ۸ آوریل ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ Michael Martin. Kurt Cobain. چاپ اول. Capstone press، ۲۰۰۵. ص.۴. ISBN 0-7368-2700-5.
- ↑ انگلیسی. «تصویر گواهی فوت صادر شده برای کوبین». وبگاه sshep.com. بازبینیشده در ژانویه ۲۰۰۹.
- ↑ «Kurt Cobain Biography» (انگلیسی). وبگاه biography.com. بازبینیشده در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ Tatiana Morales. «Kurt Cobain: Not A Suicide?» (انگلیسی). وبگاه رسمی سیبیاس نیوز، ۶ آوریل ۲۰۰۴. بازبینیشده در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ Matt Lauer. «More questions in Kurt Cobain death?» (انگلیسی). وبگاه رسمی msnbc. بازبینیشده در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹.
- ↑ «Cashing in on a rock icon: Bigger than Elvis, the lucrative legacy of Kurt Cobain» (انگلیسی). وبگاه رسمی ایندیپندنت، ۲۶ اکتبر ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹.
منابع[ویرایش]
- Michael Martin. «تصویر صفحهٔ ۴ کتاب «کرت کوبین» در وبگاه googlebooks» (انگلیسی). وبگاه رسمی books.google.com. بازبینیشده در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹.
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ مرگ کرت کوبین موجود است. |