سوزاندن در آتش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سوزانیدن در آتش یک روش از بین بردن لاشه انسان و اعدام است که در هند، یونان، روم، ایران، اروپا (قرون وسطی) و مصر باستان رواج داشته‌است.در این روش لاشه (انسان مرده) یا فردی که باید سوزانده شود در آتشی از چوب قرار داده می شود.

سوزاندن در آتش دو همجنس‌گرا در قرون وسطی در اروپا به جرم آمیزش جنسی مقعدی

سوزانیدن در آتش به عنوان اعدام[ویرایش]

در قرون وسطا در اروپا معمولاً برای اعدام جادوگران، آن‌ها را در آتش می‌سوزانیدند.همچنین کلیسا برای اعدام مخالفین خود، از این روش استفاده می کرد.در آلمان تعداد زیادی از کسانی که مردم به آن ها ظن جادوگری داشتند به این روش اعدام شدند.تا قرن ۱۸ این قانون و اعدام به این روش مرسوم بوده است.در سال ۱۸۰۴ این روش اعدام از قانون حذف شد.[۱] ژاک دو مولای، ژان هوس، ژاندارک، پاتریک هامیلتون، ویلیام تیندال، میشل سرویت، جوردانو برونو، از مهم‌ترین افرادی هستند که در آتش سوزانیده شده‌اند.در هند باستان، این نوع اعدام به نام جآوهر، ساتی، ریزهج انجام می‌شده‌است.


سوزاندین به عنوان روش از بین بردن جسد[ویرایش]

در بین فرهنگ‌های قبل از مسیح در شمال و مرکز اروپا سوزاندن جنازه بعد از مرگ بسیار مرسوم بوده است.میسحیان مانند یهودیان با این روش مخالف بودند و در واقع به خاک کردن جنازه بعد از مرگ اعتقاد داشتند.در هند این روش یک رسم قدیمی است و تا قرن نوزدهم این گونه بوده که در کنار مرد از دنیا رفته همسر او نیز (سوزانده) می شده و این یک نوع اعدام (مرگ اجباری) بوده است.با وجود اینکه از سال ۱۸۲۹ این کار در هند ممنوع می‌باشد اما هنوز در بعضی از نقاط اجرا می شود.

منبع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی