ادبیات تطبیقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ادبیات تطبیقی یا هم‌سنجشی شاخه‌ای از نقد ادبی است که از روابط ادبی ملل و زبان‌های مختلف و از تعامل میان ادبیات ملت‌ها با یکدیگر سخن می‌گوید؛ در اصطلاح، حوزه‌ی مهمی از ادبیات است كه به بررسی و تجزیه و تحلیل ارتباط‌ها و شباهت‌های بین ادبیات، زبانها و ملیت‌های مختلف می‌پردازد.[۱] به طور کلی انواع تاثيرات زبانی و حوزه‌های پژوهش در ادبیات فارسی، به دو بخش تقسیم می‌شود:

  • اثرگذارىِ ادبيات ايران بر دیگر ملت‌ها
  • تاثير ادبيات دیگر ملت‌ها بر ادبيات فارسی [۲]

مانند تأثیر فردوسی بر متیو آرنولد انگلیسی و تأثیر حافظ بر گوته.

تاریخچه[ویرایش]

ادبیات تطبیقی، از شاخه‌هایی است که با رونق گرفتن نقد ادبی در قرن نوزدهم در فرانسه شکل گرفته است. [۳] می‌توان گفت، شیوه‌ی نـویـن پژوهـش تطبـیـقی ادبـیات در سده‌های گذشته پدید آمده است. هرچند درباره‌ی این‌که چه کسی نخستین بار از این اصطلاح بهره برده است داده‌ی گویایی در دست نیست اما برخی، فرانسوا ویلمن را پیشگام در این‌گونه پژوهش‌های ادبی به‌شمار آورده‌اند. [۴]

ادبیات تطبیقی در ایران[ویرایش]

ادبیات تطبیقی یکی از رشته‌های نوی دانشگاهی در ایران است که در سال ۱۳۱۷ توسط فاطمه سياح در دانشگاه تهران بنيان گذاشته شده است. [۵]

همایش ادبیات تطبیقی[ویرایش]

نخستین «همایش ادبیات تطبیقی در دهه‌ی کنونی و چشم‌اندازهای آن» در خرداد سال ۱۳۹۱ در تالار مولوی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی برگزار شده است.[۶]

نشریات مربوط به ادبیات تطبیقی[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. پژوهشکده باقرالعلوم(ع)
  2. آسمند جونقانی، علی - ماهنامه کانون ادبیات ایران - شماره شش ـ اسفند ۱۳۸۸)
  3. عباس زیدی، سیدسکندر - ماهنامه کانون ادبیات ایران- شماره ششم ـ اسفند ۱۳۸۸)
  4. تبیان - ماهنامه کانون ادبیات ایران- شماره ششم ـ اسفند ۱۳۸۸)
  5. روزنامه شرق (گفت و گو با خلیل پروینی)
  6. مرکز نشر دانشگاهی. نخستین همایش «ادبیات تطبیقی در دهه کنونی و چشم‌اندازهای آن» برگزار شد.

منابع[ویرایش]