پرش به محتوا

تفاوت میان نسخه‌های «میدان»

۳۱ بایت اضافه‌شده ،  ۲ سال پیش
جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با ویرایشگر خودکار فارسی
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با ویرایشگر خودکار فارسی)
 
[[نهاد]]های بزرگ شهری و کشوری مانند شهرداری‌ها و وزارتخانه‌ها هم معمولاً در دور میدان‌های اصلی شهرها قرار دارند.
درفیزیک هم میدان به مجموعه ای از برداریهایبرداری‌های هم سان و هم سو گویند که نظایر آن میدانهایمیدان‌های الکتریکی و مغناطیسی است.
نکته:میدانهایمیدان‌های غیر یکنواخت هم در طبیعت یافت می شودمی‌شود ولی ارزش محاسباتی ندارد.
مانند میدان گرانشی زمین.
 
جان ریچاردزون ایرانشناس در سال ۱۷۰۰ میلادی فرهنگ عربی و فارسی و انگلیسی خو درا نوشت و آن در دانشگاه اکسفرت به عنوان داکترای اش پذیرفته شد. وی «می دان» را یکبار «پیاله می» و بار دیکر میدان را بخشی از زمینی باز (بدون آبادی) برگردان نموده‌است.<ref>https://archive.org/stream/dictionarypersia00johnuoft#page/1282/mode/2up</ref><ref>https://archive.org/stream/dictionarypersia00johnuoft#page/1284/mode/2up</ref> میدان به معنی ''عیش فراخ خوش'' هم بکار رفته‌است. جان ریچاردزون با کتاب توماس هاید (چاپ ۱۷۰۰ میلادی) آشنایی داشت که در آن در حدود ۵۰ فرهنگ فارسی از ایرانزمین و هند درج‌اند. واژه [[شراب|می]] برای ''شراب'' از میوه‌ها و به ویژه از میوه انگور گفته می‌شود. در بسیاری از واژه‌های پارسی این واژه به عنوان پسوند و پشوند بکار برده شده‌است: ''میگسار'', ''میخوش'', میگون، ''میمون'') , ''می ناب'', [[میکده]]، ''می جو'' (نبات یا گیاه شرین), [[میخانه]]، ''میال'', ''میمنت'', ''می‌زده'', ''میستان'' (''ستان می''), [[میستان]] (هم روستاهای ایرانزمین) , ''می‌شوم'' (ضد: میمون) وغیره
 
در میدانهایمیدان‌های ایران زمین در چار جشن بزرگ باستانی خورشیدی، نوروز و مهرگان، یلدا و تیرگان می‌خورده می‌شد. گفته می‌شود که سرکه و می رامی‌را ایرانیان ازانگور و آب انگور اختراع کردند؛ و [[الکل]] را [[زکریای رازی]] در نزدیکی تهران کشف نمود. [[سرکه]] بخش جدا ناپذیر خوان [[نوروز]]ی می‌باشد. آب هفت میوه در سر دسترسخوان (سفره) قرار داده می‌شود.
 
گفته می‌شود که در ایرانزمین باستان درحدوددر حدود ۱۲۰ انواع گوناگون انگور وجود داشت. قرار پژوهش در سال ۱۹۶۰ میلادی تنها در کشور به نام افغانستان ۴۴ رقم میوه انگور وجود داشت. انگور شیراز و هاجی فیروز، هرات و کندهار و شمالی (مناطق کابلزمین تا به استالف که استافیل هم به آن نامیده شده‌است) بسیار خوشمزه می‌باشند. کشور ایران در حدود ۲۷۰۰۰۰ هکتار تاکستان انگور دارد. کشور نامنهادافغانستان ۵۱۸۰۰ هکتار! می یا شر+اب در زمان پیش از اسلام نقش در حیات مردم بازی می‌کرد و می و می ناب در ادبیات پارسی زبانان ایرانزمین پس از اسلامی شدن به عنوان استعاره و سمبول حقیقت در مهر و محبت و عشق ورزی بکار برده شده‌است.
 
میدان نام‌های مشهور باغهاباغ‌ها و جایگاه عمومی مردم در بخش‌های باستانی ایرانزمین قرار داشتند که امروز جز از کشورهای آسیای مرکزی‌اند.
 
در بناگاهای میدانهایمیدان‌های بزرگ ایرانزمین سرودخوانی و موسیقی و نمایش‌های عشقی مانند نمایشگاه‌های [[دیونیسوس]] ("جشنهای می یونانی") پرپا می‌شدند نام‌های این میدانهامیدان‌ها با نام‌های اساطیر ایرانزمین در پیوند بودند:
* [[آتشکده تخت رستم]]
* میدان رستم غزنه
* استان میدان-وردک [[میدان‌شهر]]
 
در زمان‌های ییش از اسلام در زمینی که در آنجا می فروشان، می می‌فروختندمی‌می‌فروختند یا بازار می فروشان، میدان نامیده شده‌است. [[آدام اولئاریوس]] ممکن است اولین ایرانشناس آلمانی باشد که در سال ۱۶۴۷ در سفرنامه اش به نام «توضیحات اغلب دلپذیر از سفر خاوری» {{آلمانی|Oft begehrte Beschreibung der orientalischen Reise}} و در کتاب پیرامون سفر اش به ایرانزمین در سال ۱۶۵۶ به نام {{آلمانی|Vermehrte neue Beschreibung der [...] Persischen Reise}} واژه «میدان» را در پیوند به میدانهایمیدان‌های ایرانزمین بکار برده‌است.
 
'''الفرت دپپر''' و '''یوهان کریستوف بیر''' ایرانشناسان آلمانی اند که بعد از آن در اثرشان از میدان چندین بار یاد کرده‌اند. اثر شان زیر نام '' توضیح امپراطوری شاهی پارس'' {{آلمانی| Beschreibung des Koenigreichs Persien}} در سال ۱۶۸۱ میلادی در [[نورنبرگ]] بچاپ رسید. این دو دانشمند آلمانی در کتاب خویش نگاریده‌اند که میدان در پیش ''در'' یا ''هوف'' (Hof) یا ''فورتی'' (Pforte) بنا می‌شدند.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش