کی۲

مختصات: ۳۵°۵۲′۵۷″ شمالی ۷۶°۳۰′۴۸″ شرقی / ۳۵٫۸۸۲۵۰°شمالی ۷۶٫۵۱۳۳۳°شرقی / 35.88250; 76.51333
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از K2)
کی ۲
K2-big.jpg
مرتفع‌ترین نقطه
ارتفاع۸٬۶۱۱ متر (۲۸۲۵۱پا)
برجستگی۴٬۰۱۷ متر (۱۳۱۷۹ پا)
ایزولاسیون۱٬۳۱۶ کیلومتر (۸۱۸ مایل) ویرایش این در ویکی‌داده
فهرست‌بندیهشت هزار متری‌ها
هفت قلهٔ دوم
جغرافیا
موقعیتمرز  پاکستان و  چین
رشته‌کوه مادرهیمالیا
صعود
نخستین صعودگروه ایتالیایی در تاریخ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۴. صعودکنندگان: آکیله کومپانیونی و لینو لاچدلی

کِی۲ (یا چوگوری، به انگلیسی: K2)، نام دومین قلهٔ بلند روی زمین (پس از اورست) است. این قله با ارتفاع ۸٬۶۱۱ متر از سطح دریا، در منطقهٔ قره‌قروم در رشته‌کوه‌های هیمالیا و در شمالشرقی پاکستان قرار گرفته و دارای فنی‌ترین و سخت‌ترین مسیر صعود در جهان است. تعداد کوه‌نوردانی که در راه رسیدن به این چکاد جان خود را از دست داده‌اند، برابر با یک‌چهارم شمار کسانی است که صعود موفق داشته‌اند.[۱] کی۲ کشنده‌ترین و پرتلفات‌ترین قله کره زمین، تنها کوه از گروه هشت‌هزارمتری‌ها است که از جبهه شرقی آن تاکنون صعودی صورت نگرفته‌است.[۲]

نخستین‌بار، در ۱۸۵۶ تی جی مونتگومری به‌عنوان یک نقشه‌بردار، این کوه را از فاصله حدود ۲۰۰ کیلومتری (احتمالاً از هاراموش) مشاهده کرد. این کوه در میان رشته‌ای از کوه‌های بلند قرار داشت و به همین دلیل از هیچ منطقهٔ مسطحی در هند یا چین قابل مشاهده نبود (در آن زمان هنوز پاکستان بخشی از خاک هند بود). مونتگومری بدون داشتن اطلاعات دقیقی از نام کوه‌های منطقهٔ قلل رفیع، آنها را به نام‌های قراقروم ۱ تا ۷ نامگذاری کرد، و نام کی۱ تا کی۷ را بر آنها نهاد که برگرفته از حرف نخست واژهٔ karakoram بودند. بعدها نیز نام «کی۲» همچنان به‌عنوان تنها کوه مرتفعی که یک نقشه‌بردار آن را نامگذاری کرده بود، بر روی دومین قلهٔ رفیع جهان باقی ماند. این قله درنهایت در۱۶ژانویه۲۰۲۱ برای اولین بار توسط گروه کوهنوردی نیرمال پورجا نپالی در فصل زمستان صعود شد.

تاریخچه صعود[ویرایش]

نقشه‌برداری از این منطقه برای نخستین‌بار در سال ۱۸۵۶ توسط تیم نقشه‌برداری اروپایی به سرپرستی هنری هاورشام گادوین-آستن انجام شد. توماس مونتگمری عضوی از این تیم بود که کی۲ را به‌عنوان دومین قلهٔ بلند منطقهٔ قره‌قروم تعیین کرد. بقیهٔ قله‌ها نیز کی۱ کی۳ و کی۴ و کی۵ نام‌گذاری شدند، ولی در نهایت به‌ترتیب به نام‌های ماشربروم و برود پیک و گاشربروم ۲ و گاشربروم ۱ تغییر نام دادند.

اولین تلاش جدی برای صعود به این کوه، در سال ۱۹۰۲ توسط اسکار اکنستاین و آلستر کراولی برنامه‌ریزی شد اما بعد از ۵ بار تلاش جدی هیچ‌کدام از افراد تیم نتوانستند دقیقاً به نوک قله برسند. تلاش‌های بعدی در سال‌های ۱۹۰۹، ۱۹۳۴، ۱۹۳۹ و ۱۹۵۳ نیز ناکام ماند. اما سرانجام در سال ۱۹۵۴ دو تن از اعضای تیم ایتالیایی به نام‌های لینو لاچدلی و آکیله کومپانیونی موفق به فتح قله شدند. رهبری این تیم به عهدهٔ آدریتو دزیو بود. این قله از ابتدا تا سپتامبر ۲۰۱۸ هرگز صعود زمستانی نداشته و تاکنون هرگونه تلاش از سوی خیل عظیمی از کوهنوردان مطرح جهان برای صعود زمستانی این قله، تاکنون ناموفق بوده‌است.و سر انجام در سال 2021 گروهی از شرپا های نپالی صعود زمستانه ‌کردند

صعودهای افراد ایرانی[ویرایش]

  • اولین تلاش توسط محمد سعیدی در ۱۹۹۸ صورت گرفت که به‌علت تغییر وضع هوا و پیشبینی طوفان درحال وقوع، کلیه گروه‌ها تیغهٔ ابروزی را ترک کردند و صعود در ارتفاع ۸۱۰۰ متری ناتمام باقی ماند.


  • ۱)اولین صعود موفق توسط کاظم فریدیان در سال ۱۳۸۶ صورت گرفت. وی توانست این کوه را بدون اکسیژن صعود

کند.

  • ۲)عظیم قیچی ساز کوه نورد تبریزی سه‌شنبه 10 مرداد 1391 توانست به قله کی 2 صعود کند. این صعود بدون اکسیژن صورت گرفت.

۳)رضا شهلایی صبح روز یکشنبه 5 مرداد 1393 پرچم ایران را بر فراز قله K2 به اهتزاز درآورد. ۱[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "AdventureStats - by Explorersweb". www.adventurestats.com. Archived from the original on 12 November 2020. Retrieved 21 October 2015.
  2. "Asia, Pakistan, K2 Attempt". The American Alpine Club. Retrieved 8 August 2019.