علم بیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بیان در لغت به معنی پیدا و آشکار شدن است و در اصطلاح ادبی مجموعه علومی است که به وسیله‌ی آنها می‌توان یک معنی را به راه‌های گوناگون بیان کرد. علم بیان به همراه معانی، بدیع، عروض و قافیه مجموعۀ علوم بلاغی را در زبان و ادبیات فارسی تشکیل می‌دهد. بیان را هم­چون دیگر دانش‌ها می‌توان از دو دیدگاه مورد بحث و بررسی قرار داد:

  • دیدگاه موضوعی
  • دیدگاه تاریخی

موضوع های علم بیان[ویرایش]

موضوع های علم بیان، عبارت است از:

  • تشبیه
  • استعاره
  • مجاز
  • کنایه

منابع[ویرایش]

  • کتاب بیان، نوشته سیروس شمیسا