شبکه گسترده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شبکهٔ گسترده[۱] یک شبکه رایانه‌ای است که ناحیهٔ جغرافیایی نسبتاً وسیعی را پوشش می‌دهد (برای نمونه از یک کشور به کشوری دیگر یا از یک قاره به قاره‌ای دیگر). این شبکه‌ها معمولاً از امکانات انتقال خدمات دهندگان عمومی مانند شرکت‌های مخابرات استفاده می‌کند. به عبارت کمتر رسمی، این شبکه‌ها از مسیریابها و لینک‌های ارتباطی عمومی استفاده می‌کنند.

شبکه‌های گسترده از نظر محدوده تحت پوشش با شبکه‌های شخصی (به انگلیسی: PANشبکه‌های محلی (به انگلیسی: LANشبکه‌های دانشگاهی (به انگلیسی: CAN) (شبکه‌هایی که چند ساختمان یک سازمان را پوشش می‌دهند) یا شبکه‌های کلان‌شهری (به انگلیسی: MAN) که معمولاً محدود به یک اتاق، یک ساختمان، فضای چند دانشکده یا یک شهر می‌باشند قابل مقایسه هستند. بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین مثال از یک شبکه گسترده شبکه اینترنت است.

کاربردها[ویرایش]

شبکه‌های گسترده برای اتصال شبکه‌های محلی یا دیگر انواع شبکه به یکدیگر استفاده می‌شوند. بنابراین کاربران و رایانه‌های یک مکان می‌توانند با کاربران و رایانه‌هایی در مکانهای دیگر در ارتباط باشند. بسیاری از شبکه‌های گسترده برای یک سازمان ویژه پیاده‌سازی می‌شوند و خصوصی هستند. بعضی دیگر به‌وسیله «سرویس دهندگان اینترنت» (ISP) پیاده‌سازی می‌شوند تا شبکه‌های محلی سازمانها را به اینترنت متصل کنند.

انواع[ویرایش]

اغلب جهت پیاده‌سازی شبکه‌های گسترده از «خطوط استیجاری» استفاده می‌شود. در هر انتهای خط اجاره‌ای یک دستگاه «مسیریاب» قرار داده می‌شود که از یک طرف به شبکه محلی آن سمت و از طرف دیگر به‌وسیله یک هاب به آن سوی شبکه گسترده متصل است. خطوط استیجاری می‌تواند بسیار گران باشند. همچنین شبکه‌های گسترده می‌توانند بجای استفاده از آنها با استفاده از روشهای به صرفه‌تر «راهگزینی مداری» و «راهگزینی بسته» پیاده‌سازی شوند. «قرارداد»های شبکه مانند قرارداد مجموعه پروتکل اینترنت وظایف انتقال و آدرس‌دهی را برعهده دارند. قراردادهایی مانند «انتقال بسته بر سونت/اس‌دی‌اچ» (Packet over SONET/SDH)، «حالت انتقال ناهمگام» (ATM)، «راهگزینی برچسب چندقرارداری» (MPLS)، «رله فریم» (Frame Relay) اغلب به‌وسیله سرویس دهنده‌ها استفاده می‌شوند تا لینک‌هایی که در شبکه‌های گسترده استفاده می‌شوند را تامین کنند. قرارداد X.۲۵ یکی از قراردادهای اولیه مهم شبکه‌های گسترده بوده‌است و اغلب از آن به عنوان پدربزرگ قرارداد «رله فریم» یاد می‌شود، چراکه امروزه هنوز بسیاری از اصول و وظایف بنیادی پروتکل X.۲۵ با اعمال تغییراتی که جهت بروز درآوردن آن صورت گرفته در قرارداد «رله فریم» بکار می‌رود.

طبقه بندی انواع شبکه گسترده[ویرایش]

نوع شرح مزایا معایب حدود پهنای باند نمونه قرادادها
خطوط استیجاری اتصالات نقطه به نقطه بین دو رایانه یا دو شبکه محلی ایمنی بالا گران PPP، HDLC، SDLC
راهگزینی مداری یک مدار اختصاصی بین دو نقطه انتهایی پیاده‌سازی می‌شود. بهترین نمونه اتصالات شماره‌گیری می‌باشد. کم هزینه‌تر نیازمند شماره‌گیری برای اتصال 28 Kb/s - 144 Kb/s PPP، ISDN
راهگزینی بسته تجهیزات با استفاده از یک ارتباط نقطه به نقطه اشتراکی یا ارتباط یک نقطه به چند نقطه اشتراکی بسته‌ها را در سراسر زیرشبکه انتقال می‌دهند. بسته‌ها که می‌توانند طول متغیری داشته باشند روی مدارهای مجازی دائمی و یا مدارهای مجازی راهگزین‌شده انتقال می‌یابند. رسانه فیزیکی اشتراکی در طول مسیر ارتباط اکس ۲۵، رله فریم
راهگزینی سلول (بازپخش سلول) مشابه راگزینی بسته‌است بجای استفاده از بسته‌های با طول متغیر از سلول‌ها با طول ثابت استفاده می‌کند. دیتا به سلول‌هایی با طول ثابت تقسیم می‌شود و بعد از آن روی مدارهای مجازی انتقال می‌یابد. بهترین گزینه برای استفاده هم‌زمان از دیتا و صدا «سربار» (Overhead) می‌تواند قابل توجه باشد. حالت انتقال ناهمگام

تحقیقات آکادمیک[ویرایش]

تحقیقات آکادمیک در زمینه شبکه‌های گسترده را می‌توان در ۳ زمینه دسته‌بندی نمود: «مدلهای ریاضی» (mathematical models)، «مدل‌سازی شبکه» (network emulation) و «شبیه‌سازی شبکه» (network simulation). در بعضی مواقع بهبود عملکرد شبکه‌های گسترده به‌وسیله روشهایی مانند «خدمات فایلی گسترده» (WAFS) و «بهینه‌سازی شبکه‌های گسترده» (WAN Optimization) انجام می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. شبکهٔ گسترده از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای wide area network یا به اختصار WAN در انگلیسی و در حوزهٔ رایانه و فناوری اطلاعات است. «جستجوی واژه‌های مصوّب فرهنگستان». فرهنگستان زبان و ادب فارسی. بازبینی‌شده در ۱۴ مرداد ۱۳۹۱. 
  • برگردان از مقاله Wide Area Network در بخش انگلیسی ویکی‌پدیا

پیوند به بیرون[ویرایش]