سرهنگی (طایفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
طایفه سرهنگی
کل جمعیت
نواحی با بیشترین جمعیت

Flag of Iran.svg ایران:
استان گلستان: شهرستان‌های گالیکش (به ویژه روستای میرزاپانگکلاله و گنبد و روستای بَزی در سیستان و بلوچستان
زبان‌های رایج
فارسی و زابلی
ادیان و مذاهب
شیعه

طایفه سَرهَنگی، یکی از شاخه‌های طایفه میرشکار می‌باشد که ازطوایف قدیمی و نسبتاً بزرگ سیستانی در استان سیستان و بلوچستان در ایران می‌باشند.خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref> ().

وجه تسمیه[ویرایش]

سرهنگی، لغتی است که ریشه آن به منطقه فرهنگی سیستان بر می‌گردد. بنا به منابع تاریخی، از کلمه سَرهَنگ برای فرماندهان عیاران (سرعیار) در زمان یعقوب لیث صفار استفاده می‌شده، واحتمالالغتی است پهلوی، که دردورهٔ ساسانیان نیزاستعمال می‌شده‌است. اماکلمه "سرهنگی "، در واقع ازلغت فوق الذکرگرفته نشده‌است !!!، بلکه دراصل جَد طایفه "سرهنگی"، فردی به نام سرنگ بوده که در روستاهای بَزی و آبادی‌های اطراف آن دارای اموال وزمین‌های بسیار بوده‌است و مردم آن روستا برای وی احترام خاصی قائل بوده‌اند.هنگامی که در سیستان اداره ثبت احوال دایر شد، سرنگ تصمیم می‌گیرد تا اسم خود را به عنوان نام خانوادگی طایفه و خاندان خود بگذارد، اما، گویامسئول ثبت احوال به اشتباه نام خانوادگی راًسرهنگی"گذاشته و از آن به بعد، افراد این خاندان به سَرهَنگی معروف گردیدند.[نیازمند منبع]

بنا به قول اصلی وحقیقی، ریشه کلمه سرهنگی از کلمه سَرِنگ (نوعی گیاه خاص که فقط در سیستان می‌روید) گرفته شده‌است. داستان از این قرار است که «جهانی»، جداعلای خاندان سرهنگی و پدرسرنگ، بسیاری ازفرزندانش رادرسن نوباوگی ازدست می‌دهد؛ وهنگامی که صاحب دوفرزندپسرشد، نام دوگیاه رابرروی آنهاگذاشت تاازبین نروندونسل آنهاهمچون آن دوگیاه ادامه بیابد، گیاهانی که گویاازویژگی آنهامقاومت وانتشاربسیارزیادمی‌باشند. پس نام یکی ازآنهارا «پکیر» ودیگری را «سَرِنگ» نام نهاد، که نام محلی درگویش سیستانی برای دوگیاه است که در آن نواحی رشد می‌کنند.

پراکندگی طایفه سرهنگی[ویرایش]

امروزه افراد طایفه سرهنگی، در استان گلستان و شهرستان‌های گالیکش (به ویژه روستای میرزاپانگکلاله و گنبد زندگی می‌کنند.[نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]


روایات شفاهی ومنقول از بزرگان خاندان‌های سرهنگی، میرومیرشکار.