درد بیهوده عشق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایشنامه درد بیهوده عشق که در سال ۱۵۹۸ در ربع کاغذی چاپ شده‌است.

درد بیهوده عشق نمایشنامه‌ای کمدی اثر ویلیام شکسپیر است که در حدود سال های ۱۵۹۲-۱۵۹۰ نوشته شده‌است. شکسپیرشناسان عموماً از این نمایشنامه به عنوان اولین کمدی وی یاد می‌کنند.[۱]

ماخذ نمایشنامه[ویرایش]

ماخذی برای این اثر شناسایی نشده‌است. احتمالاً وقایع معاصر، به ویژه حرف‌های درباری و روابط دیپلماتیک انگلیسی-فرانسوی توسط شکسپیر برای نوشتن این نمایشنامه مورد استفاده قرار گرفته‌است.[۲]

شخصیت‌های نمایش[ویرایش]

این نمایش در ۵ پرده تدوین شده و دارای ۱۷ شخصیت و تعدادی سیاهی لشکر است. شخصیت‌های اصلی نمایش عبارت اند از:

  • فردیناند: پادشاه ناواره، که تصمیم گرفته‌است دربارش را به آکادمی علم و دانش تبدیل کند.
  • پرنسس فرانسه: دوشیزه‌ای با نجابت و طبعی شاهوار که هنگام وقوع نمایش به عنوان سفیر ویژه‌ای از فرانسه مهمان شاه است.
  • سر ناتانائیل: کشیشی طفره رو.
  • مرکاد: یک قاصد.
  • بردن، دوماین و لانگاویل: دوستان و ملازمان شاه.
  • روزالین: هرزه‌ای با جبین همچون مخمل، از ندیمه‌های پرنسس.
  • ماریا
  • کاترین
  • بویه
  • کاستارد
  • آنتونی دال
  • دون داریانو دو آرمادو
  • ماث
  • ژاکوئنتا
  • هولوفرنس
  • دو هنرمند، نجیب زادگان دربار، یک جنگلبان، پیشکاران

محل وقوع حوادث نمایشنامه[ویرایش]

یک سرزمین پادشاهی قدیمی در شمال اسپانیا و جنوب فرانسه به نام ناواره.

خلاصه‌ای از نمایشنامه[ویرایش]

فردیناند پادشاه ناواره ناگهان اراده کرده‌است که به جای تفریحات معمولی و همیشگی درباری، کاخ خود را به صورت آکادمی برای کسب علم و دانش درآورد. در مجلس عیشی که در کاخ بر‌گزار می‌شود سرانجام میعاد بسته می‌شود که در مدت سه سال مردان دربار جز مطالعه و روزه گرفتن و فقط سه ساعت خواب در شبانه روز کار دیگری انجام ندهند؛ و از همه مهم تر با هیچ زنی حرف نزنند...

منابع[ویرایش]

  1. هومر ای. وات، کارل جی. هولز کنخت، ریموند راس. مترجم: اسماعیل فصیح (1379). شکسپیر. نشر پیکان. ISBN 964-6229-09-3. 
  2. هومر ای. وات، کارل جی. هولز کنخت، ریموند راس. مترجم: اسماعیل فصیح (1379). شکسپیر. نشر پیکان، صفحه ۲۱. ISBN 964-6229-09-3.