سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سمفونی شماره 25 در سل مینور ، در اکتبر 1773 (زمانی که موتزارت تنها 17 سال داشت)مدت کوتاهی پس از موفقیت اپرای Lucio Silla نوشته شد.گمان میشود که این قطعه در پنجم اکتبر در سالزبورگ کامل شده است ، فقط 2 روز بعد از اتمام سمفونی شماره 24! موومان اول آن موسیقی صحنه ی آغازین فیلم آمادئوس است.

فرم و سبک[ویرایش]

این یکی از دو سمفونی موتزارت رد تنالیته ی مینور است ( دیگری شماره 40 در سل مینور ک.550) و با عنوان "سل مینور کوچک" به آن اشاره میشود.(دیگری "سل مینور بزرگ").این سمفونی در سبک کلاسیک در 4 موومان نوشته شده است:
الگرو کن بریو
آندانته
منوئت و تریو
آلگرو
ارکستر آن را 2 ابوا ، 2 فاگوت ، 2 هورن و ساز های زهی تشکیل میدهند. خطوط ملودیک زیاد و سنکپ های فراوان (اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند.) کاراکتر این سمفونی را حوزه ی Sturm und Drang جا می دهد.(یک موسیقی کلاسیک از این نوع ، عموما در تنالیته ی مینور نوشته میشود تا احساس سختی و غم و استرس را منتقل کند.تم های اصلی با خشم و گام های طولانی و بیان های ملودیک غیر منتظره ابراز میگردند و دینامیک و تمپو به سرعت عوش میشود تا منجر به تغییر سریع احساسات شود.در مورد سمفونی ها و ساز های زهی این سبک شامل ترمولو ها و تغییرات دراماتیک در تاکید ها و دینامیک میشود.)در نتیجه این سمفونی ویژگی های مشترکی با دیگر سمفونی های هم کاراکتر زمان خویش دارد.( مانند سمفونی شماره 39 هایدن در سل مینور)

اجرا ها و ظبط ها[ویرایش]

اولین اجرای آن به سال 1899 (!) باز میگردد.ارکستر سمفونیک بوستون در 27 اکتبر تحت رهبری ویلهم گریک قطعه را در رپرتوار خود جای داد و بعد ها ارکستر فیلهارمونیک نیویورک در سال 1941 آنرا به عنوان بخشی از برنامه ی یادبود صد ساله ی خود اجرا کرد.[۱]

  1. The English Wikipedia