شریف حسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویری از شریف حسین
شریفِ مکه
حکومت ۱۹۰۸ - ۱۹۲۴
سلف علی عبدالله پاشا
خلف علی بن حسین
امیر حجاز
حکومت ۱۹۱۶ - ۱۹۲۴
سلف -
خلف علی بن حسین
حاکم کشورهای عربی
حکومت ۲ نوامبر ۱۹۱۶ - ۱۹۱۸
خلف -
دودمان
شریف علی
عبدالله اول
فیصل اول
شاهزاده زید
و سه دختر
نام کامل
حسین بن علی، حسین الهاشمی
خاندان سلسله هاشمی
زادهٔ ۱۸۵۴
استانبول، امپراتوری عثمانی
درگذشته ۴ ژوئن ۱۹۳۱
امان، امارا شرق اردن
مذهب اسلام

شریف حسین (حسین بن علی، حسین الهاشمی) (۱۸۵۴ - ۴ ژوئن ۱۹۳۱) بزرگِ خاندان هاشمی، از سال ۱۹۰۸ میلادی شریفِ مکه و امیر حجاز بود و بر تمام منطقه استیلا داشت.[۱] وی در روز ۲ نوامبر ۱۹۱۶ خود را حاکم همه کشورهای عربی خواند. [۲]

ادعای خلافت مسلمین[ویرایش]

پس از اضمحلال امپراطوری عثمانی و حذف استیلای آنان بر جزیرة العرب در سالهای اولیه بعد از جنگ اول جهانی، شریف حسین با حمایت انگلیسی‌ها قدرت گرفت. پس از آنکه عنوان «خلیفه مسلمین» توسط آتاتورک از ترکیه زدوده شد، در سال ۱۹۲۴ میلادی شریف حسین خود را خلیفهٔ مسلمین خواند. سپس، در همین سال در پی حمایت کشورهای خارجی از آل سعود، که فرمانروایان منطقه نجد بودند، حکومت شریف حسین اضمحلال یافت. وی به جزیره قبرس تبعید شد و آل سعود قدرت را در دست گرفت. [۱]

سلسله هاشمی[ویرایش]

سلسله هاشمی فرزندان شریف حسین محسوب می شوند. شریف حسین پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی، قدرت زیادی به دست آورد. شریف حسین با انگلیسی‌ها هم پیمان بوده و سرهنگ «لارنس»، معروف به لورنس عربستان، نمایندهٔ دولت انگلیس در دربار شریف حسین بود. پس از پایان یافتن جنگ جهانی اول، سرزمینهایی مانند عراق، فلسطین و اردن تحت قیومیت انگلیس قرار گرفت. در این زمان، فرزندان شریف حسین با حمایت انگلیس، دولت های جدیدی را در عراق و اردن پایه ریزی نموده، حکمرانی را شروع کردند. کشور عراق به فیصل اول و کشور اردن به عبدالله اول که از فرزندان شریف حسین بودند، سپرده شد. [۱] پسر ارشد وی، شریف علی، نیز مدتی امیر و حکمران حجاز بود.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی
  2. کیهانی زاده

منابع[ویرایش]