لاکهید پی-۳ اوریون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پی-۳ اوراین
F-14A VF-213 intercepting Iranian P-3F 1981.jpg
پی-۳ اوراین متعلق به نیروی دریایی ارتش ایران در کنار یک فروند اف-۱۴ تامکت نیروی دریایی ایالات متحده بر فراز اقیانوس هند سال ۱۳۶۰
نوع هواپیما هواگرد گشت دریایی
کشور سازنده ایالات متحده
شرکت سازنده لاکهید
لاکهید مارتین
صنایع سنگین کاوازاکی
نخستین پرواز نوامبر ۱۹۵۹[۱]
تاریخ رونمایی اوت ۱۹۶۲[۱]
وضعیت کنونی فعال
بکارگیرنده(ها) نیروی دریایی آمریکا، نیروی دریایی ژاپن، نیروی هوایی استرالیا، نیروی هوایی نیوزیلند، نیروی هوایی شاهنشاهی ایران
آغاز ساخت ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰[۲]
تعداد ساخته‌شده لاکهید: ۶۵۰، کاوازاکی: ۱۰۷ فروند
مجموعا: ۷۵۷ فروند[۳]
بهای هر فروند ۳۶ میلیون دلار آمریکا (مدل اف‌وای در سال ۱۹۸۷)
توسعه یافتهٔ لاکهید ال-۱۸۸ الکترا
مدل‌های دیگر لاکهید سی‌پی-۱۴۰ اورورا، لاکهید ای‌پی-۳سی اوریون، لاکهید ئی‌پی-۳، لاکهید دابلیو پی-۳دی اوریون

لاکهید پی-۳ اورایـِن هواپیمای گشت دریایی و ضد زیردریایی چهارموتوره توربوپراپ، ساخت شرکت لاکهید آمریکا است که توسط نیروی دریایی بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود. از سال ۱۹۶۲ تاکنون از این هواپیما به‌عنوان هواگرد گشت دریایی، هواپیمای اکتشافی، هواپیمای جنگی ضد کشتی، و هواپیمای جنگی ضد زیردریایی استفاده می‌شود.

پی-۳ از موفق‌ترین هواپیماهای نسل خود و از معدود هواپیماهای جنگی است که در کشور سازنده خود (آمریکا) پنجاه سال سابقه فعالیت مستمر داشته‌اند. در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۳۰ فروند از این هواپیما در نیروی دریایی آمریکا فعال بوده و تعدادی نیز در انبار ذخیره شده‌است. بر اساس برنامه نیروی دریایی در نهایت این هواپیماها با بوئینگ پی-۸ پوسایدون جایگزین خواهند شد.

ویژگی‌ها

هواپیماهای پی-۳ نیروی هوایی نیوزیلند و استرالیا و نیروی دریایی آمریکا در کنار داسو میراژ ۳ نیروی هوایی بریتانیا

Data from Jane's All the World's Aircraft 1994-95,[۴] Specifications: P-3,[۵][۱]

ویژگی‌های کلی

  • خدمه: ۱۱
  • طول: ۱۱۶ فوت ۱۰ اینچ (۳۵٫۶۱ متر)
  • پهنای بال: ۹۹ فوت ۸ اینچ (۳۰٫۳۸ متر)
  • ارتفاع: ۳۳ فوت ۸٫۵ اینچ (۱۰٫۲۷۴ متر)
  • مساحت بال‌ها: ۱٬۳۰۰٫۰ فوت مربع (۱۲۰٫۷۷ متر مربع)
  • مقیاس نمایش: ۷٫۵
  • ماهی‌واره: root: ایرفویل ناکا ۰۰۱۴; tip: ایرفویل ناکا ۰۰۱۲[۶]
  • وزن خالی: ۶۱٬۴۹۱ پوند (۲۷٬۸۹۲ کیلوگرم) * وزن بدون سوخت: ۷۷٬۲۰۰ پوند (۳۵٬۰۱۷ کیلوگرم)
  • بیشترین وزن برخاست: ۱۳۵٬۰۰۰ پوند (۶۱٬۲۳۵ کیلوگرم) MTOW normal
۱۴۲٬۰۰۰ پوند (۶۴٬۴۱۰ کیلوگرم) حداکثر مجاز
  • حداکثر وزن برای فرود: (MLW) ۱۰۳٬۸۸۰ پوند (۴۷٬۱۱۹ کیلوگرم)
  • ظرفیت سوخت: ۹٬۲۰۰ گالون آمریکایی (۷٬۷۰۰ گالون بریتانیایی؛ ۳۵٬۰۰۰ لیتر) سوخت قابل استفاده در ۵ مخزن سوخت در بال‌ها و بدنه؛ (۶۲٬۵۰۰ پوند (۲۸٬۳۵۰ کیلوگرم) حداکثر میزان سوخت) ۱۱۱ گالون آمریکایی (۹۲ گالون بریتانیایی؛ ۴۲۰ لیتر) روغن قابل استفاده در ۴ مخزن
  • پیشرانه هواگرد: عدد توربوپراپ موتور الیسن تی۵۶-ای۱۴،‏ ۴٬۹۱۰ اسب بخار کوتاه (۳٬۶۶۰ کیلووات)
  • ملخ‌ها: ۴-bladed همیلتون استاندارد مدل 54H60-77, ۱۳ فوت ۶ اینچ (۴٫۱۱ متر) diameter constant-speed fully-feathering reversible propellers

عملکرد

  • حداکثر سرعت: ۴۱۱ گره (۴۷۳ مایل بر ساعت؛ ۷۶۱ کیلومتر بر ساعت) در ۱۵٬۰۰۰ فوت (۴٬۵۷۲ متر) و ۱۰۵٬۰۰۰ پوند (۴۷٬۶۲۷ کیلوگرم)
  • سرعت کروز: ۳۲۸ گره (۳۷۷ مایل بر ساعت؛ ۶۰۷ کیلومتر بر ساعت) در ۲۵٬۰۰۰ فوت (۷٬۶۲۰ متر) و ۱۱۰٬۰۰۰ پوند (۴۹٬۸۹۵ کیلوگرم)
  • سرعت گشت‌زنی : ۲۰۶ گره (۲۳۷ مایل بر ساعت؛ ۳۸۲ کیلومتر بر ساعت) در ۱٬۵۰۰ فوت (۴۵۷ متر) و ۱۱۰٬۰۰۰ پوند (۴۹٬۸۹۵ کیلوگرم)
  • سرعت واماندگی: ۱۳۳ گره (۱۵۳ مایل بر ساعت؛ ۲۴۶ کیلومتر بر ساعت) flaps up
۱۱۲ گره (۱۲۹ مایل بر ساعت؛ ۲۰۷ کیلومتر بر ساعت) flaps down
  • بُرد رزمی: ۱٬۳۴۵ مایل دریایی (۱٬۵۴۸ مایل؛ ۲٬۴۹۱ کیلومتر) (3 hours on station at ۱٬۵۰۰ فوت (۴۵۷ متر))
  • Ferry range: ۴٬۸۳۰ مایل دریایی (۵٬۵۵۸ مایل؛ ۸٬۹۴۵ کیلومتر)
  • مداومت پروازی: 17 hours 12 minutes at ۱۵٬۰۰۰ فوت (۴٬۵۷۲ متر) on two engines
12 hours 20 minutes at ۱۵٬۰۰۰ فوت (۴٬۵۷۲ متر) on four engines
  • حداكثر ارتفاع: ۲۸٬۳۰۰ فوت (۸٬۶۰۰ متر) ::::۱۹٬۰۰۰ فوت (۵٬۷۹۱ متر) one engine inoperative (OEI)
  • نرخ صعود: ۱٬۹۵۰ فوت بر دقیقه (۹٫۹ متر بر ثانیه)
  • زمان اوج‌گیری: ۲۵٬۰۰۰ فوت (۷٬۶۲۰ متر) در ۳۰ دقیقه
  • بارگیری بال: ۱۰۳٫۸ پوند بر فوت مربع (۵۰۷ کیلوگرم بر متر مربع)
  • توان به وزن: ۰٫۱۴۵۵ horsepower per pound (۰٫۲۳۹۲ kilowatts per kilogram) (equivalent)
  • Take-off run: ۴٬۲۴۰ فوت (۱٬۲۹۲ متر)
  • Take-off distance to ۵۰ فوت (۱۵ متر): ۵٬۴۹۰ فوت (۱٬۶۷۳ متر)
  • Landing distance from ۵۰ فوت (۱۵ متر): ۲٬۷۷۰ فوت (۸۴۴ متر)

جنگ‌افزار

جنگ‌افزارها

پی -۳ اوراین یک جایگاه داخلی بمب در زیر بدنه جلویی هواپیما دارد که معمولاً اژدر مارک ۵۰، اژدر مارک ۴۶، و همچنین جنگ‌افزارهای خاص هسته‌ای روی آن نصب می‌شود. جایگاه‌های دیگر زیر بال، جنگ‌افزارهای دیگری نظیر ای‌جی‌ام-۸۴ هارپون، ای‌جی‌ام-۸۴ ای اس‌ال‌ای‌ام، ای‌جی‌ام-۸۴اچ/کی اس‌ال‌ای‌ام-ئی‌آر، ای‌جی‌ام-۶۵ ماوریک، راکت زونی ۱۲۷ میلیمتری و دیگر انواع موشک‌ها، مین دریایی، و بمب‌های گرانشی را در خود جای می‌دهند.

خدمه

تعداد خدمه در هواپیمای پی-۳ اوراین بسته به مأموریت پرواز، و کشوری که از هواپیما استفاده می‌کند دارد. در کشور ایالات متحده تعداد خدمه این هواپیما به ۱۲ نفر می‌رسد

  • فرمانده هواپیمای گشتی (PPC)
  • خلبان دوم هواپیمای گشتی (PP2P)
  • خلبان سوم هواپیمای گشتی (PP3P)۲
  • یک نفر افسر هماهنگ‌کننده نیروی دریایی
  • مسئول هماهنگ‌کننده تاکتیکی هواپیمای گشتی (PPTC یا TACCO)
  • مسئول ارتباطات هواپیمای گشتی comm operator
  • یک نفر مهندس پرواز
  • یک نفر مسول جهت‌یابی یا ناوبر
  • مسئول رادار MAD/EWO (SS-3)
  • یک نفر مسئول صوتی (SS-1 و SS-2)
  • یک نفر تکنسین پرواز (IFT)
  • یک نفر مسئول مهمات پرواز (مسئول مهمات پرواز یا ORD هم‌اکنون در خدمه نیروی دریایی آمریکا استفاده نمی‌شود. این مسئولیت هم‌اکنون به IFT واگذار شده‌است)

به‌کارگیرندگان

کاربران نظامی کنونی پی-۳

 آرژانتین  آلمان  اسپانیا  استرالیا  ایالات متحده آمریکا  جمهوری اسلامی ایران  برزیل  پاکستان  پرتغال  تایلند  تایوان  ژاپن  شیلی  کره جنوبی  نروژ  نیوزیلند  یونان

به‌کارگیرندگان پیشین

 هلند

تایلندتایلند

به‌کارگیرندگان غیرنظامی

 ایالات متحده آمریکا

منابع

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ "P-3C Orion long range ASW aircraft." بایگانی‌شده در ۱۶ مارس ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine navy.mil,, 18 February 2009. Retrieved: 14 July 2010.
  2. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام aeroflight2010 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. "P-3 production." بایگانی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine p3orion.nl. Retrieved: 7 June 2011.
  4. Lambert, Mark; Munson, Kenneth, eds. (1994). Jane's All the World's Aircraft 1994-95 (85th ed.). Coulson, Surrey, UK: Jane's Information Group. pp. 554–557. ISBN 978-0-7106-1160-4.
  5. "Specifications: P-3". lockheedmartin.com. Archived from the original on 15 August 2012. Retrieved 13 October 2012.
  6. Lednicer, David. "The Incomplete Guide to Airfoil Usage". m-selig.ae.illinois.edu. Retrieved 16 April 2019.

پیوند به بیرون