سمفونی شماره ۲۵ (موتسارت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سمفونی شماره ۲۵ در سل مینور، در اکتبر ۱۷۷۳ (زمانی که موتزارت تنها ۱۷ سال داشت) مدت کوتاهی پس از موفقیت اپرای Lucio Silla نوشته شد. گمان می‌شود که این قطعه در پنجم اکتبر در سالزبورگ کامل شده است، فقط ۲ روز بعد از اتمام سمفونی شماره ۲۴! موومان اول آن موسیقی صحنهٔ آغازین فیلم آمادئوس است.

فرم و سبک[ویرایش]

این یکی از دو سمفونی موتزارت رد تنالیتهٔ مینور است (دیگری شماره ۴۰ در سل مینور ک. ۵۵۰) و با عنوان "سل مینور کوچک" به آن اشاره می‌شود. (دیگری "سل مینور بزرگ"). این سمفونی در سبک کلاسیک در ۴ موومان نوشته شده است:
الگرو کن بریو
آندانته
منوئت و تریو
آلگرو
ارکستر آن را ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن و سازهای زهی تشکیل می‌دهند. خطوط ملودیک زیاد و سنکپ‌های فراوان (اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند) کاراکتر این سمفونی را حوزهٔ Sturm und Drang جا می‌دهد. (یک موسیقی کلاسیک از این نوع، عموماً در تنالیتهٔ مینور نوشته می‌شود تا احساس سختی و غم و استرس را منتقل کند. تم‌های اصلی با خشم و گام‌های طولانی و بیان‌های ملودیک غیرمنتظره ابراز می‌گردند و دینامیک و تمپو به سرعت عوش می‌شود تا منجر به تغییر سریع احساسات شود. در مورد سمفونی‌ها و سازهای زهی این سبک شامل ترمولوها و تغییرات دراماتیک در تاکیدها و دینامیک می‌شود)در نتیجه این سمفونی ویژگی‌های مشترکی با دیگر سمفونی‌های هم کاراکتر زمان خویش دارد. (مانند سمفونی شماره ۳۹ هایدن در سل مینور)

اجراها و ضبط‌ها[ویرایش]

اولین اجرای آن به سال ۱۸۹۹ (!) بازمی‌گردد. ارکستر سمفونیک بوستون در ۲۷ اکتبر تحت رهبری ویلهم گریک قطعه را در رپرتوار خود جای داد و بعدها ارکستر فیلهارمونیک نیویورک در سال ۱۹۴۱ آنرا به عنوان بخشی از برنامهٔ یادبود صد سالهٔ خود اجرا کرد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. The English Wikipedia