| شكل حرف |
| جدا |
آغازی |
میانی |
پایانی |
| و |
و |
ـو |
ـو |
و حرف سیام در الفبای فارسی، حرف بیستوششم در الفبای عربی و ششمین حرف از حروف الفبای عبری (ו) است. نام این حرف «واو» است. این حرف از حروف ربط نیز میباشد.
انواع کاربرد و [ویرایش]
در خط و زبان فارسی حرف «و» نمایندهٔ چند واج به شمار میرود:
- در آخر کلماتی که به ـُ ختم میشوند مانند: دو، تو، نو، ایزو (این کلمه به ـُ استثنا معروف است[۱][۲])
- حرف واو مانند: وضو، واکس، گاو، باور، سوار
- نمایندهٔ واج «ـُ و» مانند: نور، دور، صورت، پرستو
- واو معدوله مانند: خواب، خواجه، خود، خوالیگر (آشپز)[۳]
- نوعی دیگر از حرف واو وجود دارد که نشان دهندهٔ واج «اَوْ» میباشد. این واج که در کلمات عربی وجود دارد امروزه در ایران به صورت ـُ کشیده خوانده میشود مثل:«توحید، اولیاء، فردوس، قول، کوکب، موج» که در عربی به صورت «تَوْحید، اَوْلیاء، فردَوْس، قَوْل، کَوْکب، مَوْج» گفته میشود.
اشتباهی که امروزه در نگارش زبان فارسی بکار میرود بکار بردن «و» برای نشان دادن واج «ـُ» در یک کلمه است ودلیل آن هم این است که این ـُ را با نمایندهٔ واج «اَوْ» اشتباه میگیرند (شمارهٔ پنج)، مانند:[۴]
| نادرست |
درست |
| پروتون |
پُرُتُن |
| نیوتون |
نیوتُن |
| الکترون |
الکترُن |
| رادرفورد |
رادرفُرد |
| تامسون |
تامسن |
جستارهای وابسته [ویرایش]
