تنوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
الفبای فارسی
ا ب پ ت ث ج
چ ح خ د ذ ر
ز ژ س ش ص ض
ط ظ ع غ ف ق
ک گ ل م ن و
ه ی
حروف دیگر
ء آ اً هٔ ة

تنوین، از نشانه‌های ثانویه الفبای فارسی برگرفته از الفبای عربی ست.

سه نوع تنوین در زبان عربی وجود دارد که داخل زبان فارسی شده است.

  1. تنوین نصب، اً، ـاً، ءً، مانند: ظاهراً، واقعاً، بناءً
  2. تنوین رفع، ــٌـ، مانند: مضافٌ‌الیه
  3. تنوین جرّ، ــٍـ، مانند: بعبارةٍ‌اُخری

از این میان، تنوین نصب شیوع بسیار بیشتری دارد.[نیازمند منبع]

نوشتن «ن» به‌جای تنوین[ویرایش]

نخستین بار صادق هدایت در کتاب وغ‌وغ ساهاب به جای «تنوین» از حرف «نون» استفاده کرد. از آن‌جا که کل کتاب طنز است و در سایر کارهای هدایت دیگر دیده نمی‌شود به نظر برخی از صاحب‌نظر او به عنوان شوخی و طنز این جابه‌جایی را انجام داده بوده است.[۱] اما بعدها در بین نویسندگان رواج پیدا کرد. ناصر وثوقی اولین کسی بود که در مجله اندیشه و هنر این موضوع را به طور و جدی و پی‌گیر مورد استفاده قرار داد.

داریوش آشوری مخالف استقاده از نون به جای تنوین است: او می‌گوید:«این شیوه هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و تنها بر ابهام خط فارسی می‌افزاید. زیرا با نشانه‌ی سنتی می‌توان اصل عربی این نشانه و نقش قیدساز آن را در جمله بازشناخت، اما با این شیوه‌ی تازه چیزی می‌شود شبیه هر [.ن] پایانی دیگر در خط و زبان فارسی.»[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ آشوری ۳۸۷

منابع[ویرایش]