سیمبلین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیدا شدن ایموجین در غار بلاریوس؛ اثر جورج داو (۱۸۰۹)

سیمبلین (Cymbeline) نمایشنامه‌ای کمدی اثر ویلیام شکسپیر است که در حدود سال‌های ۱۶۱۰-۱۶۰۹ نوشته شده‌است. درون مایه سیمبلین بی گناهی و حسادت است.

ماخذ نمایشنامه[ویرایش]

این نمایشنامه اقتباس آزادی از تاریخنامه مورخ انگلیسی هالینشد است که در دوران شکسپیر زندگی می‌کرده‌است. موضوع احساسی، شرط بندی بین پوستهیموس، ایموژن و ایاکیمو، موضوعی عامیانه است که این نیز مستقیم یا غیرمستقیم از داستان برنابو اهل جنووا از کلیات دکامرون بوکاچیو برگرفته شده‌است. شاهزاده‌های ربوده شده، نامادری ظالم، و همسری که به اشتباه مورد اتهام قرار گرفته موضوعاتی است که در ادبیات اروپا در دوران شکسپیر متداول بوده‌است. یکی از موارد مشابه داستان سفیدبرفی در ادبیات آلمان است.[۱]

شخصیت‌های نمایش[ویرایش]

این نمایشنامه در ۵ پرده تدوین شده و دارای ۱۵ شخصیت و تعدادی سیاهی لشکر است. شخصیت‌های اصلی عبارت اند از:

  • سیمبلین: پادشاه سالمند انگلستان، که دوران شاهی خود را زیر سلطه ملکه شرورش بوده‌است.
  • ملکه سیمبلین: ملکه شروری که ساعت به ساعت نقشه می‌ریزد.
  • ایموجین: دختر سیمبلین؛ همسر ظریف و پایدار پستهیموس لئوناتس.
  • پستهیموس لئوناتس: شوهر ایموجین؛ مردی ندار ولی باارزش، بزرگ شده دربار. «مثل آب در هرچه می‌ریختند همان شکل و همان رنگ را می‌گرفت.»
  • کلاتن: پسر ملکه سیمبلین از شوهر اولش. ابلهی خودخواه؛ بدترین فحش‌ها به او اهانت به فحش است.
  • گیدریوس و آرویگاروس: پسران سیمبلین از همسر اول رومی اش که مرده‌است.
  • بلاریوس: نجیب زاده‌ای انگلیسی که با نام مستعار مرگان به کشور بازگشته‌است.
  • ایاچیمو: مردک حسود؛ شروری حیله گر، موجودی ناقابل از ایتالیا.
  • فیلاریو
  • کایوس لوچیوس
  • پسانیو
  • کورنلیوس
  • هلن
  • یک فالگیر
  • لردها، حاکمان، نوازنده‌ها، افسران، سربازان، زندانبانان و قاصدان.

محل وقوع حوادث نمایشنامه[ویرایش]

انگلستان و روم.

خلاصه نمایشنامه[ویرایش]

سیمبلین، پادشاه انگلستان، از اینکه دخترش ایموجین با پستهیموس، نجیب زاده جوان و نسبتاً خوب و پسر یکی از نجیب زادگان دربار، مخفیانه ازدواج کرده سخت عصبانی است. او سال ها در نظر داشته که ایموجین با کلاتن، ناپسری شاه و فرزند ملکه کنونی از شوهر پیشین خود ازدواج کند. شاه به این دلیل و از روی عصبانیت داماد ناخواسته خود را از دربار طرد می‌کند، بی آنکه به دخترش اجازه خروج از کاخ را بدهد. پستهیموس به روم تبعید می‌شود و در آنجا در خانه فیلاریو، یکی از نجبای بزرگ این امپراتوری، با ایاچیموی مکار آشنا می‌شود؛ ایتالیایی ای که در خونش حسادت و تحقیری خصم آلود با هرچه زن در دنیاست موج می‌زند. پس از مدتی ایاچیمو در میان بازی‌ها و کارها و حرف‌های عجیب و غریب خود با پستهیموس در ازای دوهزار داکت طلا شرطی می‌بندد: اینکه می‌تواند همسر انگلیسی او را، که بهترین، نجیب ترین و وسوسه ناپذیرترین زنان دنیاست اغوا کند...

منابع[ویرایش]

  1. هومر ای.وات، کارل جی.هولز کنخت، ریموند راس. مترجم: اسماعیل فصیح (1379). شکسپیر. نشر پیکان، ص ۳۵. ISBN 964-6229-09-3.