قلعه دختر (باکو)
| Qız Qalası | |
نمایی از قلعه دختر | |
![]() | |
| مختصات | ۴۰°۲۱′۵۸″شمالی ۴۹°۵۰′۱۴″شرقی / ۴۰٫۳۶۶۱°شمالی ۴۹٫۸۳۷۲°شرقی |
|---|---|
| مکان | ایچریشهر، باکو، جمهوری آذربایجان |
| گونه | برج |
| بلندی | ۲۹٫۵ متر (۹۷ فوت) |
| پایان ساخت | سده ۱۲ میلادی |
| نام رسمی | شهر قدیم و سنگی باکو به همراه کاخ شروانشاهان و قلعه دختر |
| گونه | فرهنگی-تاریخی |
| معیار | iv |
| تاریخ ثبت | ۲۰۰۰ (۲۴اُم کمیته میراث جهانی یونسکو) |
| شماره ثبت | 958 |
| کشور | جمهوری آذربایجان |
| قاره | آسیا |
| در معرض خطر | ۲۰۰۳–۲۰۰۹ |

قلعه دختر (به ترکی آذربایجانی: قؽز قالاسؽ Qız Qalası) (به انگلیسی: Maiden Tower) از آثار دوره شروانشاهان در شهر باکو است.[۱] این اثر تاریخی که با ۲۹٬۵ متر طول، ۱۶ متر عرض، و ۶ طبقه که در دو محدوده زمانی قرن ۵ و ۶ میلادی (آغاز ساخت مرحله اول) و قرن ۱۲ (مرحله دوم) ساخته شده و در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. این قلعه در روزگار کهن، نیایشگاه آناهیتا بوده و زرتشتیان برای زیارت به آنجا میرفتهاند.[۲]قلعه دختر در سال ۱۹۶۰ مرمت و در سال ۱۹۶۴ تبدیل به موزه گردید. سازمان یونسکو در سال ۲۰۰۰ این بنا را در فهرست میراث جهانی ثبت نمود.
معماری
[ویرایش]
این برج معماری زیبا و منحصر بفردی دارد. حتی از این قلعه به عنوان یکی از بهترین و زیباترین جاذبههای تاریخی شهر باکو یاد میکنند. جنس این قلعه از سنگ میباشد و تمامی قسمتهای قلعه نیز از سنگ ساخته شده است. داخل این قلعه به گونه ای ساخته شده است که میتواند ۲۰۰ نفر را در خود جای دهد. قسمت شرقی این قلعه دیدی مناسب رو به آسمان دارد و برخی میگویند از این قلعه نیز برای علم نجوم نیز استفاده میشده است. در ورودی این قلعه به صورت دوگانه ساخته شده است و بعد از ورود با سقفهای بلند مواجه خواهید شد. زمانی که از پلههای سنگی به سمت بالای قلعه حرکت میکنید پنجرههای کوچکی را میبینید که بر روی دیوارها قرار گرفتهاند.
نگارخانه
[ویرایش]- نمای قلعه دختر از زاویه ایچری شهر باکو
- لوحه سازمان جهانی یونسکو
- سلاحهای جنگی قدیمی
- پلکانهای قلعه دختر
- سرباز آذربایجانی
منابع
[ویرایش]- ↑ عباسقلی آقا باکیخانوف، گلستان ارم، چاپ عبدالکریم علیزاده و دیگران، باکو ۱۹۷۰، ص XI، نقلشده در: دانشنامهٔ جهان اسلام بایگانیشده در ۱ نوامبر ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine
- ↑ انوشه، حسن، دانشنامه ادب فارسی، جلد پنجم، تهران: ۱۳۸۲، ص۱۰۶، سرواژهٔ باکو.

