نمایشگاه بین‌المللی پاریس (۱۸۶۷)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
۱۸۶۷ پاریس
Exposition Universelle 1867.jpg
ساختمان اصلی در شان دو مارس
بررسی اجمالی
رده در دفتر جهانی نمایشگاه‌ها (BIE)بین‌المللی exposition
نامنمایشگاه بین‌المللی پاریس (۱۸۶۷)
مساحت۶۸٬۷ هکتار
اختراع(ات)آسانسور هیدرولیکی، بتن تقویت شده
بازدیدکنندگان۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰
شرکت‌کنند(گان)
کشورها۴۲
داد و ستد۵۲٬۲۰۰
مکان
کشورفرانسه
شهرپاریس
محل برگزاریمیدان شان دو مارس
مختصات۴۸°۵۱′۲۱٫۷۹۴۵″ شمالی ۲°۱۷′۵۲٫۳۷۰۳″ شرقی / ۴۸٫۸۵۶۰۵۴۰۲۸°شمالی ۲٫۲۹۷۸۸۰۶۳۹°شرقی / 48.856054028; 2.297880639
جدول زمانی
افتتاحیه۱ آوریل ۱۸۶۷ (۱۸۶۷-04-۰۱)
اختتامیه۳۱ اکتبر ۱۸۶۷ (۱۸۶۷-10-۳۱)
بین‌المللی نمایشگاه‌ها
قبلینمایشگاه بین‌المللی ۱۸۶۲ در لندن
بعدیو لتوستلونگ ۱۸۷۳ در وین

نمایشگاه بین‌المللی پاریس (فرانسوی: Exposition universelle de 1867؛ تلفظ: [d'art et d'industrie]) نمایشگاه جهانی بود که در پاریس، از ۱ آوریل تا ۳ نوامبر ۱۸۶۷ برگزار شد. چهل و دو ملت در این نمایشگاه حضور داشتند. پس از فرمان ناپلئون سوم، این نمایشگاه در اوایل سال ۱۸۶۴ بنیان گذارده شد، در دوران نوسازی پاریس، به‌عنوان نقطه اوج امپراتوری اول فرانسه را نشان می‌دهد. تزار الکساندر دوم از روسیه، یکی از برادران امپراتور میجی، امپراتور ژاپن، قیصر ویلهلم یکم و اتو فون بیسمارک از اتریش، سلطان عثمانی عبدالعزیز یکم، و خدیو مصر در این نمایشگاه شرکت کردند.[۱]

طرح[ویرایش]

نمای رسمی چشم‌اندازی از نمایشگاه جهانی ۱۸۶۷
ناپلئون سوم، حاکمان و مردان برجسته‌ای را که از نمایشگاه جهانی سال ۱۸۶۷ بازدید کردند، میزبانی می‌کند".

در ۱۸۶۴, ناپلئون سوم حکم داد که نمایشگاه بین‌المللی باید سال ۱۸۶۷ در پاریس برگزار شود. کمیسیونی به همراه شاهزاده ژروم ناپلئون به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. محل برگزاری این نمایشگاه، میدان رژه نظامی بزرگ شهر پاریس بود که مساحت آن را به وسعت ۱۱۹ هکتار را پوشش می‌داد؛ که ۵۲ هکتار آنرا جزیره بیلانکورت تشکیل می‌داد. ساختمان اصلی مستطیلی شکل با انتهای گرد بود که دارای طول ۱۶۰۸ فوت (۴۹۰ متر) و عرض ۱۲۴۷ فوت (۳۸۰ متر) بود و در مرکز یک غرفه که با یک گنبد مسقف و توسط باغ احاطه شده بود، ۵۴۵ پا (۱۶۶ متر) طول و عرض ۱۸۴ فوت (۵۶ متر) با یک گالری کاملاً ساخته شده در اطراف آن. علاوه بر ساختمان اصلی، نزدیک به ۱۰۰ ساختمان کوچکتر در محل وجود داشت. ویکتور هوگو، الکساندر دوما، ارنست رنان و تئوفیل گوتیه همه نشریاتی را برای ترویج این رویداد نوشتند.

غرفه‌ها[ویرایش]

لباس عروسی سوئدی در نمایشگاه بین‌المللی سال ۱۸۶۷ نمایش داده می‌شود.

تعداد ۵۰٬۲۲۶ غرفه‌دار در نمایشگاه وجود داشت که ۱۵۰۵۵ نفر از فرانسه و مستعمرات آن، ۶۱۷۶ نفر از بریتانیا و ایرلند، ۷۰۳ نفر از ایالات متحده و یک گروه کوچک از کانادا بودند. بودجه برای ساخت و نگهداری این نمایشگاه شامل کمک‌های مالی از دولت فرانسه به مبلغ ۱٬۱۶۵٬۰۲۰ دلاری بود که مبلغی مشابه از شهر پاریس و حدود ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار از اعانه عمومی بود و در مجموع مبلغ ۵٬۸۸۳٬۴۰۰ دلار بود؛ در حالی که رسیدگی‌ها در حدود ۲٬۸۲۲٬۹۰۰ یورو تخمین زده شده‌است، بنابراین کسری وجود داشت، اما با اشتراک دولت و شهر پاریس جبران شد، بنابراین گزارش نهایی برای نشان دادن سود حاصل شد.

یک ساعت آونگ مخروطی به یاد ماندنی توسط یوجن فارکوت (۱۸۶۷)، دانشگاه درکسل، ایالات متحده آمریکا.

در «گالری تاریخ کار» ژاک بوچر پرتس، یکی از اولین ابزارهای ماقبل تاریخ را نمایش می‌داد که اصالت آن‌ها با دقت این نظریه‌ها به رسمیت شناخته شده‌است.

این نمایشگاه همچنین شامل دو نمونه از هیدروگنومتر بسیار تحسین کننده بود که برنده جایزه در سال ۱۸۶۷ توسط جیان باتیستا امبریاکو، (سرایانا ۱۸۲۹ - رم ۱۹۰۳) استاد کالج سنت توماس در رم اختراع شد.[۲][۳][۴][۵][۶]

تأثیر[ویرایش]

عشق و علاقه ناگهانی مردم برای پیانیست شدن، بعد از شنیدن پیانوی استاین‌وی در نمایشگاه بین‌المللی پاریس ۱۸۶۷ م.

برای اولین بار ژاپن قطعه‌های هنری را در یک غرفه ملی به جهان معرفی کرد،[۷] به خصوص قطعاتی از قبیله ساتسوما و ساها در کیوشو. وینسنت ون گوگ و دیگر هنرمندان جنبش امپرسیونیسم در اواخر قرن نوزدهم بخشی از شوق هنر اروپایی بودند که الهام بخش نمایشگرهای دیده شده در اینجا بود و اغلب از چاپگرهای چوبی چاپ شده ژاپنی "که در همه جا، منظره‌ها و چهره‌ها دیده می‌شود.[۸] نه تنها ونگوگ مجموعه ای از هنر جدید بود که از ژاپن به تازگی افتتاح شد، بلکه بسیاری از هنرمندان فرانسوی دیگر از اواخر قرن نوزدهم نیز تحت تأثیر دیدگاه جهانی هنری ژاپن قرار گرفتند تا به ژاپنیسم توسعه یابند.

خیابانی در پاریس در نزدیک چمس، بخاطر احترام به این نمایشگاه به نام «نمایشگاه جهانی ۱۸۶۷» نام گذاری شد.

ژول ورن از نمایشگاه در سال ۱۸۶۷ بازدید کرد، و کشف جدید الکتریسیته در نوشتن کتاب ۲۰٬۰۰۰ لیگ زیر دریا برای او الهام بخش بود.

در ماه ژوئیه مسابقات جهانی قایقرانی در رودخانه سن برگزار شد و توسط تیم کانادایی از سنت جان، نیوبرانزویک، که به سرعت توسط رسانه‌ها به عنوان «خدمه پاریس» نامگذاری شد، برنده شد.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

کارت هفته سرهنگ کلین د سالیس، در پاریس معتبر تا ۲۳ آوریل - بدون تردید او در آنجا بود تا از برادرش، غرفه ویلیام برای ایالت ویکتوریا استرالیا بازدید کند.

ریتان (نقاشی) (مدال طلا در نمایشگاه)

منابع[ویرایش]

  1. Karabell, Zachary (2003). Parting the desert: the creation of the Suez Canal. Alfred A. Knopf. p. 223-224. ISBN 0-375-40883-5.
  2. Administrator. "Orologi". Archived from the original on 2014-12-05.
  3. Marchese, Vincenzo Fortunato (1879). Memorie dei pi insigni pittori, scultori e architetti domenicani.
  4. Idrocronometro
  5. https://docs.google.com/viewer?a=v&q=cache:Bug7LKOP08YJ[پیوند مرده]
  6. https://www.comune.roma.it/PCR/resources/cms/documents/storia-idrocronometro.pdf+idrocronometro+%22storia+del+progetto%22&hl=en&gl=us&pid=bl&srcid=ADGEESiGp8xz15iBCs0S33njoGp3ahPhWhYboWzWGkSevHXbmopZpVjeB2eeLuARhkOU9xVdGNOrRBDcpo6ZpFLZ7y_EBpxiRVc5gL1pc4NOloVKHcCyAiFEo2ZnRZtTWxchmaZPm8u5&sig=AHIEtbSmcoAIHFoLacFIXx-vRZzoi9hdJQ
  7. "Welcome". Japanese art gallery in Paris - Yakimono. Archived from the original on 2014-05-05.
  8. Van Gogh, letter to his sister Wilhelmina, Arles, 30 March 1888

پیوند به بیرون[ویرایش]