سنکپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سکته[۱] یا سَنکُپ (به فرانسوی: Syncope) اصطلاحی است در موسیقی. اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند.

به عبارتی ادامه یافتن یا متحد شدن ضرب ضعیف یا قسمت ضعیف ضرب، به ضرب قوی یا قسمت قوی ضرب بعدی، که باعث جابجا شدن ضرب‌ها و قسمت‌های ضعیف به جای ضرب‌های قوی و قسمت‌های قوی شده و در نتیجه ضرب و قسمت ضعیف، قوی اجرا می‌شود، حالتی خاص در موسیقی ایجاد می‌کند که آن را سَنکُپ می‌گویند.

این تمدید ممکن است به وسیله خط اتحاد یا بدون آن باشد.

از متحد شدن نتهای هم شکل سنکپ ساده (مساوی) و از متحد شدن نت‌های غیر همزمان سنکپ شکسته (نامساوی) به وجود میآید.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «سکته» [موسیقی] هم‌ارزِ «syncopation»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. «فارسی». در همان. دفتر چهارم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۵۹-۱ (ذیل سرواژهٔ سکته)
  • پورتراب، مصطفی کمال، تئوری موسیقی، تهران، نشر چشمه، ۱۳۶۸