آمایش سرزمین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمایش سرزمین در سیستم حرفه ای و دانشگاهی ایران تنها به برنامه ریزی فضایی در مقیاس ملّی و منطقه ای اطلاق می شود. در واقع و در سیستم حرفه ای جهانی، بخشی از مفهوم کلّی برنامه ریزی شهری و منطقه ای به حساب می آید.


تعریف[ویرایش]

تنظیم رابطه بین انسان فضا وفعالیت‌های انسان در فضا به منظور بهره برداری منطقی ازجمع امکانات در جهت بهبود وضعیت مادی ومعنوی اجتماع بر اساس ارزش‌های اعتقادی سوابق فرهنگی یاابزار علم وتجربه در طول زمان است که جزئی از برنامه‌ریزی شهری محسوب می‌شود.

آمایش دفاعی: در برنامه ریزی نوین بسیاری از کشورها،برنامه ریزی فضایی در جهت توسعه پایدار میتواند نیازهای دیگری از جمله مسائل دفاعی را برطرف نماید.در واقع آمایش دفاعی در کشوری مانند ایران استفاده از امکانات و تجهیزات طبیعی و غیرطبیعی در جهت ایجاد موانعی برای بازدارندگی از حملات دشمن میباشد به گونه ای که در زمان صلح نیز بتوان از آنها در راستای مسائل توسعه پایدار استفاده نمود.از جمله مثالهای این نوع برنامه ریزی میتوان به ایجاد دریاچه بزرگ ماهی توسط صدام در جنگ 8ساله و استفاده از آن هم در جهت تولید و پرورش ماهی و نیز مانعی برای عبور نیروهای ایرانی نام برد. کره شمالی نیز با ایجاد سدی در مرز کره جنوبی علاوه بر استفاده از آن در مسائل عمومی،عامل بازدارنده عظیمی در برابر جنگ برای خود و تهدیدی بزرگ برای کره جنوبی بوحود آورده است.

فعالیت های متداول[ویرایش]

آمایش سرزمین، شامل برنامه‌ریزی و سازمان دادن به نحوه اشتغال فضا، تعیین محل سکنای انسان‌ها، محل فعالیت و تجهیزات و کنش‌های بین عوامل گوناگون نظام اجتماعی- اقتصادی است. این رشته برنامه‌ریزی کلان نیروهای اقتصادی، طبیعی و انسانی را مدنظر دارد.