دیوث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیوث به مردی گفته می‌شود که همسرش زنای محصنه کند او در این باره غیرت و حسادتی نداشته باشد. دیوث همچنین به معنی کسی که زن خود را برای رابطه جنسی به دیگران دهد. این کلمه در اصل متعلق به زبان سریانی است که از آن طریق به عربی و سایر زبان‌ها وارد شده است.[۱]در فقه دیاثت به عمل این فرد گفته می‌شود.[۲][۳]

در فرهنگ معین[ویرایش]

(دَ یّ) [ ع. ] (ص) بی غیرت.[۴]

در لغت‌نامه دهخدا[ویرایش]

دیوث. [ دَیْ یو ] (ع ص) قواد. دیبوب. آنکه مردان را بر زن خود وارد کند. آنکه دربارهٔ زن خود حسادت و غیرت نداشته باشد. این واژه از زبان سریانی است و معرب شده است. کسی که دربارهٔ زن خود غیرت نداشته باشد.[۵]

بی غیرت و بی حمیت و در رسالهٔ معربات نوشته که این معرب است در اصل دیوث بتخفیف تحتانی و تاء فوقانی بود و بعضی نوشته‌اند که دیوث بمعنی کسی که زن خود را بدیگران دهد.[۶]

بنابگفتهٔ جوالیقی این کلمه عبری و یا سریانی است.[۷]

هرکسی که... یکی از زنان مصطفی یا دیگر انبیاء راتهمت نهد ملحد و کافر و ملعون باشد... از بهر آنکه رسول را دیوث گفته باشد.[۸]

کاربرد فقهی[ویرایش]

از احکام آن در باب شهادات و حدود، سخن رفته است.

در دوره عثمانی‌ها مجازات فرد دیوث داغ کردن پیشانی‌اش بود.[۹]

احکام فقهی کنونی
  1. دیاثت از گناهان کبیره است و شهادت دیوث پذیرفته نیست.[۱۰]
  2. در روایتی آمده است که دیّوث، بوی بهشت را استشمام نمی‌کند.[۱۱]
  3. نسبت دیاثت دادن به دیگری- مثل آنکه اورا دیّوث خطاب کند- در صورتی که مفاد آن از منظر عرف، باشد، موجب ثبوت حدّ قذف ودر غیر این صورت، موجب ثبوت تعزیر است.[۱۲][۱۳]

در فقه اسلام اگر به شخصی به طور صریح نسبت زنا یا لواط دهد مثلاً بگوید: «زناکار» اصطلاحاً بدان «قذف» گویند که مجازات آن ۸۰ تازیانه است. اما اگر نسبت زنا یا لواط به طور صریح نباشد مثلاً بگوید «حرام‌زاده» یا «دیوث» تا ۷۴ تازیانه تعزیر می‌شود.[۱۴]


پومپه دیوس در زمان ارد اول اشکانی می‌زیسته و ارتباطی به حمله اعراب نداشته است.

پومپه دیوس از ویکی‌واژه پرش به: ناوبری، جستجو نام یکی از سرکردگان پارتی در عهد ارد اول پادشاه اشکانی (ایران باستان-جلد ۳-صفحه ۲۳۴۵) لفظ گفتاری دیوث dayous لفظ گفتاری پومپه دیوس pumpe deyous

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. دهخدا
  2. http://www.wikifeqh.ir/دیاثت
  3. پارسینه. «آیا امام جمعه انار همسران زنان آرایش کرده را «د... یوث» خوانده بود؟!». 
  4. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  5. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  6. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «دیوث»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۴ مارس ۲۰۱۵).
  7. المعرب جوالیقی (ص ۱۵۵). 
  8. النقض ص ۸۳
  9. قواعد حقوق جزا در قوانین دوره عثمانی و تأثیر دین بر آنها
  10. الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹.
  11. الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹.
  12. جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۰۹.
  13. مسالک الافهام، ج ۱۴، ص ۴۳۲.
  14. http://hoghough86.blogfa.com/post-96.aspx