حکایت زمستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صحنه ای از پرده سوم نمایشنامه حکایت زمستان اثر جان اوپیه (۱۷۹۳). آنتیگونوس درحال ادای سوگند وفاداری به لئونتس؛ در تلاش برای نجات جان دختر لئونتس.

حکایت زمستان (The Winter's Tale) نمایشنامه‌ای کمدی اثر ویلیام شکسپیر است که در حدود سال‌های ۱۶۱۱-۱۶۱۰ نوشته شده‌است.

ماخذ نمایشنامه[ویرایش]

ماخذ اصلی این نمایشنامه حکایت عاشقانه و روستایی پیروزی زمان اثر رابرت گرین (۱۵۸۸، چاپ دوم ۱۶۰۷) نویسنده هم عصر شکسپیر است؛ اما تغییرات بسیاری در داستان او داده شده‌است. از جمله این تغییرات می‌توان به: زنده نگه داشته شدن ملکه مظلوم، حذف یک خواسته ناشایست شاه و خودکشی نکردن شاه در انتهای داستان نام برد. زنده شدن مجسمه ملکه ممکن است از افسانه‌های پیگمالیون یا آلستیس یونان باستان، استخراج شده باشد.[۱]

شخصیت‌های نمایش[ویرایش]

این نمایش در ۵ پرده تدوین شده و دارای ۱۹ شخصیت و تعدادی سیاهی لشکر است. شخصیت‌های اصلی عبارت اند از:

  • لئونتس: پادشاه جزیره سیسیل، دوست زمان کودکی و نوجوانی پولیکسینس.
  • هرمیون: ملکه لئونتس، موجودی باارزش، صبور در سختی‌ها.
  • پولیکسینس: پادشاه بوهیمیا و مهمان دربار شاه سیسیل.
  • کامیلو: مشاور نیکوکار و قابل اعتماد لئونتس.
  • پائولینا: بانوی نیک دربار، از ندیمه‌های ملکه هرمیون.
  • آنتیگونوس: شوهر پائولینا.
  • مامیلیوس: فرزند شاه و ملکه سیسیل.
  • کلئومینس
  • دیون
  • امیلیا
  • آرخیداموس
  • تایم
  • فلوریتزل
  • پردیتا
  • گله بان پیر
  • دلقک
  • موپسا
  • دورکارس
  • آتولیکوس
  • لردها، بانوان درباری، پیشکاران، زندانبانان، ماموران دادگاه‌های قضاوت، خدایان جنگل برای رقص، چوپانان و نگهبانان.

محل وقوع حوادث نمایشنامه[ویرایش]

جزیره سیسیل و بوهیمیا.

خلاصه‌ای از نمایشنامه[ویرایش]

لئونتس با خشنودی تمام سرگرم پذیرایی از پولیکسینس پادشاه بوهیمیا و دوست زمان کودکی خویش است؛ ولی چون هرچه تعارف می‌کند نمی‌تواند مهمان خود را متقاعد سازد که تمام زمستان را نزد او بماند، از همسر خود خواهش می‌کند با اصرار موافقتش را جلب کند. وقتی ملکه به سهولت موافقت مهمان را کسب می‌کند، شک و تردید لئونتس برانگیخته می‌شود و به این خیال می‌افتد که باید بین این دو سَروسِری باشد. این احساس شک شاه به زودی به مشغله فکری شبانه روزی او تبدیل می‌شود، تا آنجا که به یکی از مشاوران وفادارش به نام کامیلو دستور می‌دهد پولیکسینس را مسموم کند؛ ولی کامیلو که به بی گناهی پولیکسینس ایمان دارد، او را از خطری که در کمینش است آگاه می‌کند و مقدمات فرار شبانه او را فراهم می‌سازد و خود نیز همراه او از دربار سیسیل می‌گریزد...

منابع[ویرایش]

  1. هومر ای.وات، کارل جی.هولز کنخت، ریموند راس. مترجم: اسماعیل فصیح (1379). شکسپیر. نشر پیکان، ص ۳۵. ISBN 964-6229-09-3.