سیاست در ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ایالات متحده یک جمهوری مشروطه فدرال است که در آن رییس جمهور ایالات متحده (رییس دولت و رئیس کشور)، کنگره و نظام قضایی در قوای تضمین شده برای دولت ملی شریک اند و دولت فدرال حاکمیت را با دولت‌های ایالات شریک است.

قوه ی مجریه توسط رئیس جمهور مدیریت می شود و رسما از دو قوه ی قضائیه و مقننه مستقل است. کابینه به عنوان مجموعه ای از مشاوران به رئیس جمهور خدمت می کند. این مجموعه متشکل است از معاون رئیس جمهور و سران دپارتمان های اجرایی. قدرت قانون گذاری بین دو بخش از کنگره تقسیم شده است، این دو بخش عبارت اند از: سنا و خانه ی نمایندگان. قوه قضائیه ترکیبی از دیوان عالی و دادگاه های فدرال می باشد که قدرت قضایی را به کار می گیرد. ساختار قوه ی قضائیه تفسیری از قانون اساسی ایالات متحده، قوانین فدرال  و مقررات می باشد. این شامل حل اختلافات میان شاخه های قانون گذاری و اجرایی نیز می باشد. ساختار دولت فدرال در قانون اساسی تدوین شده است.

دو حزب سیاسی، حزب دموکرات و حزب جمهوری خواه، از زمان جنگ داخلی بر سیاست های آمریکا تسلط دارند. البته برخی حزب های کوچکتری هم وجود دارند. مانند: حزب آزادی خواه، حزب سبز و حزب قانون اساسی. حزب دمکرات عموماً به عنوان حزب "مرکز چپ لیبرال" شناخته می شود، در حالی که حزب جمهوری خواه را به عنوان حزب "بالِ راست محافظه کار" می شناسند.

چندین تفاوت عمده میان نظام سیاسی ایالات متحده و دیگر کشور های دموکراتیک توسعه یافته وجود دارد. یکی از این تغییرات شامل قدرت بیشتر در مجلس اعلا می شود، علی رغم آن که بخش اعظمی از اختیارات در دست دیوان عالی می باشد، باقی اختیارات که تفکیکی از قدرت میان شاخه های مقننه و مجریه است، در اختیار دو حزب اصلی می باشد. احزاب سوم نفوذ سیاسی کمتری در ایالات متحده نسبت به سایر کشورهای توسعه یافته دموکراتیک دارند؛ این بخاطر ترکیبی از کنترلهای دقیق تاریخی است. این کنترل ها شامل قوانین ایالتی و فدرال، ممنوعیت های غیررسمی رسانه ای و انتخابات "تمام برنده" و مسائل دسترسی به رای گیری و قوانین مناظره انحصاری می شوند. در پنج انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده برنده موفق به کسب آرای مردم نشده است.

نظام سیاسی ایالات متح

ای ویژه‌اند.

فرهنگ سیاسی[ویرایش]

دانشورانی از الکسی دو توکویل گرفته تاکنون یک پیوستگی قوی در ارزش‌های اصلی سیاسی آمریکا از انقلاب آمریکا تابحال یافته‌اند.[۱]

ایدئولوژی آمریکایی[ویرایش]

جمهوریخواهی، در کنار شکلی از لیبرالیسم کلاسیک ایدئولوژی غالب باقی‌مانده‌اند.[۲] اسناد اصلی عبارت اند از اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا (۱۷۷۶), قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۷), مقاله‌های فدرالیست (۱۷۸۸), منشور حقوق ایالات متحده آمریکا (۱۷۹۱), و نطق گتیسبورگ آبراهام لینکلن (۱۸۶۳). حتی برخی جدایی‌خواهانی که در ۱۸۶۱ ائتلافیه را شکل دادند به همین ارزش‌ها باور داشتند.[۳] این‌ها از جمله اصول کلیدی این ایدئولوژی هستند:[۴]

  • وظیفه مدنی: شهروندان وظیفه دارند دولت را درک و حمایت کنند، در انتخابات شرکت کنند، مالیات بپردازند و در خدمت نظامی شرکت کنند.
  • مخالفت با فساد سیاسی
  • دمکراسی: دولت به شهروندان که می‌توانند نمایندگانشان را از طریق انتخابات تغییر دهند پاسخگو است.
  • برابری در برابر قانون: قوانین نباید هیچ امتیاز ویژه‌ای برای هیچ شهروندی قائل شوند. مقامات دولت همانند دیگران تابع قانون‌اند.
  • آزادی مذهب: دولت نه می‌تواند از دین حمایت کند نه آن را سرکوب کند.
  • آزادی بیان: دولت نمی‌تواند از طریق قانون یا اقدام بیان شخصی غیر خشونت‌آمیز شهروندی را محدود کند، یک بازار افکار.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Samuel P. Huntington (1981). American Politics: The Promise of Disharmony. Harvard University Press. pp. 21–27.
  2. Cal Jillson (2013). American Government: Political Development and Institutional Change. Taylor & Francis. p. 14.
  3. David Gordon, ed. (2002). Secession, State, and Liberty. Transaction Publishers. p. 99.
  4. Robert E. Shalhope, "Republicanism and Early American Historiography," William and Mary Quarterly, 39 (April 1982), 334–356 in JSTOR(registration required)