نظریه انتقادی روابط بین‌الملل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نظریه انتقادی روابط بین‌الملل، مجموعه متنوعی از مکاتب فکری در روابط بین‌الملل است که وجوه نظری، فرانظری و/یا وضع موجود سیاسی را در نظریه روابط بین‌الملل و سیاست بین‌الملل با رویکردی اثبات‌گرایانه یا پسااثبات‌گرایانه، مورد نقد قرار می‌دهد. نقدهای اثبات‌گرایانه شامل رویکردهای مارکسیستی و نئو مارکسیستی و زمینه‌های مشخصی از سازه انگاری اجتماعی می‌باشد. نقدهای پسااثبات‌گرایانه شامل رویکردهای پساساختاری، پسااستعماری، سازه انگاری انتقادی، نظریه انتقادی (استفاده شده توسط مکتب فرانکفورت)، نئوگرامشیانی، بیشتر رویکردهای فمنیستی و برخی از رویکردهای مکتب انگلیسی می‌باشد که هم در مبانی معرفت‌شناختی و هم در مبانی هستی شناختی متفاوت از واقع‌گرایی و لیبرالیسم می‌باشد.[۱]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. Smith, Steve (2002). "The United States and the Discipline of International Relations: Hegemonic Country, Hegemonic Discipline?". International Studies Review. 4 (2): 67–86. doi:10.1111/1521-9488.00255.