دیوث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دَیّوث به مردی گفته می‌شود که همسرش زنای محصنه می‌کند و او در اینباره غیرت و حسادتی ندارد. دیوث همچنین به‌معنیِ کسی است که زنِ خود را برای رابطهٔ جنسی به دیگران می‌دهد؛[۱] در فقهِ اسلامی به این کردار، دیاثت گفته می‌شود.[۲][۳]

واژه‌شناسی[ویرایش]

در فرهنگ معین[ویرایش]

(دَ یّ) [ ع. ] (ص) بی غیرت.[۴]

در لغت‌نامه دهخدا[ویرایش]

دیوث. [ دَیْ یو ] قواد. دیبوب. آنکه مردان را بر زن خود وارد کند. آنکه دربارهٔ زن خود حسادت و غیرت نداشته باشد. این واژه از زبان سریانی است و معرب شده است. کسی که دربارهٔ زن خود غیرت نداشته باشد.[۵]

بی غیرت و بی حمیت و در رسالهٔ معربات نوشته که این معرب است در اصل دیوث به تخفیف تحتانی و تاء فوقانی بود و بعضی نوشته‌اند که دیوث بمعنی کسی که زن خود را بدیگران دهد.[۶]

بنا بگفتهٔ جوالیقی این کلمه عبری و یا سریانی است.[۷]

«هرکسی که... یکی از زنان مصطفی یا دیگر انبیاء را تهمت نهد ملحد و کافر و ملعون باشد... از بهر آنکه رسول را دیوث گفته باشد.»[۸]

غیرت بر محارم و جرایمِ ناموسی[ویرایش]

غیرت (زبان عربی: غیرة) واژه‌ای عربی و با ریشهٔ فرهنگیِ عرب به معنایِ رشک ورزیِ محافظه‌کارانه یا رشک ورزیِ توجیه‌پذیر است. از منظرِ اسلامی، رشک ورزیِ یک مرد بر زنانِ هم‌خونِ وی اعم از مادر، خواهر، همسر و دختران، گونه‌ای خوب از رشک ورزی یا غیرت است.[۹] در این فرهنگ، فردی که بر محارمِ خود غیرت ندارد را دَیوث می‌نامند.

جرایمِ ناموسی و وابسته به غیرت[ویرایش]

در کشورهای اسلامی، جرایمِ ناموسی به دلیلِ آنچه که بیشتر ناموس‌مداری گفته می‌شود، رخ می‌دهند.

در قوانین[ویرایش]

در برخی کشورها قوانینی وجود دارد که اجازهٔ قتل ناموسی را می‌دهد:

در ایران، بر اساس مادهٔ ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی «هرگاه مردی همسر خود را در حال زنا با مرد اجنبی مشاهده کند و علم به تمکین زن داشته باشد، می‌تواند در همان حال آنان را به قتل برساند و در صورتی که زن مکرَه باشد، فقط مرد را می‌تواند به قتل برساند. حکم ضرب و جرح در این مورد نیز مانند قتل است.» مبنای این اصل قانونی فتاوای فقهای شیعه است که مبتنی بر روایاتی در این زمینه است. البته در این وضعیت هرچند شخص گناه و جرمی مرتکب نشده اما باید واقعه را در دادگاه اثبات کند. همچنین نظر مخالفی نیز در بین اقلیتی از فقها، همچون ابوالقاسم خویی، مطرح شده‌است که روایات مربوط به این حکم را غیرمعتبر یا مربوط به حالت دفاع می‌دانند.[۱۰]

کاربرد فقهی[ویرایش]

از احکام آن در باب شهادات و حدود، سخن رفته است.

در دوره عثمانی‌ها مجازات فرد دیوث، داغ کردن پیشانی‌اش بود.[۱۱]

احکام فقهی کنونی
  1. دیاثت از گناهان کبیره است و شهادت دیوث پذیرفته نیست.[۱۲]
  2. در روایتی آمده است که دیّوث، بوی بهشت را استشمام نمی‌کند.[۱۲]
  3. نسبت دیاثت دادن به دیگری- مثل آنکه اورا دیّوث خطاب کند- در صورتی که مفاد آن از منظر عرف، باشد، موجب ثبوت حدّ قذف ودر غیر این صورت، موجب ثبوت تعزیر است.[۱۳][۱۴]

در فقه اسلام اگر به شخصی به طور صریح نسبت زنا یا لواط دهد مثلاً بگوید: «زناکار» اصطلاحاً بدان «قذف» گویند که مجازات آن ۸۰ تازیانه است. اما اگر نسبت زنا یا لواط به طور صریح نباشد مثلاً بگوید «حرام‌زاده» یا «دیوث» تا ۷۴ تازیانه تعزیر می‌شود.[۱۵]

دیوث سیاسی[ویرایش]

عبدالله جوادی آملی در دیدار با محمد رضا عارف به تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۹۵ مطرح نمودند کسانی که راه نفوذ بیگانگان را در فضای اقتصادی و یا سیاسی به روی کشور می‌گشایند از غیرت اقتصادی و یا سیاسی برخوردار نبوده و دیوث هستند.[۱۶] وی با بیان اینکه دیاثت یا اخلاقی است

و یا سیاسی عنوان کرد: کسی که بیگانه را راه می دهد دیوث سیاسی است بیگانه را در حریم خود راه دادن و وارد حریم غیر شدن با غیرت سازگار نیست.[۱۷]

ماجرای نشریه یالثارات[ویرایش]

نشریه یا لثارات در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۹۵ مطلبی را در نشریه و سایت خود منتشر کرد که به استناد روایتی از بحارالانوار، مردی را زنش آرایش کند و از منزل بیرون برود، دیوث دانسته بود.[۱۸]

این خبر عکس العمل قشرها مختلف جامعه، از جمله هنرمندان را به دنبال داشت.

علامه شیخ علی ریاحی نبی در پاسخ به استفتایی، با ذکر علت، این روایت را غیر معتبر دانسته و در نهایت نتیجه‌گیری می‌کند که این کار اگر موجب مفسده‌ای باشد، هر چند از نظر اسلام گناه به حساب می‌آید، اما کسی که آن را مرتکب شود، از مصادیق دیوث نیست.[۱۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. دهخدا
  2. http://www.wikifeqh.ir/دیاثت
  3. پارسینه. «آیا امام جمعه انار همسران زنان آرایش کرده را «د... یوث» خوانده بود؟!». 
  4. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  5. «دیوث». بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۵. 
  6. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «دیوث»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۴ مارس ۲۰۱۵).
  7. المعرب جوالیقی (ص ۱۵۵). 
  8. النقض ص ۸۳
  9. Ash Shahawi, Majdi Muhammad Marital Discord
  10. محمدهادی صادقی، حقوق جزای اختصاصی؛ جرایم علیه اشخاص، تهران: میزان، هشتم، بهار ۱۳۸۸، ص ۵۵–۵۶، ISBN 964-5997-01-1
  11. قواعد حقوق جزا در قوانین دوره عثمانی و تأثیر دین بر آنها
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹.
  13. جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۰۹.
  14. مسالک الافهام، ج ۱۴، ص ۴۳۲.
  15. http://hoghough86.blogfa.com/post-96.aspx
  16. توضیحی پیرامون عبارتی فقهی
  17. رجانیوز - گروه سیاسی. «آیت الله جوادی آملی خطاب به محمدرضا عارف:». رجانیوز. يكشنبه 19 ارديبهشت 1395 ساعت 17:45. 
  18. «دیوث کیست». هفته نامه یالثارات، ۱۳۹۵/۵/۶. 
  19. «دیوث کیست». سایت رسمی علامه شیخ علی ریاحی نبی، مؤسسه حکمت اسلامی احتجاج، ۱۳۹۵/۵/۱۰.