سیتار
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سیتار از سازهای زهی موسیقی هندی است. این ساز هفت سیم اصلی و ۱۱ یا ۱3 سیم تشدید (یا سمپاتیک) دارد و با مضراب نواخته میشود. دستانهای روی دسته این ساز فلزی و کمانی شکلاند.
سیتار انواع مختلف دارد و شکل کاسه و شمار سیمها در انواع آن فرق میکند. بطور کلی میتوان این ساز را به سه گونه تقسیم کرد: نوع اول فقط دارای 7 سیم اصلی و بدون سیم تشدید کننده است. نوع دوم دارای 7 سیم اصلی و 11 یا 13 سیم تشدید کننده است. نوع سوم دارای مشخصات نوع دوم به اضافه یک کاسه اضافی در بالای دسته ساز است که بیشتر نقش تزئینی دارد تا شدت دهنده صدا. براي آشنايي بيشتر با صداي اين ساز و طرز نوازندگي آن به آلبوم ((قبيله ليلي)) كه شاهكاريست از مهرپويا گوش بدهيد.
راوی شانکار و ولایتخان از نوازندگان مشهور این ساز هستند.و اما در ايزان نخستين فرد كه اين ساز را به ايران شناساند عباس مهرپويا بود.
