اقرار تلویزیونی

اقرار تلویزیونی یا اعتراف تلویزیونی (به انگلیسی: TV confession)، اصطلاحا وضعیتی است که زندانی در مقابل دوربین اقدام به انتقاد از تفکرات و کارهای گذشته خود می‌کند.

در کشورهای مختلف

در ایران

برنامه طنز سید ابراهیم نبوی، که در آن اعترافات تلویزیونی را شبیه‌سازی می‌کند.

در ایران اعتراف‌گیری تلویزیونی بوسیله ساواک در اوایل دهه ۵۰ خورشیدی آغاز شد و بعد از انقلاب ۱۳۵۷، توسط مقامات امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، اوج گرفت.بین سال های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۴ تعدادی از فعالان سیاسی و نویسندگان مخالف رژیم پهلوی در تلویزیون به اعتراف پرداختند که با اعتراض سازمانهایی نظیر عفو بین الملل، صلیب سرخ جهانی و کمیته سارتر قرار گرفت و با فشار دولت جیمی کارتر، رئیس جمهور آمریکا متوقف شد. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی هم‌واره مدعی بوده‌است که افراد مصاحبه‌شده داوطلبانه و بر اساس بحث‌های اقناعی و استدلالی بر علیه خود اعتراف کرده‌اند.

اعتراف‌گیری تلویزیونی اغلب با شکنجه جسمی و شکنجه روانی همراه است. یرواند آبراهامیان، پژوهشگر در کتاب «اعترافات شکنجه شدگان» می‌نویسد: «اگر در چند سال اول بعد از سقوط رژیم شاه، در اکثر موارد، شکنجه یا ضرب و شتم زندانی با دادن اطلاعات مورد نیاز بازجویان، معمولا خاتمه پیدا می‌کرد، پس از خرداد ۱۳۶۰، شکنجه جسمانی و خصوصا روانی زندانی (شکنجه سفید)، حتی پس از کسب اطلاعات ضروری، هم چنان ادامه یافت.»

سازمان عفو بین‌الملل، در پی سرکوب اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات، در اطلاعیه‌ای مطبوعاتی هشدار داد که رهبران بازداشتی اپوزیسیون در ایران، در خطر شکنجه قرار دارند و مقامات نظام جمهوری اسلامی قصد دارند آنان را به «اعترافات تلویزیونی» وادارند.

پیوند به بیرون

• 
   اعترافات تلویزیونی دکتر کیانوری

• 
   اعترافات تلویزیونی محمدعلی ابطحی

• 
   اعترافات تلویزیونی سیدمهدی هاشمی

جستارهای وابسته

• رده:دارندگان اقرار تلویزیونی در ایران
• تواب سازی

منابع و مراجع

• نگاهی روانشناسانه بر اعترافات علنی - بخش نخست - بی بی سی
• نگاهی روانشناسانه بر اعترافات علنی - بخش نخست - بی بی سی
• ستاد کودتا باز اعتراف گرفت
• سرکوهی: حتی در اتاق خواب من شنود کار گذاشته بودند مصاحبه با فرج سرکوهی پیرامون چگونگی اعتراف گیری