قرارداد کرسنت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قرارداد کرسنت قراردادی است بین شرکت اماراتی کرسنت پترولیوم با شرکت ملی نفت ایران در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۱) و در زمان وزارت بیژن زنگنه منعقد شد. مذاکرات اولیه این قرارداد از سال ۱۹۹۷ آغاز شد و در نهایت، سال ۲۰۰۱ منجر به تفاهم مشترک شد. بر اساس مفاد این قرارداد، با لوله‌کشی در خلیج فارس، گاز میدان سلمان به امارات (مخزن مشترک با ابوظبی)، به میزان روزانه ۵۰۰ میلیون فوت مکعب به امارات صادر کند.[۱]

این قرارداد چندسال بعد با استدلال به‌صرفه‌نبودن آن و توصیف آن به «خیانت»، توسط محمدرضا رحیمی، رئیس وقت دیوان محاسبات کشور، لغو شد. گروهی از سیاستمداران اصول‌گرا، این قرارداد را عهدنامه ترکمنچای نامگذاری کردند. در دولت محمود احمدی‌نژاد، دیدگاه‌های سیاستمداران به این قرارداد عوض شد و سعی احیای آن نمودند که بعد از رایزنی‌های انجام شده، موفق به اینکار نشدند.[۲] سرانجام ایران از ۳۱ میلیارد دلار درآمد اجرای این قرارداد محروم، به پرداخت ۱۸ میلیارد دلار جریمه به طرف مقابل محکوم شد.

مفاد قرارداد[ویرایش]

براساس مذاکرات انجام شده، ایران متعهد می‌شد گاز ترش (فراوری نشده) تولیدی میدان گازی سلمان را به مدت ۲۵ سال و از آغاز سال ۲۰۰۵ به امارات متحده عربی صادر کند. حجم صادرات هم قرار بود از ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز آغاز شود و به تدریج به ۸۰۰ میلیون فوت مکعب در روز برسد.[۳] براساس قرارداد انتقال گاز به امارات قرار بود که ۱۳ میلیون متر مکعب گاز درروز باید به امارات صادر شود و قیمت نفت حدود ۱۸ دلار در هزار متر مکعب گاز تعیین شده بود.[۴]

توقف قرارداد[ویرایش]

اعلام توقف توسط دیوان محاسبات[ویرایش]

در آذرماه سال ۱۳۸۱، حسن روحانی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی با ارسال نامه‌ای خطاب به آقای سید محمد خاتمی، رئیس‌جمهور وقت، به عملکرد بیژن زنگنه، وزیر نفت کابینه اصلاحات به شدت اعتراض کرده و اقدام وی در انعقاد قرارداد نفتی «کرسنت» را بیرون از چارچوب قانون و از طریق «واسطه» دانسته و این قرارداد را دارای آثار منفی فراوان برای ایران دانسته بود.[۵] اجرای این پروژه در سال ۱۳۸۴ با دلایل ارائه شده از سوی دیوان محاسبات ایران از جمله تغییر نیافتن بهای گاز صادراتی و ثابت ماندن آن در هفت سال اول اجرای قرارداد متوقف شد.

گفتنی است که علی کردان در زمان حضورش در قائم مقامی وزارت نفت در حال بررسی شرایط این قرار داد بود. این موضوع بعدها توسط روزنامه کیهان مطرح شد، گویا آقای علی کردان پس از انتخاب به عنوان وزارت کشور ایران و انتقال از وزارت نفت هنوز در حال برگزاری جلساتی در مورد این قرارداد بوده است که این موضوع توسط روزنامه کیهان منتشر شد.

اظهار نظر کمیسیون اصل نود مجلس[ویرایش]

در سال ۱۳۹۰ سخنگوی کمیسیون اصل ۹۰ مجلس در گفت‌وگو با فارس عنوان کرد درصد و انتفاع قرارداد کرسنت به هیچ وجه به نفع جمهوری اسلامی ایران نبوده و این قرارداد باید ابطال شود.[۶]

مخالفان توقف قرارداد[ویرایش]

با این وجود که دلیل اصلی موافقان لغو قرارداد پایین بودن قیمت عنوان می‌شد، با اعمال هزینه شیرین سازی و خشک کردن و انتقال، بنا بر محاسبه کارشناسان انرژی چنین ادعایی نادرست بوده است.[۷]

در سال ۱۳۹۲ در جریان جلسات رای اعتماد به کابینه حسن روحانی، موضوع قرارداد کرسنت مجدد مطرح شد و برخی سیاست‌مداران آن را خیانتی نظیر عهدنامه ترکمنچای دانستند. حمیدرضا کاتوزیان عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی در زمان انعقاد قرارداد کرسنت، با رد این ادعا اظهار کرد در زمان امضای این قرارداد، جلسات متعددی بین وزارت نفت، وزارت اطلاعات، سازمان بازرسی کل کشور و کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی برگزار شده بود و صحت و سلامت این قرارداد تایید شده است.[۸]

غلامحسین نوذری که در دولت احمدی نژاد مدتی وزیر نفت بود، در این باره عنوان می‌کند «شاید نقدهایی بر قرارداد کرسنت وارد باشد اما از آن زمانی که عده‌ای این قرارداد را نقد کردند و برای این قرارداد مشکلاتی به وجود آمد؛ بیش از ۷ سال می‌گذرد و در این مدت سهم گاز ایران در میدان مشترک سلمان با امارات در حال سوختن است».[۹] عدم استفاده از منابع این میدان گازی و بیهوده سوزانیدن آن در طول ۷ سال کشور را از درآمدی معادل ۳۱ میلیارد دلار محروم کرد که این مبلغ معادل دو سال یارانه کل جمعیت ایران است (جدا از جریمه دادگاه لاهه).[۱۰]

بررسی در دادگاه بین‌المللی لاهه[ویرایش]

با گذشت زمان، شرکت اماراتی که موفقیتی در گفتگو با مقامات ایرانی به دست نیاورده بود، در مراجع بین‌المللی پرونده را پیگیری کرد و شکایت کرسنت در دادگاه لاهه بررسی گردید.[۱۱] دادگاه بین‌المللی لاهه در خرداد سال ۹۳ ایران را به دلیل لغو این قرارداد ۱۸ میلیارد دلار جریمه کرد.[۱۲]

مصطفی پورمحمدی وزیر دادگستری ایران در این زمینه از وجود امکان واخواهی و اعتراض ایران به رأی این پرونده خبر داد.[۱۳]

محدودیت رسانه‌ها[ویرایش]

وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با ارسال چندین نامه به روزنامه‌ها، خبرگزاری‌ها و پایگاه‌های خبری، «ممنوعیت انتشار هر گونه اظهار نظر درباره این پرونده» را اعمال کرده است.[۱۴][۱۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. زند، سجاد. «جنجال بی‌پایان «کرسنت»». خبرگزاری فرارو، ۲۲ فروردین ۱۳۹۰. 
  2. «قرارداد کرسنت باید اصلاح شود/ تشخیص مدیران آن زمان غلط بود ولی خائن نبودند». خبرگزاری فارس. 
  3. «کیهان: وزیر نفت از جلسه کردان با مدیرعامل کرسنت بی خبر بود». رادیو فردا. 
  4. «پایان ماموریت کردان در قرارداد کرسنت». وب‌گاه بازتاب. 
  5. «نامه اعتراض آمیز حسن روحانی درباره بیژن زنگنه». خبرگزاری فارس. 
  6. عصر ایران
  7. «آیا قرارداد کرسنت ترکمنچای است؟ + جدول». انتخاب. 
  8. افشارنیک، مهدی. «صنعت نفت ملوک‌الطوایفی اداره شده است». وب‌گاه. روزنامه شرق، ۲۲ مرداد ۱۳۹۲. 
  9. «سایه ده ساله قرارداد کرسنت، این بار بر سر وزیر نفت آینده - BBC». 
  10. «خسارت 31 میلیارد دلاری از عدم اجرای قرارداد کرسنت - آفتاب». 
  11. «سایه ده ساله قرارداد کرسنت، این بار بر سر وزیر نفت آینده - BBC». بی‌بی‌سی فارسی. 
  12. «وزیر صنعت از جریمه 18 میلیارد دلاری ایران در پرونده "کرسنت" خبر داد». 
  13. «به رای پرونده کرسنت اعتراض می‌کنیم/ بخش کمی از اموال بابک زنجانی داخل کشور است». Tasnim News Agency. ۲۰۱۴-۰۸-۱۴. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۸-۱۴. 
  14. «نامه محرمانه وزارت ارشاد:محدودیت رسانه‌ها در انتشار خبر در خصوص انرژی هسته‌ای و کرسنت». سحام نیوز. 
  15. «کور و کر و لال شوید، کرسنت را بی‌خیال شوید». خودنویس.