سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سمفونی در سل مینور
شماره ۲۵
ولفگانگ آمادئوس موتسارت
Mozart by Martin Knoller 1773.jpg
موتسارت در ۱۷۷۳، پرتره اثر: مارتین نولر
مایه‌نماسل مینور
شمارهٔ اثرفهرست کشل. ۱۸۳/۱۷۳dB
سبکموسیقی کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۷۷۳ (۱۷۷۳)
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

سمفونی شماره ۲۵ در سُل مینور، ک. ۱۸۳، در اکتبر ۱۷۷۳ (زمانی که ولفگانگ آمادئوس موتسارت تنها ۱۷ سال داشت)، مدت کوتاهی پس از موفقیت اپرای Lucio Silla نوشته شد. گمان می‌رود که موتسارت، این اثر را در ۵ اکتبر در زالتسبورگ کامل کرده باشد؛ تنها دو روز بعد از اتمام سمفونی شماره ۲۴. این سمفونی یکی از دو سمفونی موتسارت در تنالیتهٔ مینور است (دیگری سمفونی شماره ۴۰ در سُل مینور ک. ۵۵۰) است و با عنوان «سُل مینورِ کوچک» به آن اشاره می‌شود.

موومان‌ها[ویرایش]

موتسارت این سمفونی را در سبک کلاسیک و در چهار موومان نوشته‌است:

  1. آلگرو کُن بریو
  2. آندانته
  3. منوئه و تریو
  4. آلگرو

ارکستر آن را ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن (کُر) و سازهای زهی تشکیل می‌دهند.

موومان اول[ویرایش]


\relative c''' {
  \tempo "Allegro con brio"
  \key g \minor
  g8 g4 g g g8 |
  d8 d4 d d d8 |
  es8 es4 es es es8 |
  fis,8 fis4 fis fis fis8 |
}

موومان دوم[ویرایش]


\relative c''' {
  \version "2.18.2"
  \tempo "Andante"
  \key ees \major
  \time 2/4
  \tempo 4 = 50
  \partial 4 \partial 8 bes,8\p^\markup { \italic {con sordini} } (aes g) r8
  c8 (bes aes) r8
  aes (g f) r8 bes (aes g) r8
  ees'-! ees (f,) r8 bes-!
  aes (g) r8 c-!
  c (bes) r8
  d, (ees4) r8
}

موومان سوم[ویرایش]


\relative c''' {
  \version "2.18.2"
  \tempo "Menuetto"
  \key bes \major
  \time 3/4
  g,4\f d g
  bes2 c8 (a)
  g4 fis g
  a8 (fis) d4 r4
  c'4\p c c
  b4. \fp (c16 d c4)
  ees ees ees
  d4. \fp (ees16 f ees4)
  g4\f g g
  fis (c') bes-!
  \grace bes16 (a4) g fis
  g2 r4\bar ":|."
}

<<
\new Staff \with { instrumentName = #"Hb1 "}
  \relative c'' {
  \version "2.18.2"
  \key g \major
  \tempo "Trio"
  \time 3/4
  d2 \p b'8 (g)
  g (fis) fis4 fis
  fis (c') b16 (a g fis)
  g8 (b) d,4 r4
  g (fis e)
  a4. \fp (g8) e4
  \grace a16 (g4) fis e
  d2 r4 \bar ":|."
  }
\new Staff \with { instrumentName = #"Hb2 "}
  \relative c'' {
  \key g \major
  \time 3/4
  b2\p r4
  r4 c c
  c (fis,) g16 (a b c)
  b8 (d) b4 r4
  e4 (d cis)
  fis4. \fp (e8) d4
  \grace fis16 (e4) d cis
  d2 r4 \bar ":|."
  }
>>

موومان چهارم[ویرایش]


\relative c'' {
  \version "2.18.2"
  \key bes \major
  \tempo "Allegro"
  \time 2/2
  g4 \p d bes'4. a8
  g4 bes (a g)
  fis d c'4. bes8
  a4 c (bes a)
  g bes ees4. d8
  c4 a d4. c8
  bes4 g ees cis
  d! c' (bes a)
  g8\f d'4 d d d8~ d4 g (fis g)
  }

فرم و سبک[ویرایش]

خطوط ملودیک زیاد و سنکپ‌های فراوان (اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند). این سمفونی به‌اصطلاح با «طوفان و استرس یا کوبشِ و انگیزشِ شدید» (به آلمانی: Sturm und Drang) همراه است. (یک اثر موسیقایی کلاسیک از این نوع، عموماً در تونالیتهٔ مینور نوشته می‌شود تا احساس سختی و انگیزش غم و استرس را منتقل کند. تم‌های اصلی با خشم و گام‌های طولانی و بیان‌های ملودیک غیرمنتظره ابراز می‌گردند و دینامیک و تمپو به‌سرعت عوض می‌شود تا منجر به تغییر سریع احساسات شود. در مورد سمفونی‌ها و سازهای زهی، این سبک شامل ترمولوها و تغییرات دراماتیک در تأکیدها و دینامیک می‌شود). در نتیجه، این سمفونی ویژگی‌های مشترکی با دیگر سمفونی‌های هم‌کاراکتر زمان خود دارد؛ مانند سمفونی شماره ۳۹ ‏(en) هایدن در سُل مینور.

اجراها و ضبط‌ها[ویرایش]

اولین اجرای این به سال ۱۸۹۹ بازمی‌گردد. ارکستر سمفونیک بوستون در ۲۷ اکتبر، تحت رهبری ویلهلم گِریکه ‏(en)، قطعه را در رپرتوار خود جای داد، و بعدها ارکستر فیلارمونیک نیویورک در سال ۱۹۴۱ آن را به‌عنوان بخشی از برنامهٔ یادبود صدسالهٔ خود اجرا کرد.

در فرهنگ عامه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]