واقع‌گرایی نوکلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

واقع‌گرایی نوکلاسیک (نام علمی: Neoclassical realism) یکی از نظریه‌های روابط بین‌الملل می‌باشد. این نظریه به ویژه واقع‌گرایی تدافعی ترکیبی است از واقع‌گرایی کلاسیک و نوواقع گرایی[۱]این نظریه علاوه بر توجه به تأثیرگذاری ساختار نظام بین‌الملل بر سیاست خارجی کشورها عوامل داخلی و سطح خرد را نیز مؤثر بر تعیین آن می‌دانند.[۲]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. مشیرزاده، حمیرا (۱۳۸۶). تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل. سمت. ص. ۱۲۹.
  2. گریفیتس، مارتین (۱۳۹۱). نظریه روابط بین‌الملل برای سده بیست و یکم. نی. ص. ۵۵.