سندرم خستگی مزمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سندرم خستگی مزمن
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص عصب‌شناسی، روماتولوژی
آی‌سی‌دی-۱۰ G93.3
آی‌سی‌دی-9-CM 780.71
دادگان بیماری‌ها 1645
مدلاین پلاس 001244
ئی‌مدیسین med/۳۳۹۲ ped/2795
پیشنت پلاس سندرم خستگی مزمن
سمپ D015673

سندرم خستگی مزمن" (Chronic fatigue syndrome) مجموعه ای از علائم است که خستگي به عنوان مهم ترین آن‌ها ارزیابی میشود.اما اين خستگي بعد از کار زياد، اضطراب يا بي خوابي رخ نمي دهد، بلکه اين خستگي از نوع شديد و خطرناک مي باشد و با استراحت و داشتن فعاليت بدني و ذهني از بين نمي رود. اين خستگي تمام بدن را احاطه کرده و فعاليت بدني و توان فرد را به شدت کم مي کند.
هنوز کاملا مشخص نيست که چرا اين سندرم به وجود مي آيد. اما برخی آزمایش‌های اخیر نشان از نقش اختلال سيستم ايمنی بدن و التهابات مغزی در این بیماری دارد.

علائم[ویرایش]

1- خستگی شدید خصوصا بعد از فعالیت بدنی (احساس ضعف و بیماری)
2 - سرگیجه و سنگینی سر
3- ضعف شدید پس از بیدار شدن در صبح
4- سردردهای مزمن و جابه‌جا شونده
5- خستگی و التهاب مزمن چشم و تاری دید و حساسیت چشم به نور
6- اشکال در به خواب رفتن و بیدار شدن متوالی و تکرر ادرار در شب
7- حساسیت به تغییرات دما (حساسیت به گرمای تابستان یا سرمای زمستان)
8- دردهای مزمن گلو
9 - حمله‌های پانیک ( خصوصا پس از مصرف داروهای شیمیایی یا گیاهی خاص)
علائم و نشانه هاي گفته شده در تمام بيماران مبتلا به اين سندرم ديده شده، اما در بعضي از بيماران، نشانه هاي ديگري نيز شناخته شده که اين نشانه‌ها عبارتند از:

  • دردهاي شکمي، تهوع ، اسهال و نفخ (سندرم روده تحریک پذیر)
  • عرق شبانه
  • درد سينه
  • تنفس کوتاه
  • عدم تحمل استرس
  • فیبرومیالژیا ( دردهای مزمن و جابه جا شونده در مفاصل)
  • آلرژي و حساسيت به غذا، الکل، عطر، مواد شيميايي،دارو و سر و صدا
  •   نامنظمي ضربان قلب
  • افسردگي، عصبانيت، ترس، زودرنجي و احساس تباهی و مرگ
  • دردناک شدن فک
  • کاهش يا افزايش وزن

عوامل ایجاد بیماری[ویرایش]

در بعضي مقالات آمده است که، سندرم خستگي مزمن مي تواند بعد از يک بيماري ویروسی و يا آسیب به گردن و یا بعد از يک فشار عصبي شديد به وجود آيد.
به‌طور کلي افراد مبتلا به اين سندرم، از سایر افراد بيمار کمتر فعاليت مي کنند. اين بيماري موجب کاهش فعاليت هاي مختلف شغلي، شخصي، اجتماعي و تحصيلي مي شود. پس عملا فرد را منزوي مي سازد.

درمان[ویرایش]

تاکنون درمان مشخصی برای این بیماری یافته نشده اما توصیه میشود فرد فعالیت بدنی خود را به صورت تدریجی افزایش دهد. اصلاح رژیم غذایی هم برای تمامی بیماری‌های مزمن پیشنهاد شده.اغلب افراد پس از گذشت یک یا دو سال از شروع بیماری، احساس بهبودی نسبی میکنند. تعداد اندکی پس از گذشت چندین سال کاملا بهبود میابند و تعداد خیلی کمی نیز بیماری شان همچنان با گذر زمان شدیدتر میشود.

وضعیت این بیماران در ایران[ویرایش]

در ایران اکثر افراد مبتلا به این بیماری اشتباها مبتلا به اختلال پنیک تشخیص داده می‌شوند و به روانپزشک ارجاع داده می‌شوند و برای آن‌ها قرص‌های ضد افسردگی تجویز میشود. در حالیکه این قرص‌ها هیچوقت موجب درمان این بیماری نمی‌شوند و یا حتی بدن برخی از این بیماران به این قرص‌ها واکنش‌های شدیدی نشان میدهد و ممکن است بیماری آن‌ها را تشدید کند. ار نظر روانی هم این بیماران در مضیقه قرار دارند زیرا نه تنها تحمل عوارض این بیماری بسیار سخت است بلکه همواره از سوی دیگران مورد سرزنش قرار می‌گیرند که تمامی این علائم واقعی نیستند و ساخته ذهن خودت هستند، در صورتی که در تمامی مراکز علمی و پزشکی دنیا این بیماری به عنوان بیماری جسمی دسته بندی شده و تشخیص دقیق علت و درمان آن یکی از چالش‌های بزرگ قرن به حساب میاید. در سال ۲۰۱۷ فیلم مستندی به نام Unrest در مورد این بیماری ساخته شد. سازنده این مستند دانشجوی سابق دانشگاه هاروارد است که با شروع این بیماری مجبور به ترک تحصیل میشود و این فیلم را بر روی تخت خواب خود از طریق ارتباط اینترنتی با سایر بیماران در سایر نقاط جهان میسازد.

منابع[ویرایش]

ابن سینا. قانون در طب. جلد اول بخش «خستگی‌های بدون علت»