شکنجه سفید

شکنجهٔ سفید نوعی شکنجه روان‌شناختی مبتنی بر «محرومیت حسی» و «ایزوله کردن» شخص است. شکنجهٔ سفید سبب تخریب «هویت شخصی» شکنجه شونده و کاهش زیادی در «محصولات فکری» او می‌شود.

در حالت کلی «شکنجهٔ سفید» به شکنجه‏ با استفاده از رنگ سفید گفته می‌شده است که در آن از رنگ سفید، غذای سفید، لباس‌های سفید، دیوارهای سفید استفاده می‌شده و در کل شرایطی که به وسیلهٔ رنگ سفید، شکنجهٔ روانی به متهم وارد شود.

در کشورهای مختلف

در ایران

در ایران، برخلاف کشورهای دیگر، این شکنجه به‏ وسیلهٔ رنگ سفید اعمال نمی‏شود و منظور از شکنجهٔ سفید بیشتر شکنجه‌ای است که شاید از لحاظ جسمی، آسیبی به جسم متهم وارد نشود؛ یعنی طوری شکنجه‏اش نکنند که بدنش مجروح شود؛ اما روح و روان متهم در سلول‌های انفرادی تحت تأثیر و تحت فشار قرار می‏گیرد.

در این نوع شکنجه بازجو به شخص اطلاعات غلط می‌دهد؛ مثلا از وضعیت جسمی بد خانواده‌اش می‌گوید و این که مادرش سکته کرده، پدرش سرطان گرفته، به بیمارستان رفته‌اند یا بازداشت شده‌اند. یا اینکه دوستان متهم بازداشت شده‌اند، یا علیه متهم اعترافاتی گرفته شده که تماماً کذب محض است.

مکان نگهداری متهم در این نوع شکنجه سلول انفرادی است و در خلایی که زندانی در آن خلاء قرار می‌گیرد، برای چندین ماه دور از خانواده، بدون دسترسی به وکیل، تلفن، روزنامه، کتاب و یا دیگر زندانیان، در آن سلول انفرادی کوچک، تحت فشار و بازجویی قرار می‌گیرد.

تمام این مسایل، یک شکنجهٔ روحی و روانی اعمال می‌کند که در ایران به آن «شکنجهٔ نرم» یا «شکنجهٔ سفید» گفته می‌شود.