سازه‌انگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سازه‌انگاری یا برسازی (به انگلیسی: Constructivism) یکی از نظریه‌های روابط بین‌الملل محسوب می‌شود. این نظریه بر این عقیده است که جنبه‌های مهم روابط بین‌الملل در نتیجه سرشت انسان و یا دیگر ویژگی‌های اساسی سیاست جهانی نیست، بلکه آن‌ها به طور تاریخی و اجتماعی برساخته شده.[۱]

معادل[ویرایش]

واژه (Constructivism) در زبان فارسی از سوی بسیاری از مترجمان و استادان رشته روابط بین‌الملل و علوم سیاسی همانند حمیرا مشیرزاده و حسین سلیمی به «سازه‌انگاری» ترجمه شده است.[۲][۳] با این حال علیرضا طیب این واژه را به «برسازی» ترجمه کرده‌اند.[۴]

اصول[ویرایش]

الکساندر ونت در مقاله آنارشی آن است که حکومت‌ها باور می‌کنند اصول سازه‌انگاری را این گونه بیان میکند:

  • ساختار جوامع انسانی غالباً به واسطه ایده‌ها و هنجارها شکل می‌گیرد و نه نیروهای مادی؛
  • هویت و منافع بازیگران در این سیستمها بر اساس بارورهای مشترک شکل می‌گیرد و نه طبیعت.

به گفته ونت:

اگر امروزه در دنیایی زندگی می‌کنیم که روابط بر اساس قدرت شکل می‌گیرند و خودیاری یک اصل است به خاطر روند است، نه ساختار؛ و این اصول را نمی‌توان از آنارشی نتیجه گرفت. سیاست بازی قدرتها و خودیاری نهادهای آنارشی هستند و نه ویژگی‌های ضروری. آنارشی آن است که حکومت‌ها باور می‌کنند

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. Patrick Thaddeus Jackson and Daniel H. Nexon, "Whence Causal Mechanisms? A Comment on Legro" in Dialogue IO Vol. 1, 2002 [۱]
  2. هادیان، ناصر (۱۳۸۲)، «سازه انگاری: از روابط بین‌الملل تا سیاست خارجی»، فصلنامه سیاست خارجی، زمستان، شماره ۶۸، صفحه ۹۱۵-۹۵۰.
  3. سلیمی، حسین، (۱۳۸۸) رویکرد سازه انگارانه به زمینه‌های اجتماعی روابط ایران و آمریکا، پژوهشنامه علوم سیاسی، بهار، شماره ۱۴، صفحه ۹۳-۱۱۸.
  4. لینکلیتر، اندرو. نوواقع گرایی، نظریه انتقادی و مکتب برسازی. دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امور خارجه، ۱۳۸۶.