پرش به محتوا

اتحاد شخصی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نشان سلطنتی پادشاهی لهستان و دوک نشین بزرگ لیتوانی که از سال ۱۵۶۹ تا ۱۷۹۵ در اتحاد شخصی قرار داشتند.

اتحاد شخصی (انگلیسی: Personal union)، ترکیبی از دو یا چند حکومت (کشور) است که دارای یک پادشاه یا یک فرمانروای مشترک هستند، در حالی که مرزها، قوانین و منافعشان از یکدیگر کاملا متمایز است.[۱][۲] در مقابل، اتحاد حقیقی وجود دارد که در آن، کشورهای دخیل تا حدودی از جمله در اشتراک برخی ارگان‌های حکومتی (نهادها یا وزارتخانه‌ها) به یکدیگر مرتبط هستند. اتحاد حقیقی عمیق‌تر و رسمی‌تر است، اما هنوز هم مانند اتحاد شخصی حکومت بر یک کشور واحد محسوب نمی‌شود. هر دو نوع اتحاد شخصی یا حقیقی با شیوه حکومتی فدرال یا متمرکز متفاوت اند. در فدراسیون یا حکومت متمرکز، دولت مرکزی (یا فدرال) بر همه‌ی واحدهای عضو حاکم است (تنها تفاوت، میزان خودگردانی واحدهای عضو است).[۳]

ایجاد یک اتحاد شخصی می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. برای مثال در صورتی که همسر یک پادشاه، تبدیل به ملکه حاکم کشور دیگری بشود، فرزند او می‌تواند پادشاهی هر دو کشور را به ارث می‌برد. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که یک شاهزاده‌خانم از یک خانواده‌ی سلطنتی، با پادشاه کشور دیگری ازدواج می‌کند و به عنوان ملکه‌ی همسر در آنجا زندگی می‌کند، اما او خودش نیز وارث قانونی تاج و تخت کشور زادگاهش باشد. به دلایل مشابه، اگر پادشاه حاکم بر یک کشور، سلطنت کشور دیگری را به ارث ببرد، یک اتحاد شخصی می‌تواند صورت بگیرد.

اتحاد شخصی لزوما موروثی نیست. اتحاد شخصی می‌تواند مدون (مانند اشاره واضح قانون اساسی کشورها برای داشتن پادشاهی مشترک) یا غیر مدون باشد. در شکل دوم اتحاد به راحتی می‌تواند از هم بپاشد (مثلاً به سبب مرگ پادشاه وقتی دو کشور عضو، دارای قوانین جانشینی مختلفی هستند).[۴]

از آنجایی که روسای جمهور به‌طور معمول از بین شهروندان همان کشور انتخاب می‌شوند، مفهوم اتحاد شخصی تاکنون و تقریباً هرگز از یک پادشاهی به یک جمهوری منتقل نشده‌است. با این حال در یک نمونه‌ی نادر، رئیس‌جمهور فرانسه، به شکل مشترک با اسقف ناحیه اورژل اسپانیا، «شاهزاده‌ی آندورا» به حساب می‌آید تا فرانسه کم و بیش در گونه ای از اتحاد شخصی با سلطنت کشور همسایه، آندورا (به صورت غیر موروثی) قرار داشته باشد.

مثال تاریخی

[ویرایش]

اتحاد شخصی در انگلستان و اسکاتلند (۱۶۰۳ تا ۱۷۰۷): جیمز ششم اسکاتلند به دلیل نبودن وارث در انگلستان، جیمز اول انگلستان هم شد. اما دولت‌ها، قوانین و پارلمان‌هایشان کاملاً جدا بود.

اتحاد حقیقی در اتریش-مجارستان (۱۸۶۷ تا ۱۹۱۸): این دو کشور یک امپراتور (پادشاه) مشترک داشتند، اما در کنار آن، وزارتخانه‌های مشترک (مثل امور خارجه، دفاع و مالیه) هم داشتند. این اتحاد در فرایند سازش اتریشی-مجاری ۱۸۶۷ اتفاق افتاد.[۵]

ایتالیا

[ویرایش]

اتحاد شخصی با پادشاهی آلبانی (۱۹۴۳–۱۹۳۹)

اتریش

[ویرایش]

براندنبورگ

[ویرایش]

پرتغال

[ویرایش]

مجارستان

[ویرایش]

چین

[ویرایش]
  • اتحاد شخصی با پادشاهی کره‌ای گوریو، (۱۳۱۳–۱۳۰۸)

دانمارک

[ویرایش]

انگلستان

[ویرایش]

بریتانیای کبیر

[ویرایش]

پادشاهی متحد (بریتانیا)

[ویرایش]
  • اتحاد شخصی با شاهزاده‌نشین هانوفر (۱۸۰۶–۱۸۰۱)
  • اتحاد شخصی با پادشاهی هانوفر (۱۸۳۷–۱۸۱۴)

فرانسه

[ویرایش]

لهستان

[ویرایش]

زاکسن

[ویرایش]

روسیه

[ویرایش]
  • اتحاد شخصی با لهستان (۱۸۳۱–۱۸۱۵)

اسپانیا

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. Joseph Lalor, ed. , Cyclopaedia of Political Science بایگانی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine. New York: Maynard, Merrill, and Co. Accessed 13 June 2013
  2. Oppenheim, Lassa; Roxbrough, Ronald (2005). International Law: A Treatise. The Lawbook Exchange. ISBN 1-58477-609-9. Retrieved 13 June 2013.
  3. "Personal union". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-09.
  4. In the Holy Roman Empire, many prince-bishops had themselves elected to separate prince-bishoprics, that they ruled in a personal union. For example, Joseph Clemens von Bayern (1671–1723) was Prince-Bishop of Freising (1685–1694), Prince-Bishop of Regensburg (1685–1694), Prince-Elector of Cologne (1688–1723), Prince-Bishop of Liège (1694–1723) and Prince-Bishop of Hildesheim (1702–1723).
  5. "Realunion". Wikipedia (به آلمانی). 2024-05-19.