اتاق گاز

اتاق گاز در سال ۱۹۶۰، مورد استفاده در ایالت نیومکزیکو که بعدها با تزریق کشنده جایگزین شد.

اتاق گاز به مکانی گفته می‌شود که برای اعدام انسان یا حیوان وی را در آن قرار می‌دهد و به کمک گازهای سمی یا گازهای خفه کننده او را می‌کشند. اتاقهای گاز در سالهای ۱۹۲۰ در آمریکا روشی برای اجرای حکم محکومین به مرگ بود. در آلمان نازی هم برای پاکسازی نژادی مورد استفاده قرار می گرفت.

اتاقهای گاز در کره شمالی همجنان مورد استفاده است.

آمریکا

از سال ۱۹۷۶ یازده اجرای حکم مرگ با اتاق گاز در ۴ ایالت آمریکا (آریزونا ، کالیفرنیا ، مریلند و میسوری ) صورت گرفته و محکومین بین آمپول هوا و اتاق گاز حق انتخاب داشتند.

جی جان اولین آمریکایی است که در ۸ فوریه ۱۹۲۴ در ابالت نوادا به مرگ با اتاق گاز محکوم شد و آخرین نفر والتر لاگراند است که تابعیت آلمانی داشت و در ۴ مارس ۱۹۹۹ باز هم در ایالت نوادا اعدام شد.

آلمان نازی

نازی ها بطور گسترده از اتاق گاز در سالهای ۱۹۳۰ استفاده می کردند. در قانون جزو برنامه کشوری اتانازی بود و افرادی که دارای مشکلات فیزیکی و عقب ماندگی های ذهنی بودند با این روش حذف می شدند.

کمی بعدتر در جریان هولوکاست گنجایش این اتاقها را افزایش دادند تا افراد بیشتری از یهودیان،کولیها و همجنس گرایان را نابود کنند.

کره شمالی

زمانی که کون هایوک که خود از نگهبانان کمپ ۲۲ بود و به کره جنوبی پناهنده شد و شهادت دیگر زندانیانی که موفق به فرار شده بودند پرده از وجود اتاقهای گاز در اردوگاههای کار اجباری کره شمالی برداشت. هایوک که خود در سالهای ۱۹۹۰ در این کمپ که در مرز با روسیه واقع شده نگهبان بود شاهد آزمایش سلاحهای شیمیایی بر روی مردان،زنان و کودکان در اتاقهای بسته گاز بود. او می گوید به من آموخته بودند که اینها دشمن خلق و شایسته مرگ به این روش هستند. هایوک اضافه می کند که دستور اجرای این آزمایشها مکتوب بود و وقتی یکی از زندانیان موفق شد آن را برباید و از کشور خارج کند وجود این اتاقها تائید شد. می شود تخمین زد که در این کمپ بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ نفر با این روش به قتل رسیده باشند.

در اردوگاههای کار اجباری کره شمالی افرادی که مشکوک به مخالفت با رژیم هستند با خانواده هایشان زندانی میشوند و مجبورند تا ۱۲ ساعت در روز کار کنند و در نهایت از خستگی ، سوءتغذیه و شکنجه می میرند.

با وجود شواهد و مدارک انکار ناپذیر پیونگ یانگ وجود چنین اتاقهای مرگی را انکار می کند و بیم آن می رود که جامعه بین المللی برای از سرگیری مذاکرات هسته ای با کشور تارک دنیا چشم بر وجود چنین کمپهایی ببندد.