اتحاد شخصی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اتحاد شخصی (به انگلیسی: Personal union)، ترکیبی از دو یا چند ایالت است که دارای پادشاه یا فرمان‌روای مشترکی هستند در حالی که مرزها قانون‌ها و منافعشان به همان صورت پیش از اتحاد باقی می‌ماند.[۱][۲] البته این با یک فدراسیون که هر ایالت تشکیل دهنده یک دولت مستقل خود را دارد، متفاوت است، و بلکه دارای یک دولت واحد به صورت یک حکومت متمرکز است. همچنین یک حاکم در یک چنین اتحادیه‌ای (اتحادیهٔ شخصی)، لزوماً یک پادشاهی موروثی نیست.[۳]

اتحادیه‌های شخصی می‌توانند به چند دلیل بوجود آیند، اعم از تصادف؛ (یک زن که در حال حاضر با پادشاه کشوری ازدواج کرده، خود ملکه سلطنتی کشورش شود، و فرزند او تاج هر دو کشور را به ارث برد)، تا یک انضمام مجازی؛ (که در آن یک اتحاد شخصی گاهی می‌تواند به عنوان یک وسیلهٔ جلوگیری از شورش دیده‌شود). اتحادیه‌های شخصی همچنین می‌توانند مدون شده‌باشند؛ (مثلاً، قانون اساسی کشوری به وضوح بیان کند که همان شخص باید در داشتن عنوان رئیس دولت اشتراک داشته‌باشد)، یا غیر مدون، که در این صورت اتحادیه به راحتی می‌تواند شکسته شود؛ (مثلاً، به سبب مرگ پادشاه اتحادیه‌ای که دو کشور عضو آن دارای قوانین جانشینی مختلفی باشند).

در مورد قلمروهای همسود یا مشترک‌المنافع، که در زیر به آن اشاره‌ای نشده، آن‌ها کشورهای مستقلی هستند که همه در داشتن یک شخص و همان شخص به عنوان پادشاه برای همه مشترک هستند.

یک نمونهٔ نادر[ویرایش]

از آنجا که روُسای جمهور جمهوری‌ها به طور معمول از درون شهروندان همان کشور مورد بحث انتخاب می‌شوند، مفهوم اتحاد شخصی تاکنون و تقریباً هرگز از یک پادشاهی به یک جمهوری منتقل نشده‌است. با این حال، یک نمونهٔ نادر از رئیس جمهور یک کشور جمهوری که از طریق اتحادیهٔ شخصی صورت گرفته‌باشد، رئیس جمهور فرانسه‌است. هر چند فرانسه یک جمهوری با داشتن رئیس جمهور و نه یک شاه و سلطنت است، آن کشور کم بیش و با این وجود در اتحاد شخصی با سلطنت اسمی همسایه آندورا (به صورت غیر موروثی) است.

چند نمونه[ویرایش]

اتریش[ویرایش]

این کشور از ۱۱۳۹ تا ۱۱۵۶ با دوک‌نشین باواریا، از ۱۱۹۲ تا ۱۲۴۶ و از ۱۲۶۰ تا ۱۹۱۸ با دوک‌نشین استیریا، از ۱۲۷۶ تا ۱۲۸۶، و نیز از ۱۳۳۵ تا ۱۹۱۸ با دوک‌نشین کارینتیا، از ۱۴۵۲ تا ۱۸۰۶ با امپراتوری مقدس روم، از ۱۵۱۹ تا ۱۵۲۱ با امپراتوری اسپانیا، از ۱۷۱۴ تا ۱۷۹۵ با پادشاهی ناپل، از ۱۷۱۴ تا ۱۷۲۰ با پادشاهی ساردنی، از ۱۷۲۰ تا ۱۷۳۵ با پادشاهی سیسیل، از ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۸ با دوک‌نشین پارما، از ۱۸۶۷ تا ۱۹۱۸ با پادشاهی مجارستان، و … … در اتحاد شخصی بوده‌است

چین: شن‌یانگ[ویرایش]

چین با پادشاهی کره‌ای پادشاهی گوریو، در ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۳ (پادشاه چانگسن) در اتحاد شخصی بوده‌است.

دانمارک[ویرایش]

دانمارک با نروژ از ۹۸۶ تا ۹۹۵، و از ۱۰۰۰ تا ۱۰۱۴، ۱۰۲۸ تا ۱۰۳۵، ۱۰۴۲ تا ۱۰۴۷، ۱۳۹۷ تا ۱۵۲۳ (اتحاد کالمار)، و۱۵۲۴ تا ۱۸۱۴ بنام کشور مستقل دانمارک-نروژ در اتحاد شخصی بوده‌است. با انگلستان از ۱۰۱۳ تا ۱۰۱۴، ۱۰۱۸ تا ۱۰۳۵، و ۱۰۴۰ تا ۱۰۴۲ در اتحاد شخصی بوده‌است. با کشور سوئد از ۱۳۹۷ تا ۱۵۲۳ در چارچوب (اتحاد کالمار) در اتحاد شخصی بوده‌است. با ایسلند از۱۹۱۸ تا ۱۹۴۴ در اتحاد شخصی بوده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Joseph Lalor, ed. , Cyclopaedia of Political Science. New York: Maynard, Merrill, and Co. Accessed 13 June 2013
  2. Oppenheim, Lassa; Roxbrough, Ronald (2005). International Law: A Treatise. The Lawbook Exchange. ISBN 1-58477-609-9. Retrieved 13 June 2013. 
  3. In the Holy Roman Empire, many prince-bishops had themselves elected to separate prince-bishoprics, that they ruled in a personal union. For example, Joseph Clemens von Bayern (1671–1723) was Prince-Bishop of Freising (1685–1694), Prince-Bishop of Regensburg (1685–1694), Prince-Elector of Cologne (1688–1723), Prince-Bishop of Liège (1694–1723) and Prince-Bishop of Hildesheim (1702–1723).