عشق افلاطونی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
.png)
عشق افلاطونی معمولأ به رابطهای عاطفی اما بدون روابط جنسی میان دو نفر گفته میشود. این اصطلاح به تعریف افلاطون از عشق در کتاب ضیافت اشاره دارد. این اصطلاح (Amer platonicus در زبان لاتین) نخستین بار توسط مارسیلیو فیچینو در سده پانزدهم برای توصیف احساسات و عواطف میان سقراط و شاگردانش به کار رفت.[۱]
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- ↑ Platonic Love, 1911 Encyclopædia Britannica
 |
این یک نوشتار خُرد فلسفه است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
|
||||||||||
