سنکپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سَنکُپ (به فرانسوی: Syncope) اصطلاحی است در موسیقی. اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند. به عبارتی ادامه یافتن یا متحد شدن ضرب ضعیف یا قسمت ضعیف ضرب،به ضرب قوی یا قسمت قوی ضرب بعدی،که باعث جابجا شدن ضرب ها وقسمت های ضعیف به جای ضربهای قوی و قسمت های قوی شده و در نتیجه ضرب وقسمت ضعیف،قوی اجرا میشود،حالتی خاص در موسیقی ایجاد میکند که آن را سَنکُپ میگویند. این تمدید ممکن است به وسیله خط اتحاد یا بدون آن باشد. ازمتحد شدن نتهای هم شکل سنکپ ساده (مساوی) و از متحد شدن نت های غیر همزمان سنکپ شکسته (نامساوی) به وجود میاید.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • پورتراب، مصطفی کمال. تئوری موسیقی. تهران، نشر چشمه، ۱۳۶۸.