محمود بیاتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمود بیاتی
Mohamad bayati.jpg
شناسنامه
زادروز ۱۳۰۷
۲۲ مارس ۱۹۲۸(1928-03-22) ‏(۸۶ سال)
زادگاه تهران، ایران
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی
پُست
باشگاه‌های حرفه‌ای
سال‌ها باشگاه‌ها بازی (گل)
تاج
تیم ملی
۱۳۲۹-۱۳۳۷ ایران تیم ملی فوتبال ایران
دوران مربیگری
۱۳۴۷-[[]]
۱۳۵۱-[[]]
ایران تیم ملی فوتبال ایران
ایران تیم ملی فوتبال ایران


محمود بیاتی (به انگلیسی: Mahmoud Bayati) دو دوره هدایت تیم ملی ایران را برعهده داشت. در سال ۱۳۴۷ تیم ایران را برای اولین بار قهرمان جام ملت های آسیا کرد و در سال ۱۳۵۱ به همراه تیم ملی در بازی های المپیک مونیخ شرکت کرد.


زندگینامه[ویرایش]

محمود بیاتی متولد سال ۱۳۰۷ و امروز مقیم کشور امریکا است. او در حال حاضر ۸۴ ساله است و هر از گاهی به ایران آمده و از دوستان و خانواده دیدار می کند.


وی در دوران تحصیل در دبیرستان، کاپیتان تیم آموزشگاه های تهران بود و از همان جا به عضویت تیم جوانان تهران درآمد. در سال ۱۳۲۹ در جریان سفر تیم ملی ترکیه به ایران با ترکیب تیم ملی بزرگسالان برای اولین بار بازی ملی انجام داد. او پیراهن تیم ملی را تا سال ۱۳۳۷ به طور مستمر بر تن داشت و در تمام این سال ها، همواره جزء بهترین ها بود.


بیاتی فن بیان بسیار قوی داشت و با همین فن بیان بازیکنان را اداره می کرد.


او تحصیلکرده دانشکده افسری بود. در سال های بعد هم بودند مربیانی که با داشتن تحصیلات در دانشکده افسری روی نیمکت تیم ملی نشستند، در واقع حضور در تیم پاس بازیکنان آن دوره را در این میسر قرار می داد که در دانشکده افسری مشغول تحصیل شوند و مربیانی چون حشمت مهاجرانی و حسن حبیبی که در دهه های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ روی نیمکت ملی نشستند از این امتیاز بهره مند بودند. در این میان مهاجرانی یک ویژگی برجسته داشت آن هم روابط عمومی عالی او بود.


محمود بیاتی یکی از مربیان تاریخ تیم ملی فوتبال ایران است که رهبری این تیم را در 2 دوره برعهده داشت و هر بار دستیار اول او در راه اداره تیم ملی فوتبال، محمد برادرش بود. اصولاً محمود بیاتی، احمد بیاتی و محمد بیاتی یکی از چند برادر معروف در تاریخ فوتبال ایران هستند و تنها برادرانی که در تاریخ فوتبال ایران همزمان با هم اداره تیم ملی فوتبال را برعهده گرفتند همین برادران معروف بیاتی بودند.


سلطان آبی ها[ویرایش]

محمود بیاتی یک هافبک میانی ایده آل در ترکیب آبی پوشان پایتخت بود. بعد از آویزان کردن کفش ها، محمود بیاتی مربیگری را آغاز کرد و در تیم باشگاهش به کار پرداخت، دو - سه سال تاج سابق را هدایت کرد و سپس در فروردین سال ۱۳۴۷ سرمربی تیم ملی شد.

دور اول موفقیت[ویرایش]

در سال ۱۳۴۷ و در اردیبهشت ماه، مسابقات چهارمین دوره جام ملت های آسیا به میزبانی کشورمان برگزار شد. در این دوره از رقابت ها تیم ملی فوتبال کشورمان به عنوان قهرمانی رسید. محمود بیاتی با هدایت مثال زدنی تیم ملی فوتبال کشورمان نشان داد که به خوبی با کار خود آشنا است. تیم ملی در این دیدار ها هر چهار حریف خود را با شکست رو به رو ساخت. بعد از این رقابت ها محمود بیاتی به خاطر درگیری با مشکلات کاری از مسوولیت خود استعفا داد و جای خود را به رایکوف داد.

دور دوم مربیگری[ویرایش]

بعد از قهرمانی تیم ملی در جام ملت های ۱۹۷۲ و صعود به المپیک ۱۹۷۲، مسوولان وقت فدراسیون مرتکب اشتباهی بزرگ شدند و بی اعتنا به عوامل دخیل در صعود و قهرمانی از وجود محمود بیاتی به جای پرویز دهداری و محمد رنجبر در تیم ملی بهره بردند. استفاده از بیاتی در دور دوم منطقی نبود. تیم ملی در دوران دوم مربیگری بیاتی نتایج خوبی در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ به دست نیاورد و در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۴ آلمان هم حذف شد و موفق نشد حضور در جام جهانی را تجربه کند.


افتخارات ملی و باشگاهی[ویرایش]

او در 22 سالگی با تیم ملی به عنوان نایب قهرمانی بازی های آسیایی ۱۹۵۱ دهلی نو رسید. شرکت در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸، سال ها بازی، کاپیتانی و مربیگری در تیم ملی ارتش از دیگر افتخارات ملی او است.


سالهای مربیگری[ویرایش]


منابع[ویرایش]