وازگن سارکیسیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
وازگن سارکیسیان
دوازدهمین نخست وزیر ارمنستان
مشغول به کار
ژوئن ۱۹۹۹ – اکتبر ۱۹۹۹
رئیس‌جمهور روبرت کوچاریان
پس از آرمن داربینیان
پیش از آرام سارکیسیان
نخستین وزیر دفاع ارمنستان
مشغول به کار
ژوئیه ۱۹۹۵ – ژوئن ۱۹۹۹
رئیس‌جمهور لوون تر-پتروسیان
روبرت کوچاریان
پس از سرژ سرکیسیان
پیش از واغارشاک هارطونیان
مشغول به کار
دسامبر ۱۹۹۱ – اکتبر ۱۹۹۲
رئیس‌جمهور لوون تر-پتروسیان
پس از تشکیل پست
پیش از وازگن مانوکیان
اطلاعات شخصی
تولد وازگن ساونوویچ سارکسیان
۵ مارس ۱۹۵۹(۱۹۵۹-03-0۵)
آرارات، جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی
مرگ ۲۷ اکتبر ۱۹۹۹ میلادی (۴۰ سال)
ساختمان مجلس، ایروان، ارمنستان
ملیت  ارمنستان
حزب سیاسی حزب جمهوریخواه ارمنستان
محل اقامت مدفون در یرابلور
پیشه نظامی، سیاستمدار
دین کلیسای حواریونی ارامنه
امضاء
خدمت نظامی
خدمت/شاخه Armmil zinanshan.jpg نیروهای مسلح ارمنستان
سال‌های خدمت ۱۹۹-۱۹۹
درجه سرهنگ
رزم‌ها/جنگ‌ها جنگ قره‌باغ
جوایز قهرمان ملی ارمنستان
قهرمان آرتساخ

وازگن سارکیسیان (به ارمنی: Վազգեն Սարգսյան Սարգսյան) (زاده ۵ مارس ۱۹۵۹ - درگذشته ۲۷ اکتبر ۱۹۹۹) وزیر دفاع و نخست وزیر ارمنستان که در مجلس ترور شد

کارن دمیرچیان و وازگن سارکیسیان رهبران ائتلافِ موسوم به «وحدت» بودند، ائتلافی که مهم‌ترین رقیب سیاسی رئیس جمهور وقت روبرت کوچاریان بود و احتمال می‌رفت در انتخابات بعدی قدرت را به  دست گیرد[۱]

ترور[ویرایش]

بعد از ظهر روز ۲۷ اکتبر ۱۹۹۹ (۵ آبان ۱۳۷۸) پنج مرد از مهاجمان مسلح به رهبری فردی به نام نائیری هونانیان روزنامه نگار سابق، وارد مجلس ملّی ارمنستان (جلسه علنی) شدند، و رئیس مجلس کارن دمیرچیان، نخست وزیر وازگن سارکیسیان و شش  نفر از نمایندگان مجلس را به رگبار بستند و کشتند. در این حادثه نفر دیگر ۳۰ نفر از نمایندگان مجلس به شدت زخمی شدند مهاجمان بعد از مذاکراتی با رئیس جمهور وقت روبرت کوچاریان، خود را تسلیم مقامات نمودند و بعد از محاکمه‌ای طولانی در دسامبر ۲۰۰۳ به حبس ابد محکوم شدند.[۲].[۳]

Գերեզման՝ Վազգեն Սարգսյանի.JPG
تمبر یادبود


منابع[ویرایش]

  1. یکی دیگر از محکومان حمله مسلحانه به ارمنستان درگذشت
  2. یکی دیگر از محکومان حمله مسلحانه به ارمنستان درگذشت
  3. امیراحمدیان، بهرام. «پارلمان ارمنستان و ماجرای ترور و گروگانگیری». علوم سیاسی» مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز» زمستان 1378 (28): 159-162).