سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سمفونی شماره ۲۵ در سُل مینور، در اکتبر ۱۷۷۳ (زمانی که موتسارت تنها ۱۷ سال داشت)، مدت کوتاهی پس از موفقیت اپرای Lucio Silla نوشته شد. گمان می‌رود که موتسارت، این اثر را در ۵ اکتبر در زالتسبورگ کامل کرده باشد؛ تنها دو روز بعد از اتمام سمفونی شماره ۲۴! موومان اولِ آن، موسیقیِ صحنهٔ آغازینِ فیلم آمادئوس (میلوش فورمن، ۱۸۸۴) است.

فرم و سبک[ویرایش]

این یکی از دو سمفونی موتسارت در تنالیتهٔ مینور است (دیگری سمفونی شماره ۴۰ در سُل مینور ک. ۵۵۰) و با عنوان "سل مینور کوچک" به آن اشاره می‌شود. (دیگری "سُل مینور بزرگ"). این سمفونی در سبک کلاسیک در ۴ موومان نوشته شده‌است:
الگرو کُن بریو
آندانته
منوئت و تریو
آلگرو
ارکستر آن را ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن و سازهای زهی تشکیل می‌دهند. خطوط ملودیک زیاد و سنکپ‌های فراوان (اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند) کاراکتر این سمفونی را حوزهٔ Sturm und Drang جا می‌دهد. (یک موسیقی کلاسیک از این نوع، عموماً در تنالیتهٔ مینور نوشته می‌شود تا احساس سختی و غم و استرس را منتقل کند. تم‌های اصلی با خشم و گام‌های طولانی و بیان‌های ملودیک غیرمنتظره ابراز می‌گردند و دینامیک و تمپو به سرعت عوض می‌شود تا منجر به تغییر سریع احساسات شود. در مورد سمفونی‌ها و سازهای زهی این سبک شامل ترمولوها و تغییرات دراماتیک در تأکیدها و دینامیک می‌شود) درنتیجه، این سمفونی ویژگی‌های مشترکی با دیگر سمفونی‌های هم‌کاراکتر زمان خود دارد. (مانند سمفونی شماره ۳۹ هایدن در سُل مینور)

اجراها و ضبط‌ها[ویرایش]

اولین اجرای آن به سال ۱۸۹۹ بازمی‌گردد. ارکستر سمفونیک بوستون در ۲۷ اکتبر تحت رهبری ویلهلم گِریکه، قطعه را در رپرتوار خود جای داد و بعدها ارکستر فیلهارمونیک نیویورک در سال ۱۹۴۱ آن را به‌عنوان بخشی از برنامهٔ یادبود صدسالهٔ خود اجرا کرد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. The English Wikipedia