پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ایران مرکزی پژوهشی است که به مطالعات و تحقیقات در حوزهٔ علوم انسانی و مطالعات فرهنگی می‌پردازد. هم‌اکنون سرپرستی این مرکز را حسینعلی قبادی بر عهده دارد.[۱] در حال حاضر پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در بعضی رشته‌ها در سطح کارشناسی ارشد و دکتری دانشجو می‌پذیرد.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۳۶۰ با ادغام ۱۲ مؤسسه پژوهشی (انجمن حکمت و فلسفه ایران؛ بنیاد شاهنامه فردوسی؛ بنیاد فرهنگ ایران؛ بنیاد فرهنگ و هنر ایران؛ پژوهشکده علوم ارتباطی و توسعه ایران؛ پژوهشگاه علوم انسانی؛ فرهنگستان ادب و هنر ایران؛ فرهنگستان زبان ایران؛ فرهنگستان علوم ایران؛ مرکز اسناد فرهنگی آسیا؛ مرکز ایرانی تحقیقات خارجی؛ مرکز ایرانی مطالعه فرهنگ‌‌ ها[۳]) نهادی با عنوان «مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی» وابسته به وزارت فرهنگ و آموزش عالی تشکیل شد. در سال ۱۳۶۹ پس از تغییر تشکیلات سازمانی، این مؤسسه با تصویب شورای گسترش آموزش عالی عنوان «پژوهشگاه» را دریافت کرد که تشکیلات سازمانی آن در خرداد ماه ۱۳۷۲ به تصویب نهایی سازمان امور اداری و استخدامی کشور رسید. در این مدت نیز پژوهشگاه‌هایی به آن اضافه شده و یک مؤسسه از آن منشعب شد. اکثر استادان برجسته حوزه علوم انسانی در کارنامه خود ارتباط مؤثری با این پژوهشگاه داشته‌اند.

در سال ۱۳۷۳ شورای عالی پژوهشگاه به منظور تأکید بر گرایش علوم انسانی و مسائل فرهنگی در تحقیقات پژوهشگاه، عنوان «پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی» را برای این نهاد پیشنهاد کرد که مورد تصویب شورای گسترش آموزش عالی قرار گرفت.

پژوهشکده‌ها[ویرایش]

در حال حاضر این پژوهشگاه دارای پژوهشکده‌هایی چون زبان و ادبیات، زبان‌شناسی، تاریخ ایران، مطالعات اجتماعی، مطالعات تطبیقی اقتصاد و مدیریت، اندیشهٔ سیاسی، انقلاب و تمدن اسلامی، حکمت معاصر، مطالعات تطبیقی حقوق، غرب‌شناسی و علم‌پژوهی، اخلاق و تربیت، مطالعات فرهنگی و ارتباطات است.[۲]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]