پروتکل حفاظت از محیط زیست جنوبگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
پروتکل حفاظت از محیط زیست جنوبگان
امضا شده ۴ اکتبر ۱۹۹۱
مکان  اسپانیا، مادرید
تاثیرگذاری ۱۴ ژانویه ۱۹۹۸
امضاکنندگان ۱۱
گروه‌ها ۳۴

پروتکل حفاظت از محیط زیست جنوبگان که به صورت پروتکل محیط زیست جنوبگان یا پروتکل مادرید نیز شناخته می‌شود بخشی از سیستم پیمان جنوبگان است. این پروتکل امکان حفاظت گسترده از محیط زیست جنوبگان و اکوسیستم‌های وابسته و مرتبط به آن را فراهم می‌کند.

پس از آنکه پیمان تنظیم فعالیت‌های انجام شده برای دستیابی به منابع معدنی جنوبگان توسط تعداد محدودی از کشورها امضا شد ولی هیچکدام، آن را در داخل کشور خود تصویب نکردند پروتکل مادرید جایگزین آن شد.

این پروتکل در مادرید اسپانیا تنظیم، در ۴ اکتبر ۱۹۹۱ به امضا و در ۱۴ ژانویه ۱۹۹۸ به اجرا در آمد. امکان بررسی و تغییر در این پروتکل تا سال ۲۰۴۸ وجود دارد.

مفاد اصلی[ویرایش]

تخلیه زباله با ریختن آن در ساحل دریا در کمپ روسی بِلینگزهازِن در جزیره شاه جورج. امروزه به دلیل وجود "پروتکل حفاظت از محیط زیست جنوبگان" این کار ممکن نیست.
  • ماده ۳: پروتکل بیان می‌کند که حفاظت از محیط زیست جنوبگان به صورت بیابانی با ارزش‌های زیبایی شناختی و علمی، باید پایه اصلی تمام فعالیت‌های انجام شده در جنوبگان باشد.
  • ماده ۷: بیان می‌کند که هر گونه فعالیت در رابطه با منابع معدنی با اهداف غیر علمی ممنوع است. این ماده در تضاد با مفاد پیمان مطرود "تنظیم فعالیت‌های انجام شده برای دستیابی به منابع معدنی جنوبگان" است که معدنکاری را به شرط کنترل سازمانی مانند سازمان بستر آب‌های بین‌المللی و پرداخت مالیات مجاز می‌دانست.
  • ماده ۸: نیاز به براورد اثرات زیست‌محیطی حاصل از تمام فعالیت‌های انسانی از جمله گردشگری در جنوبگان را عنوان می‌کند.
  • ماده ۱۱: ضرورت تشکیل کمیته حفاظت از محیط زیست جنوبگان را مطرح می‌کند.
  • ماده ۱۵: از کشورهای عضو می‌خواهد که در صورت نیاز، آماده کمک‌رسانی فوری باشند.
  • ماده‌های ۱۸ تا ۲۰: لزوم برگزاری جلسات برای داوری اختلافات بین‌المللی در مورد جنوبگان را مطرح می‌کند.
  • ماده ۲۵ (۵): می‌گوید که امکان لغو ماده ۷ که معدنکاری را منع می‌کند وجود ندارد مگر اینکه بر اساس مفاد دقیق پیمانی در آینده، یک چارچوب قانونی الزام آور، امکان انجام چنین فعالیتی را ممکن کند.

وضعیت اعضا[ویرایش]

تا ماه می ۲۰۱۳، ۳۴ کشور به عضویت رسمی این پیوند در آمده‌اند که شامل آرژانتین، استرالیا، بلاروس، بلژیک، برزیل، بلغارستان، کانادا، شیلی، چین، جمهوری چک، اکوادور، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، هند، ایتالیا، ژاپن، کره جنوبی، هلند، نیوزیلند، نروژ، پرو، لهستان، رومانی، روسیه، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سوئد، اوکراین، بریتانیا، آمریکا و اروگوئه می‌شوند.[۱]

۱۱ کشور از جمله اتریش، کلمبیا، کوبا، دانمارک، گواتمالا، مجارستان، کره شمالی، پاپوآ گینه نو، اسلواکی، سوئیس و ترکیه این پیمان را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند.

کمپین[ویرایش]

این پروتکل توسط سازمان مردم‌نهاد صلح سبز پیگیری می‌شود. از جمله فعالیت‌های این بنیاد در جنوبگان، ساخت پایگاه پارک جهانی از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ است.[۲][۳] صلح سبز تصویب این پروتکل را یک پیروزی می‌داند.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. Adopted by SATCM XI-4 (Madrid, 1991)
  2. Donald, Rothwell. "The Antarctic Treaty System: Resource Development, Environmental Protection or Disintegration?" (PDF). 1990. The Arctic Journal. Retrieved 20 February 2013. 
  3. Fogg, Gordon. "A history of Antarctic science". Studies in Polar Research 1992. Cambridge University Press. Retrieved 20 February 2013. 
  4. "1991 - International Treaty saves the Antarctic from deadly threat". 2011. Greenpeace International. Retrieved 20 February 2013. 

منابع[ویرایش]