تاریخ شفاهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تاریخ شفاهی یکی از شیوه‌های پژوهش در تاریخ است که به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی بر اساس دیدگاه‌ها، شنیده‌ها و عملکرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها می‌پردازد.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

در قالب شیوهٔ امروزی، تاریخ شفاهی برای نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه کلمبیا بنیان نهاده شد. با تشکیل انجمن تاریخ شفاهی در سال ۱۹۶۶ و نیز بنای بخش تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۷ گسترش افزون‌تری پیدا کرد، و در قالب مبحثی جدی در محفل‌های پژوهشی و تاریخی جهان شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «تاریخ شفاهی»(فارسی)‎. سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران. بازبینی‌شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۸. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  • تاریخ شفاهی، مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری، دفتر ادبیات انقلاب اسلامی.

پروژه تاریخ شفاهی ایران- دانشگاه هاروارد http://www.fas.harvard.edu/~iohp/