تابش گرمایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمودار نشان دهندهٔ اوج طول موج و کل میزان تابیده شده که با توجه به قانون جابجایی واین با دما تغییر می‌کند.
تابش‌های گرمایی به شکل نور مریی قابل دید هستند.

تابش گرمایی تابش الکترومغناطیسی است که حاصل حرکت ذرات باردار در ماده (فیزیک) با دمایی بیش از صفر مطلق می‌باشد و این حرکت توسط نظریه جنبشی توضیح داده می‌شود. تمامی مواد با دمایی بیش از صفر مطلق از خویش تابش گرمایی ساطع می‌نمایند. هنگامی که دمای بدن بیش از صفر مطلق است برخورد میان اتم‌های درون بدن سبب تغییر (افزایش) انرژی جنبشی اتم‌ها و مولکول‌ها در بدن می‌شود و این تغییر سبب شتاب بار/ یا نوسان دو قطبی می‌شود که منجر به تولید تابش الکترومغناطیسی می‌شود و این تابش الکترومغناطیسی ساطع شده از بدن دارای طیف گسترده‌ای می‌باشد که نشان دهنده طیف گسترده‌ای از انرژی و شتابی است که حتی در دمای واحد رخ می‌دهد. نمونه‌هایی از تابش گرمایی شامل تابش زمینه کیهانی، نور و فروسرخ که توسط آشکارساز فروسرخ قابل شناسایی هستند می‌باشند. تابش گرمایی از قانون سرد شدن نیوتن و رسانش گرمایی متفاوت می‌باشد.

در تعادل ترمودینامیکی برای توضیح طیف تابش جسم سیاه که تنها وابسته به دمای جسم می‌باشد از قانون پلانک استفاده می‌شود و از قانون جابجایی وین به منظور محاسبه بسامد تابش‌های ساطع شده و از قانون استفان‐بولتزمن به منظور محاسبهٔ شدت تابشی استفاده می‌شود.

تابش گرمایی یکی از عناصر اساسی در انتقال گرما (به انگلیسی: Heat transfer) یک رشته از مهندسی حرارتی است می‌باشد که مربوط به تولید، استفاده، انتقال، تغییرات انرژی گرمایی و حرارت بین سیستم‌های فیزیکی است. انتقال گرما به مکانیسم‌های مختلفی تقسیم بندی می‌شود مانند رسانش گرمایی، انتقال، تشعشع گرمایی و انتقال انرژی با تغییرات فازی.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Thermal radiation»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ آگوست ۲۰۱۴).