به دار آویختن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
به دار آویختن یا دار زدن یکی از معمولترین روشهای اعدام است که در بیشتر کشورهایی که حکم اعدام وجود دارد، اجرا میشود.
محتویات |
نحوه مرگ با دار[ویرایش]
در حقیقت هنگامی که شخص محکوم به اعدام از طناب دار حلق آویز میشود، ضربه شدیدی به ستون فقرات و گردن وی وارد میشود و در نتیجه باعث شکستگی و آسیب شدید در بصل النخاع میشود که این امر موجب ایست دستگاه تنفسی بدلیل فلج شدن ریهها میشود. انواع داراویختگی:
- اعدام (قصاص-مجازات)
- اتفاقی: مثل گیر کردن طنابهای دور کمربه دور گردن درکوهنوردان
- خودکشی: معمولا مردها ازاین روش استفاده میکنند
- به داراویختن یک فرد مرده جهت وانمود به خودکشی کردن
شمار اعدامها[ویرایش]
گاه در حکم فردی تعداد دفعات اعدام نیز ذکر میشود مثلاً اگر شخصی به دو بار اعدام محکوم شده باشد و بعد از یکبار حلقآویز کردن جان نداد، آنگاه باید دوباره حلقآویز شود که در این صورت اگر وی به آن تعداد اعدام شد و نمرد، فرد بخشیده میشود.
بطور کلی علل مرگ بهخاطر دارآویختگی را میتوان اینگونه ذکر کرد:
- ۱- انسداد سرخرگهای حیاتی گردن و نرسیدن خون و اکسیژن به مغز.
- ۲- شکستن گردن و آسیب پیاز مغز (حداقل ۱۲۰ سانتیمتر باید طناب سقوط کند و سپس بایستد تا گردن شکسته شود).
- ۳- انسداد شاهرگها و افزایش ناگهانی فشار خون که منجر به ایست قلبی میشود.
- ۴- خفگی در اثر انسداد مجرای تنفسی (دار زدن با طناب کوتاه)
- ۵-شوک وقفه ای از علل دیگر مرگ براثر دار اویختگی میباشد فشارهای ۵کیلویی باعث بسته شدن شریان کاروتیدو۲۵ کیلو موجب شکستگی دررفتگی مهرهای گردنی میشود
نگارخانه[ویرایش]
منابع[ویرایش]
|
|||||||||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون قانون است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
