تاریخ شفاهی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تاریخ شفاهی یکی از شیوههای پژوهش در تاریخ است که به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی بر اساس دیدگاهها، شنیدهها و عملکرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها میپردازد.[۱]
محتویات |
[ویرایش] تاریخچه
در قالب شیوهٔ امروزی، تاریخ شفاهی برای نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه کلمبیا بنیان نهاده شد. با تشکیل انجمن تاریخ شفاهی در سال ۱۹۶۶ و نیز بنای بخش تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۷ گسترش افزونتری پیدا کرد، و در قالب مبحثی جدی در محفلهای پژوهشی و تاریخی جهان شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد.[۱]
[ویرایش] پانویس
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ «تاریخ شفاهی» (فارسی). سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران. بازبینیشده در ۱۰ آبان ۱۳۸۸.
[ویرایش] منابع
- تاریخ شفاهی، سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران.
[ویرایش] پیوند به بیرون
- تاریخ شفاهی، مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری، دفتر ادبیات انقلاب اسلامی.
پروژه تاریخ شفاهی ایران- دانشگاه هاروارد http://www.fas.harvard.edu/~iohp/
| این یک نوشتار خُرد پیرامون تاریخ است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |