تنوین

الفبای فارسی ا ب پ ت ث ج چ ‌ ح خ د ذ ر ز ‌ ژ س ‌ ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک گ ل م ن و ه ی حروف دیگر ء آ اً هٔ ة

تنوین، از نشانه‌های ثانویه الفبای فارسی برگرفته از الفبای عربی ست.

سه نوع تنوین در زبان عربی وجود دارد که داخل زبان فارسی شده است.

1. تنوین نصب، اً، ـاً، ءً، مانند: ظاهراً، واقعاً، بناءً
2. تنوین رفع، ــٌـ، مانند: مضافٌ‌الیه
3. تنوین جرّ، ــٍـ، مانند: بعبارةٍ‌اُخری

از این میان، تنوین نصب شیوع بسیار بیشتری دارد.^{[نیازمند منبع]}

نوشتن «ن» به‌جای تنوین

نخستین بار صادق هدایت در کتاب وغ‌وغ ساهاب به جای «تنوین» از حرف «نون» استفاده کرد. از آن‌جا که کل کتاب طنز است و در سایر کارهای هدایت دیگر دیده نمی‌شود به نظر برخی از صاحب‌نظر او به عنوان شوخی و طنز این جابه‌جایی را انجام داده بوده است. اما بعدها در بین نویسندگان رواج پیدا کرد. ناصر وثوقی اولین کسی بود که در مجله اندیشه و هنر این موضوع را به طور و جدی و پی‌گیر مورد استفاده قرار داد.

داریوش آشوری مخالف استقاده از نون به جای تنوین است: او می‌گوید:«این شیوه هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و تنها بر ابهام خط فارسی می‌افزاید. زیرا با نشانه‌ی سنتی می‌توان اصل عربی این نشانه و نقش قیدساز آن را در جمله بازشناخت، اما با این شیوه‌ی تازه چیزی می‌شود شبیه هر [.ن] پایانی دیگر در خط و زبان فارسی.»

جستارهای وابسته

• واژه‌های غیرعربی و تنوین

منابع

• دستور خطّ فارسی مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی. چاپ پنجم. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ۱۳۸۵. شابک ‎۳-۱۳-۷۵۳۱-۹۶۴ ISBN. ، وب‌گاه
• آشوری، داریوش. «داستان تنوین». در پرسه‌ها و پرسش‌ها. تهران: نشر آگه، ۱۳۸۹. ۳۸۵. ISBN 964-329-195-2.