سنکپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سَنکُپ (به فرانسوی: Syncope) اصطلاحی است در موسیقی. اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه‌جا شدن تأکیدها در ضرب‌ها می‌شود و قسمت ضعیف با تأکید بیشتری اجرا می‌گردد. این‌گونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می‌گویند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • پورتراب، مصطفی کمال. تئوری موسیقی. تهران، نشر چشمه، ۱۳۶۸.