کنفدراسیون آلمان شمالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۵۲°۳۱′ شمالی ۱۳°۲۴′ شرقی / ۵۲.۵۱۷° شمالی ۱۳.۴۰۰° شرقی / 52.517; 13.400

کنفدراسیون آلمان شمالی
Norddeutscher Bund
کنفدراسیون

۱۸۶۷-۱۸۷۱
پرچم نشان
کنفدراسیون آلمان شمالی (سرخ). ایالت های جنوبی آلمان که در ۱۸۷۰ برای تشکیل امپراتوری آلمان پیوستند در رنگ نارنجی هستند. آلزاس-لورن ، بخشی که پس از جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۱ پیوست ، در رنگ نارنجی کمرنگ است. بخش سرخ در جنوب قسمتی از پادشاهی پروس است.
پایتخت برلین
ساختار سیاسی کنفدراسیون
رئیس
 - ۱۸۶۷-۱۸۷۱ ویلهلم یکم
صدراعظم
 - ۱۸۶۷-۱۸۷۱ اتو فون بیسمارک
قانونگذار رایشستاگ
 - شورای فدرال بوندسرات
دوره تاریخی امپریالیسم نو
 - صلح پراگ ۲۳ اوت ۱۸۶۶
 - تصویب قانون اساسی ۱۶ آوریل ۱۸۶۷
 - جنگ فرانسه و پروس ۱۹ ژوئیه ۱۸۷۰
 - یکپارچگی آلمان ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱
امروزه بخشی از  آلمان
 دانمارک
 بلژیک
 لیتوانی
 لهستان
 جمهوری چک
 روسیه

کنفدراسیون آلمان شمالی از اتحاد پروس و دولت‌های آلمانی شمال رود ماین به وجود آمد. این کنفدراسیون را بیسمارک در پی پیروزی پروس بر اتریش و بر دولت‌های آلمانی در جنگ هفت هفته‌ای ۱۸۶۶م بنا نهاد. هر دولت عضو کنفدراسیون در اداره امور داخلی استقلال خود را حفظ می‌کرد ولی امور نظامی و خارجی بر عهده دولت فدرال بود.[۱]

Preußischer Adler (1871-1914).svg

قوه مقننه شامل دو مجلس بود یک مجلس بوندسرات شامل نماینده پرنس‌های ایالات و دیگری مجلس رایشستاگ که نمایندهگان آن با آرای عمومی مردم انتخاب می‌شدند. دولت‌های جنوبی آلمان شامل باواریا، وورتمبرگ، بادن و دارمشتات برای پیوستن به این اتحادیه زیر فشار قرار نگرفتند، ولی بیسمارک تلاش نمود با احترام گذاشتن به آنها به وسیله اتحادیه گمرکی، بدست آوردن موافقت‌های محرمانه و با برحذر داشتن آنها از تجاوز فرانسه؛ آنها را به طرف وحدت آلمان جلب کند. پس از جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۱م اتحادیه آلمان شمالی کشورهای باواریا، وورتمبرگ، بادن و هسه-دارمشتات را یکی پس از دیگری به خود ملحق کرد و در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱م در ورسای امپراتوری آلمان تشکیل شد.[۲]


منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ تاریخ جلد اوّل (آ-س). ترجمهٔ احمد تدین، شهین احمدی. چاپ اوّل. مؤسسه انتشارات آگاه، تابستان ۱۳۶۹. ص۴۰. 
  2. هنری و. لیتل‌فیلد. تاریخ اروپا از سال ۱۸۱۵ به بعد. ترجمهٔ فریده قره‌جه‍داغی(صحیحی). چاپ سوّم. شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۱. ص۶۰ و ۶۶.