صدیق (لقب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

صدیق در لغت به معنای بسیار راست گو بوده[۱] که صیغه مبالغه از "صدق" می‌باشد. این کلمه هم به عنوان نام و هم به عنوان لقب مورد استفاده قرار گرفته‌است.

پیامبران و اسلاف[ویرایش]

در منابع اسلامی و تاریخی، به عنوان لقب برای برخی مورد کاربرد بوده‌است. طبق آنچه در قرآن کتاب مقدس مسلمانان آمده‌است، دو پیامبر: ابراهیم[۲]، ادریس[۳] و مریم[۴] مادر عیسی پیامبر مسیحیت نیز به صدیق لقب گرفته‌اند.

صدر اسلام[ویرایش]

دانشمندان از جمله طبرسی در الإحتجاج[۵]، شیخ صدوق در الخصال[۶] و شیخ طوسی در الأمالی[۷]، به استناد اخبار و روایاتی از محمد امین پیامبر اسلام و علی امام اول شیعیان، این لقب را برای علی آورده‌اند.

همچنین نزد اهل سنت این لقب به ابوبکر خلیفه اول داده می شود که طریقه لقب گرفتن وی از نظر تاریخی و روایی دانسته نیست.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی معین و دهخدا [۱]
  2. سوره مریم (۱۹)، آیه ۴۱: وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِبْراهیمَ إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیًا.
  3. سوره مریم (۱۹)، آیه ۵۶: وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِدْریسَ إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیًا.
  4. سوره مائده (۵)، آیه ۷۵: مَا الْمَسیحُ ابْنُ مَرْیَمَ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّیقَةٌ.
  5. امام علی در فرازی از حدیثی طولانی که بعد از جریان ثقیفه ایراد کرده‌اند، فرمودند: من راست گوی بزرگ و فرق گذارنده بین حق و باطل هستم... : طبرسی، احمد بن علی، الإحتجاج، ص۷۳، نشر مرتضی، مشهد، ۱۴۰۳ هجری قمری.
  6. هم چنین علی فرمود: من بنده خدا و برادر رسول خدا هستم، منم صدیق اکبر و هر کس پس از من مدّعی این مقام شود دروغ گو و بهتان زننده‌است، من پیش از این که مردم نماز بخوانند مدت هفت سال با حضرت رسول نماز می‌خواندم. : شیخ صدوق، الخصال، جلد۲، صفحه۴۰۲، انتشارات جامعه مدرسین، قم،۱۴۰۳ هجری قمری.
  7. از ابوذر غفاری روایت شده‌است که وی گفت: از پیغمبر شنیدم در باره علی بن ابی طالب می‌فرمود: ای علی تو اولین کسی هستی که به من ایمان آوردی و اولین فردی خواهی بود که در روز قیامت با من مصافحه می‌کنی و تویی بزرگ ترین راست گویان، و تویی فاروق، که بین حق و باطل را از هم جدا می‌کنی، و تو پیشوای اهل ایمانی و... : شیخ طوسی، الأمالی، صفحه ۱۴۸، انتشارات دارالثقافة، قم، ۱۴۱۴ هجری قمری.