آگاپه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آگاپه (تلفظ سنتی یونانی æɡəpiː/ AG-ə-pee/)، (نوعی تلفظ سنتی یونانی دیگر /əˈɡɑːpeɪ/ ə-GAH-pay)، تلفظ کلاسیک یونانی agápē) و (تلفظ یونانی امروز αγάπη) یکی از پنج واژه ایست که یونانی‌ها برای عشق به کار می برند و هر کدام از این واژه‌ها کاربرد مختلفی دارند. کلمه‌ای است به اشکال مختلف توسط یک نوع از منابع معاصر و باستان مورد استفاده قرار گرفته، برای مثال در آثار نویسندگانی که کتاب مقدس را نگارش کرده اند این کلمات به چشم می خورند. برخی تصور می کردند این واژگان بی قید و شرط برای کاربردهای الهی می آیند. پائولو کوئلیو در کتاب زیارت (The Pilgrimage) و همچنین خاطرات یک مغ از آن به عنوان "عشقی که می بلعد"[۱] یاد می‌کند بدین معنا که فرد را در خود غرق می‌کند و بالاترین درجه از عشق است. به نظر پائولو آگاپه خود بر دو گونه است، نوعی از آگاپه که به عرفان و عشق ورزی به خداوند است و گونه‌ای دیگر که به شیفتگی مربوط می شود. و از نظر باستانیان، شیفتگی به معنای خلسه، جذبه و پیوند با خداوند است.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. خاطرات یک مغ، پائولو کوئلیو، برگردان آرش حجازی، تهران، کاروان ۱۳۷۹، صفحه ۱۱۵
  2. خاطرات یک مغ، پائولو کوئلیو، برگردان آرش حجازی، تهران، کاروان ۱۳۷۹، صفحه ۱۲۳

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آگاپه موجود است.