زمین‌چهره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زمین‌چهر،[۱] زمین‌چهره[۲]، شکل زمین یا لندفرم (به انگلیسی: landform)، در علوم جغرافیایی به شکل یا اشکال طبیعی یا فیزیکی سطح زمین گفته می‌شود، مانند دشت‌ها، دره‌ها، فلات‌ها، کوه‌ها و پدیده‌هایی که در سطح زمین ایجاد شده و عوامل درونی و یا بیرونی در ایجاد آن نقش داشته و دارند.

زمین‌چهره در زیرشاخه‌های علوم زمین مانند زمین‌شناسی و ژئومورفولوژی، واحدی جغرافیایی است که به شکلی گسترده بر پایهٔ شکل سطح و محلش در منظره تعریف می‌شود، و به عنوان بخشی از زمین و بدین‌روی عنصری از توپوگرافی به شمار می‌رود. عناصر زمین‌چهره همچنین شامل منظره‌های دریایی و ویژگی‌های بدنه‌های آبی اقیانوسی مثل خلیج‌ها، شبه‌جزیره‌ها، دریاها و به همین ترتیب، شامل ویژگی‌های عوارض زیرآبی همچون رشته‌کوه‌ها و آتش‌فشان‌های زیر آب، و حوضه‌های اقیانوسی بزرگ می‌شود.

این سراسرنما در پارک ملی کوه‌های بزرگ اسموکی، دارای ویژگی‌های فیزیکی جلگهٔ همواریست که به آسانی قابل شناسایی بوده، و در واقع بخشی از یک درهٔ پهن با تپه‌های دور، و پس‌زمینه هوازدهٔ رشته‌کوه آپالیشین می‌باشد

منابع[ویرایش]

  1. زمین‌چهر از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای landform در انگلیسی و در حوزهٔ زمین‌شناسی است. «فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان ـ دفتر هفتم، بخش لاتین». فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۵۱. بازبینی‌شده در ۲۹ فروردین ۱۳۹۱. 
  2. جعفری، عباس٬ فرهنگ گیتاشناسی؛ تهران، چاپ پنجم، ۱۳۷۰.
  • Landform، ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۲۴ خرداد ۱۳۸۹.