عبدالحمید دوم(ترکی عثمانی: عبد الحمید ثانی) سی و چهارمین سلطان و خلیفه امپراتوری عثمانی بود که در ۳۱ اوت ۱۸۷۶ تا ۲۷ آوریل ۱۹۰۹ در قلمرو عثمانی حکومت کرد.
صدراعظم او در تلاش برای اصلاح دولت به طراحی مشروطیت و ایجاد مجلس قانونگذاری اقدام کرد. قانون اساسی جدید، آزادی فردی را تضمین میکرد در حالی که هنوز اختیارات اساسی با سلطان بود. فشار از جانب اروپا سلطان عبدالحمید را وادار ساخت تا با قانون اساسی موافقت نماید، اما او در سال ۱۸۷۸ مجلس را منحل کرد و بار دیگر حکومت مطلقه را برقرار کرد. سلطان عبدالحمید با ساخت مدارس، مساجد، خطوط آهن و تلگراف در جهت پیشرفت ترکیه گام برداشت.
جواب سلطان عبد الحمیدبه درخواست یهودان برای تشکیل حکومت یهودی در فلسطین: [۱]
به دکتر
هرتزل بگویید که در اینباره نقشه های جدیدی را طرح ریزی نکند، چرا که من نمیتوانم حتی از یک وجب خاک
فلسطین گذشت کنم. این سرزمین ملک من نیست بلکه ملک
امت اسلامی است و این امت در حفظ این سرزمین تلاش بسیاری کرده است و آن را با خونش آبیاری کرده است. پس
یهود پولهای میلیونی خود را نگه دارد و اگر روزی دولت
خلافت پاره پاره گشت میتوانند فلسطین را بدون هیچ بهایی بدست بیاورند. اما تا زمانی که من زنده هستم اگر بدنم تکه تکه شود برای من آسانتر از آن است که ببینم فلسطین از
دولت عثمانی جدا گشته است و این امریست که هرگز متحقق نخواهد شد. من هرگز نمیتوانم راضی شوم که بدن ما در حالی که زنده هستیم تکه تکه شود.
—20px, 30px
نیرو های عثمانی در حال محاصره ی پلیوینا
- ↑ «[۱]». ترجمهٔ الدولة العثمانیة عوامل النهوض وأسباب السقوط علی محمد محمد الصلابی. ۱ مرداد ۱۳۸۹.
- شاو استانفورد. تاریخ امپراتوری عثمانی. ترجمهٔ محمود رمضانزاده. چاپ اول. مشهد: آستان قدس رضوی، ۱۳۷۰.
|
سلاطین امپراتوری عثمانی |
|
| دورهٔ برآمدن (۱۴۵۳–۱۲۹۹) |
|
|
| دورهٔ رشد (۱۶۸۳–۱۴۵۳) |
|
|
| دورهٔ رکود (۱۸۲۷–۱۶۸۳) |
|
|
| دورهٔ افول (۱۹۰۸–۱۸۲۸) |
|
|
| دورهٔ انحلال (۱۹۲۳–۱۹۰۸) |
|
|
سلطان امپراتوری عثمانی
